به گزارش "ورزش سه"، کار دقیق و خستگی‌ناپذیر او کومو را به سهمیه تاریخی لیگ قهرمانان اروپا رسانده و فوتبال سرمربی اسپانیایی تاثیر بسزایی در ایتالیا گذاشته است.

بیش از یک قرن زمان نیاز بود تا چنین شمع‌های درخشانی فوت شوند و نام کسی که این حماسه را رقم زد، به وضوح روی شمع‌های کیک دیده می‌شود: سسک فابرگاس.

در فصل 26-2025 سری آ، پشت سر اینتر، ناپولی و رم، نام میلان و یوونتوس دیده نمی‌شود؛ دو تیمی که برای اولین بار در تاریخ به طور هم‌زمان از حضور در مهم‌ترین رقابت باشگاهی قاره کهن بازماندند. در عوض، این کومو است که در این جایگاه قرار دارد؛ باشگاهی که در سال ۲۰۱۹ در سری سی حضور داشت. 

بسیار ساده‌انگارانه خواهد بود اگر این موفقیت را صرفاً به منابع مالی عظیم هارتونو و سووارسو، مالکان ثروتمند و اندونزیایی این تیم نسبت دهیم. قطعاً زمانی که سسک در سال ۲۰۲۳ با پیراهن همین تیم لاریانی از فوتبال خداحافظی کرد، چشم‌انداز باشگاه اصلاً مجلل نبود. او خود به یاد می‌آورد که بازیکنان تیم در سالن یک کافه ماساژ می‌گرفتند و چیزی فراتر از ایده و غرور وجود نداشت.

باشگاه این ویژگی‌ها را به راحتی در این مرد اسپانیایی یافت؛ کسی که به عنوان بازیکن در رختکن تیم‌های آرسنال، بارسلونا و چلسی حضور داشت و به صورت خودآگاه و ناخودآگاه، نحوه شکل‌دهی به یک دیدگاه برنده را آموخته بود. علاوه بر این، همان‌طور که پاتریک ویرا درباره او گفت، سسک همیشه به طرز باورنکردنی باهوش بوده است. به این ترتیب، او در سال ۲۰۲۴ به عنوان دستیار مربی کارش را آغاز کرد و در سال ۲۰۲۶ مرد کلیدی کومو و امیدبخش سری آ است.

پس از پیروزی ۴ بر ۱ در خانه کرمونزه در هفته پایانی لیگ، در حالی که کومو برای آغاز جشن صعود به لیگ قهرمانان تنها منتظر نتیجه بازی میلان و کالیاری بود، سسک بازیکنانش را در وسط زمین به صورت یک حلقه دور خود جمع کرد؛ حلقه‌ای که هفته به هفته به تصویر نمادین لاریانی تبدیل شده است. 

او به آن‌ها گفت: «شما دلیل زیبایی تمام این اتفاقات هستید. تا آخر عمر سپاسگزارتان خواهم بود، چون این احتمالاً بهترین گروهی است که در زندگی‌ام هدایت خواهم کرد. هیچ شکی ندارم که شما برای همیشه در یادها خواهید ماند.»

اما در این عبارت «خواهید ماند»، بیش از هر کس خود او قرار دارد. در سری آ که از نظر ریتم بازی و میانگین سنی بازیکنان پیر شده است، سسک با یک سیستم تیمی کاملاً سازمان‌یافته، یک استثنای سرسخت بود؛ سیستمی که در آن ۱۵ بازیکنی که بیشترین دقایق بازی را در اختیار داشتند، زیر ۲۳ سال هستند، اما هر کدام از آن‌ها با طرز تفکر هافبک‌های باسابقه وارد زمین می‌شوند. این امر ناشی از امنیتی است که یک شاهکار ساختاری، تکنیکی و چاشنی شهود به تیم تزریق کرده است.

البته غیرقابل انکار است از زمانی که کومو به سری آ صعود کرد (آگوست ۲۰۲۴)، این باشگاه بیشترین هزینه را در ابعاد مطلق داشته است. طبق گزارش‌های فیفا، این تیم یازدهمین باشگاه جهان در زمینه مبالغ نقل و انتقالات در سال ۲۰۲۵ بوده است. تنها در لیگ برتر انگلیس سرمایه‌گذاری‌های بزرگ‌تری انجام شده است. صحبت از ۲۰۰ میلیون یورو هزینه است با تراز منفی که از یوونتوس و میلان نیز فراتر می‌رود. اما تمام این‌ها برای «باندی از بچه‌ها» — همان‌طور که فابرگاس آن‌ها را توصیف کرده — هزینه شده است؛ بازیکنانی که از روی شانس در زمین چیده نشده‌اند، بلکه با هم‌دستی مربی به دقت انتخاب شده‌اند تا فوتبالی را به نمایش بگذارند که در ایتالیا شبیه به هیچ تیم دیگری نیست.

و ساده‌انگارانه است که این سبک را فقط یک فوتبال هجومی بنامیم. البته فابرگاس بازیکنانش را با تمرکز بر مالکیت توپ و فضاسازی برای قرار گرفتن در محوطه جریمه حریف پرورش داده است. با این حال، استحکام و حس فداکاری در دفاع، نقطه شروع این کار است (۱۹ کلین‌شیت)؛ موضوعی که این مربی کاتالانی قطعاً از استاد خود، ونگر، آموخته است و هیچ‌کدام از مهره‌های او در خط دفاعی شامل سرمایه‌گذاری‌های نجومی نبوده‌اند: فان در برمت حدود ۵ میلیون یورو قیمت داشت، قیمت الکس وایه کمی بیشتر از این بود و رامون و کمپف هر کدام ۲.۵ میلیون یورو هزینه داشتند.

از سوی دیگر، سسک کسی است که در نخستین ساعات صبح درهای مرکز ورزشی را باز می‌کند. او در کنفرانس مطبوعاتی پایان فصل سری آ تاکید کرد که امروز نیز راس ساعت ۸ صبح در دفتر کارش حاضر خواهد شد؛ هرچند جشن‌های صعود به لیگ قهرمانان اروپا تا پاسی از شب ادامه داشت و هواداران کومو با پرچم‌های سفید و آبی و شعارهای خود، میدان ولتا و خیابان‌های اطراف آن را پر کرده بودند.

مأموریتی که فابرگاس در ذهن دارد، نه تنها به کومو، بلکه به کل ساختار فوتبال ایتالیا مربوط می‌شود. این سرمربی ۳۹ ساله به نوعی به این موضوع اعتراف کرده است: «من اینجا خیلی خوشحالم، چیزهای زیادی در فوتبال ایتالیا یاد گرفته‌ام. من ایتالیایی نیستم، اما بخشی از فوتبال ایتالیا هستم. به آن ایمان راسخ دارم.» 

ایده او می‌تواند انقلابی در یک سیستم قدیمی باشد، اما آیا او می‌تواند این کار را در کنار بهترین بازیکنش، نیکو پاز، پیش ببرد؟ این تنها ابهامی است که سسک توانست به تنها شکل ممکن به آن پاسخ دهد: «برای او بازی زیر نظر مورینیو بهتر است چون او همه جام‌ها را برده، اما امیدوارم کنار من بماند.»