روزنامه کیهان در مقاله امروز خود نوشت: در حالی که توافق ایران و آمریکا در صدر اخبار قرار دارد و رسانه ها مشغول تحلیل مفاد احتمالی و شرایط آن هستند؛ عدم صدور ویزا برای عراقچی از جانب مقامات ایالات متحده، تناقضی آشکار میان ادعای ترامپ و عملش درخصوص اشتیاق وی برای رسیدن به یک توافق محسوب می شود که باید با پاسخ قاطع ایران یعنی توقف مذاکره مواجه گردد.

نزدیک به سه ماه از ماجراجویی مشترک رژیم صهیونی و آمریکا در حمله به ایران می گذرد که به ناکامی و شکست ترامپ و نتانیاهو منجر شد.

دشمن پس از ایستادگی و پاسخ قاطع ایران در ایام جنگ، اقدام نظامی را متوقف کرده و به مذاکره بازگشت تا از طریق توافق با ایران شرایط را به حالت پایدار بازگرداند؛ همین مسئله موجب گمانه زنی پیرامون شرایط و مفاد توافق احتمالی آمریکا و ایران در رسانه ها و محافل تحلیلی شد.

ترامپ بارها نمایش آمادگی برای مذاکره را بازی کرد و مدعی گفت ‎وگو برای رسیدن به یک توافق است اما عملکرد وی ناقض ادعا و نمایش اوست. حمله اسراییل به ایران در جنگ 12 روزه با حمایت آمریکا و جنگ رمضان که با همکاری رژیم صهیونی و ترامپ حین مذاکرات انجام گرفت، نشان از غیرقابل اعتماد بودن ترامپ و عدم اعتقاد وی به دیپلماسی برای حل مسائل دارد.

اقدام اخیر آمریکا مبنی بر عدم صدور ویزا برای عراقچی نیز مهر تاییدی بر ادعای طرح شده است؛ اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه روز دوشنبه (4 خرداد 1405) در نشست هفتگی، با اشاره به چالش های موجود درخصوص سفر عراقچی به آمریکا گفت: با توجه به مجموع این شرایط این سفر انجام نخواهد شد. ضمن اینکه ما یک مسئله مرتبط با روادید آمریکا را هم با آن مواجه شدیم. بنابراین این سفر منتفی است.

دولت آمریکا از نظر حقوقی نمی تواند مانع ورود افراد به مقر سازمان ملل شود؛ با این وجود، چنین اقدامی پیش از این نیز مسبوق به سابقه است.

بین آمریکا به عنوان کشور میزبان و سازمان ملل متحد به عنوان سازمانی بین المللی که مقر آن در نیویورک قرار دارد، موافقتنامه ای در سال 1947 امضا شده که بر اساس آن دولت ایالات متحده موظف است به تمام دیپلمات های مامور در سازمان ملل ویزای ورود بدهد؛ اما کنگره آمریکا هنگامی که موافقت صورت گرفت به صورت مجزا به تفسیر این موافق نامه پرداخت و تصمیمی اتخاذ کرد تا دیپلمات های خارجی مغایر با امنیت آمریکا برای ورود به این کشور از این توافق مستثنی شوند.

از تفسیری که کنگره آمریکا در آن زمان داشت، تعبیرات متفاوتی شد از جمله اینکه درباره پاره ای از کشور ها به دیپلمات های آن ها اجازه نمی دهند که بیشتر از 20 مایل از ساختمان مقر سازمان ملل متحد در نیویورک دور شوند؛ ولی دولت آمریکا از تصمیم قدیمی کنگره پا را فراتر گذاشته و با ارائه قواعدی از ورود دیپلمات ها به خاک آمریکا خودداری کرد.
به عنوان مثال، دولت ریگان در سال 1988 مانع ورود یاسر عرفات به آمریکا در 1988 شد؛ سال 1393 نیز حمید ابوطالبی که از طرف ایران به سازمان ملل مامور شد با مخالفت دولت اوباما امکان ورود پیدا نکرد و پس از پیگیری های بسیار در نهایت به محل ماموریت خود رفت.

علی ایحال، تناقض گویی ترامپ- در عمل و گفتار- درخصوص توافق احتمالی با ایران موجب انتقاد گسترده مقامات و چهره های آمریکایی به دولت او شده است.

دونالد ترامپ روز دوشنبه در صفحه شخصی خود نوشت: به همه دموکرات های احمق ، به اصطلاح جمهوری خواهان و نادان هایی می خندم که هیچ چیز درباره توافق احتمالی که دارم با ایران می بندم نمی دانند، چیزهایی که هنوز حتی مذاکره نشده اند.

وی افزود: آدم های ضعیف و ناکارآمدی مثل سناتور شکست خورده تام تیلیس (که به زودی از دفترش بیرون می رود!)، بیل کسیدی که تازه شکست سنگینی در انتخابات مقدماتی خورد، نماینده واقعاً بدِ توماس مسی ـ یک آدم پست که در انتخابات با اختلاف زیاد باخت به یک میهن پرست واقعی آمریکایی (که توسط ترامپ تأیید شده بود) ـ پس از اینکه بی وفایی عظیمی به حزبش (و کشورش!) نشان داد؛ و تقریباً همه دموکرات های احمق که کاملاً راه را گم کرده اند، مدام از سیاست های بد و کاندیداهای بدتر حمایت می کنند، اما دائماً هر پیروزی فوق العاده ای را که من به دست می آورم، زیر سؤال می برند.

ترامپ در ادامه این پیام مدعی شد: توافق با ایران یا یک توافق بزرگ و معنادار خواهد بود، یا اصلاً توافقی نخواهد بود. این توافق دقیقاً نقطه مقابل فاجعه برجام خواهد بود که توسط دولت شکست خورده اوباما مذاکره شد، که مستقیم ترین و آشکارترین مسیر برای دستیابی ایران به سلاح هسته ای بود، نه، من چنین توافق هایی نمی بندم!

روزنامه واشنگتن پست در گزارشی به قلم دیوید ایگناتیوس ستون نویس کهنه کار این نشریه به تحلیل تلاش اضطراری دولت دونالد ترامپ برای دستیابی به یک توافق صلح با ایران پرداخته است.

ایگناتیوس در این مقاله نوشت: چارچوب توافقی که واشنگتن به دنبال آن است، فاصله فاحشی با شعار تسلیم بی قیدوشرط ترامپ در آغاز جنگ (28 فوریه) دارد. این معامله فراتر از یک پیروزی، یک مسیر خروج اضطراری برای ترامپ از جنگی است که پیروزی ای را نصیب او نساخته است. محورهای اصلی پیش نویس شامل بازگشایی فوری و بدون عوارض تنگه هرمز و تعهد ایران به عدم ساخت سلاح هسته ای به ازای آزادسازی اموال بلوکه شده و رفع تدریجی تحریم هاست، با این حال، جزییات برنامه هسته ای به یک بازه 60روزه موکول شده که بسیار مبهم است؛ چرا که ایران هنوز خروج اورانیوم غنی شده از کشور را نپذیرفته است. کاخ سفید امیدوار است با بازگشایی تنگه هرمز، بازار جهانی انرژی فوراً آرام شود. مقامات غربی معتقدند صف طولانی کشتی های سرگردان در خلیج فارس حامل 150 میلیون بشکه نفت است که ورود آن ها قیمت ها را می شکند؛ ادعایی که تحلیل گران مستقل بازار با دیده تردید به سرعتِ محقق شدن آن می نگرند.

به اعتقاد این تحلیلگر آمریکایی، ترامپ به دنبال انعقاد توافقی با ایران است که او را عملاً از یک باتلاق نظامی و بن بست استراتژیک فراری بدهد. همان طور که طراحان جنگی پنتاگون اعتراف کرده اند، آمریکا توانایی بمباران هر نقطه ای را دارد، اما این بمباران ها قادر به تغییر محاسبات استراتژیک ایران نیستند.

با توجه به گزارش روزنامه واشنگتن پست، توافق برای آمریکا حکم خروج از باتلاق را دارد اما مقامات این کشور در همین حال نیز دست از رجزخوانی برنمی دارند؛ مارکو روبیو ، وزیر امورخارجه آمریکا روز دوشنبه (4 خرداد 1405) با لحنی تهدیدگونه گفت: یا با ایران به یک توافق خوب دست پیدا می کنیم، یا ناچار خواهیم شد به شکلی دیگر با این موضوع برخورد کنیم.

به هر ترتیب، تناقض رفتاری-گفتاری میان ترامپ و مقامات دولت او یک امر رایج است و این موضوع از عدم صدور ویزا برای عراقچی و ادعای اشتیاق برای توافق با ایران قابل استناد است؛ برای پایان دادن به نمایش مضحک ترامپ، تنبیه و تأدیب آمریکا و در پاسخ به عدم صدور ویزا باید توقف مذاکرات اعلام شود تا ضمن حفظ عزت و احترام، شاهد اقدام مشابه در آینده نباشیم.