به گزارش "ورزش سه"، پیروز قربانی همین چند روز پیش در گفت‌وگویش با ورزش سه درباره فرهاد مجیدی جمله‌ای گفت که برای شروع روایت تولد شماره هفت قدیمی استقلال مناسب‌تر از هر تبریک رسمی است. مدافع سابق آبی‌ها که سال‌ها کنار مجیدی بازی کرده و در مقاطعی نیز رابطه‌اش با او بی‌حاشیه نبوده، حالا با صراحت از هم‌تیمی سابقش تعریف کرده: فرهاد از نظر حرفه‌ای و شخصیتی جایگاه بالایی داشت و با افتخار می‌شود او را نگاه کرد و گفت «فوتبالیست».

این جمله شاید بهترین توصیف برای بازیکنی باشد که هنوز هم در ذهن بسیاری از هواداران استقلال، بیشتر شبیه همان مهاجم سبک‌پا، خوش‌چهره و همیشه آماده دویدن پشت مدافعان است تا مردی که حالا پنجاهمین سالگرد تولدش را جشن گرفته. واقعاً کمی سخت است باور کنیم فرهاد مجیدی ۵۰ ساله شده؛ چهره‌اش سال‌هاست تغییر زیادی نکرده و هنوز هم وقتی با کت‌وشلوار کنار زمین دیده می‌شود، انگار فاصله زیادی با روزهای پیراهن شماره هفت ندارد.

از این نظر، مجیدی شباهت جالبی به یورگن کلینزمن دارد؛ ستاره سابق فوتبال آلمان که سال‌ها بعد از پایان دوران بازی، همچنان همان چهره شاداب و ظاهر جوان‌تر از سن واقعی‌اش را حفظ کرد. فرهاد هم در حافظه جمعی فوتبال ایران پیر نشده است؛ تصویری که از او مانده، مهاجمی با موهای مرتب، لبخند همیشگی، شماره هفت استقلال و شادی‌هایی است که برای هواداران آبی هنوز تازه به نظر می‌رسد.

باشگاه استقلال برای تبریک تولد او سراغ تصویر دوران بازی‌اش نرفت. نه خبری از گل‌های دربی بود و نه قاب‌های پیراهن شماره هفت؛ انتخاب باشگاه، عکسی از شب قهرمانی بدون شکست استقلال بود. مجیدی در آن تصویر جام را در یک دست گرفته، دست دیگرش را بالا برده و در میان جمعیت آبی‌ها لبخند می‌زند. شاید باشگاه هم می‌دانست آخرین تصویر پررنگ فرهاد برای هواداران، دیگر یک گل یا یک شادی بعد از گل نیست؛ همان جامی است که در مقام سرمربی بالای سر برد.

البته تولد پنجاه سالگی او درست در روزهایی رسیده که آخرین فصل مربیگری‌اش پایان خوشی نداشت. مجیدی پس از تجربه‌های قبلی در فوتبال امارات، هدایت البطائح را برعهده داشت و در مقطعی توانست این تیم را از منطقه خطر فاصله بدهد، اما فصل اخیر برای او دشوار پیش رفت. البطائح در نهایت در هفته پایانی لیگ حرفه‌ای امارات به تساوی یک بر یک برابر شباب‌الاهلی رسید و با قرار گرفتن در رده سیزدهم به دسته پایین‌تر سقوط کرد؛ پایانی تلخ برای مربی‌ای که مهم‌ترین افتخار دوران مربیگری‌اش هنوز همان قهرمانی بی‌شکست با استقلال است.

مجیدی بعد از سقوط البطائح، مسئولیت نتیجه را پذیرفت؛ رفتاری که می‌شود آن را کنار همان جمله پیروز قربانی گذاشت. فرهاد در طول این سال‌ها چه در زمین و چه کنار خط، همیشه چهره‌ای بوده که به‌سختی از زیر بار نتیجه کنار می‌رود. در استقلال به اوج رسید، در امارات روزهای خوب و سخت را تجربه کرد و حالا شاید پیش از انتخاب مقصد بعدی، با یکی از سنگین‌ترین شکست‌های دوران مربیگری‌اش روبه‌رو شده باشد.

با این همه، برای هواداران استقلال تولد فرهاد با جدول لیگ امارات تعریف نمی‌شود. آن‌ها او را با لباس آبی، با گل‌های حساس، با شماره‌ای که روی سکوها برایش آواز می‌خواندند و با تیمی به یاد می‌آورند که در لیگ ایران شکست نخورد و قهرمان شد. او پیش از آن هم خود را «شاگرد مکتب حجازی» معرفی کرده بود و بعدها، وقتی روی نیمکت استقلال نشست، از ناصر حجازی و منصور پورحیدری به‌عنوان بزرگانی نام برد که از آن‌ها آموخته است.

فرهاد مجیدی حالا ۵۰ ساله است؛ عددی که بیشتر به شناسنامه‌اش می‌آید تا به تصویرش. هنوز وقتی استقلال عکس او را منتشر می‌کند، خبری از حس دور و خاک‌خورده یک پیشکسوت قدیمی نیست. قاب فرهاد، حتی بعد از سقوط در امارات و حتی در پنجاه سالگی، برای هواداران آبی همان حال‌وهوای سابق را دارد؛ کمی نوستالژی، مقدار زیادی محبوبیت و این حیرت ساده که: واقعاً شماره هفت، ۵۰ ساله شد؟