جنگ جهانی اول نقطه عطفی در تاریخ بشریت بود که شیوه نبردها را برای همیشه تغییر داد. برای نخستین بار در تاریخ، کشورهای قدرتمند جهان ماشین آلات صنعتی، علم شیمی، هوانوردی و مهندسی سنگین را با یکدیگر ترکیب کردند تا در میدان نبرد به کار بگیرند.

در پشت پرده خندق های تاریک و آتش بی امان توپخانه ها، چندین کشور به صورت مخفیانه دست به توسعه تسلیحات عجیب و وحشتناکی زدند. هدف از ساخت این سلاح ها، غافلگیر کردن دشمن و شکستن بن بست طولانی مدت جنگ های خندقی بود. در ادامه به بررسی 5 سلاح مخفی و شگفت انگیز می پردازیم که جنگ جهانی اول را به یکی از تکان دهنده ترین تقابل های فناورانه تاریخ تبدیل کردند.

آلمان اولین کشوری بود که در طول جنگ جهانی اول، از شعله افکن های قابل حمل به صورت موثر در خطوط مقدم استفاده کرد. این تسلیحات مخوف، جریان هایی از سوخت مایع در حال اشتعال را به طور مستقیم به درون خندق ها و سنگرهای بتنی دشمن شلیک می کردند.

در فضای محدود جنگ های خندقی، جایی که سربازان معمولا در پناهگاه ها یا مواضع مستحکم پنهان می شدند، شعله افکن ها ابزاری فوق العاده کارآمد برای بیرون کشیدن نیروها از پناهگاه هایشان بودند. اگرچه آمار واقعی تلفات ناشی از شعله افکن ها در مقایسه با آتش توپخانه یا مسلسل ها نسبتا پایین بود، اما اثر روانی آن ها روی سربازان فراتر از حد تصور بود. بسیاری از نظامیان به دلیل جراحات بی رحمانه و هولناکی که این سلاح ایجاد می کرد، بیش از هر گلوله ای از شعله افکن ها هراس داشتند.

توپ پاریس ساخت ارتش آلمان، بیشتر شبیه به ابزارهای فیلم های علمی-تخیلی بود تا یک سلاح واقعی در سال 1918. این ابرتوپخانه عظیم الجثه قادر بود گلوله های خود را تا مسافتی بیش از 120 کیلومتر شلیک کند؛ این بدان معنا بود که آلمان ها می توانستند بدون نیاز به نزدیک شدن به پایتخت فرانسه، پاریس را از فاصله ای بسیار دور بمباران کنند.

نکته شگفت انگیزتر درباره این سلاح، مسیر حرکت گلوله های آن بود. پرتابه ها به قدری بالا می رفتند که پیش از سقوط به سمت زمین، برای مدت کوتاهی وارد لایه استراتوسفر جو می شدند! هنگامی که حملات این توپ جنگی در سال 1918 آغاز شد، مردم پاریس در ابتدا تصور می کردند که هواپیماها در حال فرو ریختن بمب هستند، زیرا خود توپ به قدری دور بود که صدای شلیک آن اصلا شنیده نمی شد. با وجود اینکه توپ پاریس دقت بالایی نداشت، اما به یک سلاح روانی قدرتمند تبدیل شد و نشان داد که کشورها دهه ها قبل از اختراع موشک ها، در حال آزمایش بمباران های دوربرد بوده اند.

جنگ شیمیایی بدون شک یکی از تاریک ترین و تلخ ترین صفحات کتاب جنگ جهانی اول است. ارتش آلمان برای نخستین بار در مقیاس وسیع، در جریان دومین نبرد ایپر در سال 1915 از گاز کلر استفاده کرد. مدت کوتاهی بعد، هر دو طرف جبهه دست به توسعه گازهای به مراتب مرگبارتری مانند گاز فسژن و گاز خردل زدند.

برخلاف گلوله ها یا انفجارها، گازهای سمی به آرامی و با بی رحمی به بدن قربانی حمله می کردند. سربازان با سوختگی های شدید پوستی، نابینایی و آسیب های حاد ریوی مواجه می شدند؛ بسیاری از آن ها در اثر خفگی جان خود را از دست دادند و کسانی هم که زنده ماندند، تا پایان عمر با آسیب های جسمی دائمی دست وپنجه نرم کردند. با ورود این سلاح به میدان، ماسک های گاز خیلی سریع به تجهیزات حیاتی برای بقا تبدیل شدند و سربازان با هر تغییر جهت وزش باد، غرق در وحشت یک حمله ناگهانی شیمیایی می شدند.

سال ها پیش از آنکه بمب افکن های مدرن امروزی پا به عرصه بگذارند، آلمان از کشتی های هوایی غول پیکر زپلین برای حمله به شهرها از فراز آسمان استفاده می کرد. این وسایل نقلیه هوایی عظیم که با گاز هیدروژن پر می شدند، با عبور از کانال مانش، حملات بمباران گسترده ای را علیه بریتانیا و به ویژه شهر لندن انجام دادند. برای بسیاری از غیرنظامیان، این اولین باری بود که جنگ مستقیما به بالای سقف خانه هایشان رسیده بود.

در اوایل جنگ، متوقف کردن زپلین ها کار بسیار دشواری بود؛ چرا که آن ها می توانستند در ارتفاعی بالاتر از حد پرواز هواپیماهای جنگنده آن دوران حرکت کنند. با این حال، آن ها یک نقطه ضعف بزرگ و ساختاری داشتند: گاز هیدروژن. به محض اینکه استفاده از مهمات آتش زا توسط مدافعان زمین و هوا رایج شد، زپلین ها در صورت اصابت گلوله، به گلوله های آتشین و غول پیکری در آسمان تبدیل می شدند که راهی برای نجاتشان نبود.

زیردریایی های آلمانی که به یوبوت معروف بودند، راهبرد جنگ های دریایی را به طور کامل بازنویسی کردند. این ماشین های جنگی در زیر سطح آب عمل می کردند و بدون دادن کمترین هشدار یا نشانه ای، به کشتی های دشمن یورش می بردند.

در آن دوران، بریتانیا به شدت به مواد غذایی و تدارکات وارداتی وابسته بود و آلمان بر این باور بود که با یک جنگ زیردریایی تمام عیار می تواند این کشور را از بقیه جهان جدا کرده و به زانو درآورد. یوبوت ها علاوه بر ناوهای نظامی، کشتی های غیرنظامی را نیز هدف قرار می دادند که غرق شدن کشتی مسافربری معروف آر ام اس لوزیتانیا در سال 1915 یکی از نمونه های آن بود. موفقیت چشمگیر یوبوت ها، نیروی دریایی کشورهای جهان را مجبور کرد تا تاکتیک های جدیدی نظیر سیستم های حفاظتی کاروان های دریایی و فناوری های ضدزیردریایی را توسعه دهند؛ تجربیاتی که سال ها بعد در جنگ جهانی دوم نقشی حیاتی ایفا کردند.