تحلیل رضا نصری از اشتباهی که دشمنان در برخورد با ایران مرتکب شدند:

تجاوز نظامی اخیر آمریکا و اسراییل علیه ایران، حکم قاطعی درباره الگوی امنیت منطقه ای صادر کرده که سال ها بر خاورمیانه حاکم بود. این الگو بر دو ستون درهم تنیده استوار بود. اولی سخت افزار بود: شبکه گسترده پایگاه های نظامی آمریکا در سراسر خلیج فارس که بر این فرض بنا شده بود که فرافکنی نیروی قاطع، ایران را بازخواهد داشت. دومی نرم افزار بود: توافق نامه ابراهیم، یک معماری دیپلماتیک مصنوعی و تحمیلی که برای ایجاد ائتلافی ضدایرانی طراحی شده بود و کشورهای عربی را از طریق عادی سازی روابط و یک درک تهدید مشترک که ریشه در مقدمات نادرست و روایتی معیوب داشت، به اسراییل پیوند می داد. این دو ستون در کنار هم قرار بود ثبات ایجاد کنند. در عوض، ویرانی آفریدند.

جنگ این الگو را برای آنچه همیشه بود آشکار کرده: یک توهم امنیتی. کشورهای عربی که آینده خود را به تضمین های آمریکا گره زده بودند، نه حمایت وعده داده شده را دریافت کردند و نه قابل پیش بینی که توسعه اقتصادی بلندمدت نیاز دارد. وقتی منطقه دائما در لبه فاجعه قرار دارد، نمی توان صندوق های ثروت ملی را به کار گرفت، استراتژی های تنوع بخشی را اجرا کرد، یا قراردادهای اجتماعی را پاس داشت. آنچه این الگو در نهایت تحویل داد، چشم اندازی ویران و چشم اندازی بسیار واقعی از سرایت اقتصادی جهانی بود، با قیمت های سرسام آور انرژی، مسیرهای کشتیرانی مختل شده، و بازارهای مالی آشفته از لندن تا توکیو.

حالا وسوسه این خواهد بود که این را به عنوان یک فروپاشی موقت در نظر بگیریم، نقصی که باید تعمیر شود نه یک نقص طراحی که باید کنار گذاشته شود. برخی از بازسازی زیرساخت های پایگاهی، تایید مجدد تعهدات اتحاد، و راه اندازی مجدد فرآیند عادی سازی حمایت خواهند کرد و بر همان سخت افزار و نرم افزاری که تازه شکست خورده، دوچندان خواهند کرد. این یکی از مهمترین اشتباهات راهبردی قرن خواهد بود.

بازنگری صادقانه ای که رهبران منطقه اکنون باید با آن روبرو شوند این است: ایران مشکلی نیست که بتوان دور آن مدیریت کرد. ایران یک کشور-تمدنی موثر با ریشه های تاریخی عمیق، جمعیتی نود میلیونی، و منافع امنیتی مشروعی است که تمام قوس از خلیج فارس تا شام را در بر می گیرد. برای سی سال، استراتژی آمریکا قدرت ایران را چیزی می دانست که باید مهار، تخریب، یا در نهایت معکوس شود. جنگ نشان داده که این رویکرد ایران را مهار نمی کند؛ بلکه محیط اطراف آن را نابود می سازد.

یک نظم پایدار پساجنگ با حذف مهمترین قدرت بومی منطقه قابل ساخت نیست. باید براساس شناخت صریح جایگاه ایران و واقعیت های میدانی بنا شود. این امر مستلزم پرداختن واقعی به منافع امنیتی و اقتصادی اساسی ایران است، نه لزوما به عنوان یک امتیاز، بلکه به عنوان یک اذعان عمل گرایانه به واقعیت.

معماری منطقه ای که منافع ایران را نادیده بگیرد، توسط قدرت ایران به چالش کشیده خواهد شد. این یک پیش بینی نیست؛ درسی است که دهه گذشته قبلا آموخته است و ماه های اخیر آن را در آتش تاکید کرده است.