شب ها، وقتی شهر آرام می شود و چراغ خانه ها یکی یکی خاموش می شوند، در جنوبی ترین نقطه شهر، آیلار هنوز بیدار است. کنار پنجره ای که خوب بسته نمی شود می ایستد، به تاریکی کوچه نگاه می کند و سعی می کند صدای نفس کشیدن بچه هایش را بشنود؛ فقط برای اینکه مطمئن شود هنوز همه چیز سر جایش است. هنوز زنده اند. هنوز سقفی هست. هنوز فردایی وجود دارد.

به گزارش شرق، آیلار 36ساله است. زنی از اهالی ترکمن، با صورتی که زودتر از سنش پیر شده. سال هاست در خانه های مردم کار می کند؛ ظرف می شوید، زمین می سابد، لباس اتو می کند، پنجره پاک می کند و آخر شب، خسته تر از آن است که حتی برای خودش غذایی گرم کند. اما همیشه یک چیز را حفظ کرده بود؛ اینکه بچه هایش نفهمند چقدر می ترسد.

شوهرش مدت ها پیش رهایشان کرده و رفته؛ بی خبر، بی پول و بی برگشت. از او فقط دو کودک مانده اند و حجم بزرگی از اضطراب که هر روز مثل سایه دنبال آیلار راه می رود.

قبل از جنگ 40 روزه، وقتی صاحبخانه برای تمدید قرارداد پول پیش بیشتری خواست، آیلار روزها به هر دری زد. از این خانه به آن خانه، از این آشنا به آن فامیل. آخر سر، یکی از زن هایی که خانه اش را تمیز می کرد دلش سوخت و 60 میلیون تومان به او قرض داد. قرار بود آیلار یک ساله پول را پس بدهد؛ کم کم، با کار بیشتر، با کمتر خوردن، با کمتر خریدن برای خودش.

آن روز فکر می کرد سخت ترین بخش زندگی اش همین است؛ پیدا کردن پول پیش خانه.

اما بعد جنگ آمد. خانه هایی که در آن کار می کرد کمتر شدند، بعضی خانواده ها رفتند، بعضی دیگر گفتند دیگر توان پرداخت ندارند. خرج ها بیشتر شد و درآمد کمتر. حالا همان زنی که پول را قرض داده، گفته فقط یک هفته وقت دارد تا همه پول را پس بگیرد.

یک هفته.

آیلار چند شب است نخوابیده. نشسته وسط خانه و وسایلش را نگاه کرده. یک فرش کهنه، چند ظرف لب پریده، لباس های کوچک بچه ها و یک یخچال قدیمی که صدای موتور خسته اش شب ها تمام خانه را پر می کند.

دیروز آرام به همسایه اش گفته بود: شاید یخچالو بفروشم…

بعد چند ثانیه سکوت کرده بود. انگار جمله بعدی را نمی توانست بلند بگوید: اگه اونم نرسه… دیگه نمی دونم…

همسایه می گفت وقتی این را می گفت، چشمش به بچه هایش بود؛ دو کودکی که روی زمین نشسته بودند و با مدادهای کوتاه، خورشید و درخت نقاشی می کردند. بچه هایی که هنوز نمی دانند مادرشان این روزها مدام به مرگ فکر می کند. هنوز نمی دانند گاهی شب ها آن قدر فشار روی قلبش سنگین می شود که به این فکر می افتد اگر نباشد، شاید همه چیز تمام شود.

آن طرف شهر، مریم شب ها بعد از خوابیدن پسر چهار ساله اش، بالش را روی صورتش می گذارد تا صدای گریه اش بیرون نرود.

27ساله است؛ سنی که خیلی ها تازه در حال ساختن زندگی اند، اما او حس می کند زندگی اش سال ها پیش تمام شده. شوهرش را به خاطر سرطان پوست از دست داده؛ بیماری ای که نه فقط جان مرد جوان را گرفت، بلکه تمام پس انداز، آرامش و امنیت این خانواده را هم بلعید.

مریم تا قبل از جنگ در یک شرکت کار دفتری می کرد. صبح ها پسرش را به مهد می برد، سر کار می رفت، عصرها خسته اما امیدوار برمی گشت خانه. زندگی ساده ای داشتند، اما زندگی جریان داشت.

بعد از جنگ، شرکت تعدیل نیرو کرد و اسم مریم هم بین کسانی بود که باید می رفتند.

از آن روز، همه چیز فرو ریخت.

اجاره خانه عقب افتاد. بدهی های درمان همسرش هنوز باقی مانده. طلبکارها تماس می گیرند. قبض ها روی هم جمع می شوند و او هر شب، بعد از خوابیدن پسرش، در تاریکی آشپزخانه می نشیند و به دیوار خیره می شود.

چند شب پیش، مثل همیشه سرش را زیر بالش کرده بود تا صدای جیغش بیرون نرود. اما صبح، پسر چهار ساله اش کنارش نشست، صورتش را لمس کرد و گفت: مامان… من می دونم تو شبا یواشکی گریه می کنی… از اینکه من هستم ناراحتی؟

مریم همان لحظه شکست.

نه از بی پولی.

نه از تنهایی.

از اینکه کودکی چهارساله فکر کرده شاید بودنش مادرش را خسته کرده باشد.

او حالا برای اینکه بتواند از زیر فشار بدهی ها بیرون بیاید، خانه اش را حفظ کند و دوباره سرپا شود، به 100 میلیون تومان نیاز دارد. پولی که شاید برای بعضی ها فقط یک عدد باشد، اما برای مریم یعنی فرق میان فروپاشی و ادامه دادن.

در صورتی که علاقه مندید باری از روی دوش این دو زن بردارید، مبالغ اهدایی خود را به شماره کارت 5041721209434720 بانک رسالت، به نام شهرزاد همتی پل سنگی واریز کنید.

آیلار و مریم فقط دو اسم نیستند. دو زن اند میان هزاران زنی که این روزها بی صدا زیر بار زندگی خرد می شوند. زنانی که نه دنبال ترحم اند و نه معجزه؛ فقط می خواهند فرزندانشان شب ها با ترس نخوابند و صبح ها فکر نکنند مادرشان دیگر توان ادامه دادن ندارد.

شاید نجات یک زندگی، همیشه کار بزرگی نخواهد. گاهی فقط کافی است چند نفر، دست یک خانواده را پیش از فرو رفتن کامل بگیرند.