الاخبار نوشت که گرچه قضاوت درباره توافق احتمالی ایران و آمریکا زود است، اما دست و پا زدن‌های تل‌آویو نشان می‌دهد که این رژیم از پیامدهای امنیتی و ژئوپلیتیک توافق مذکور بر خود وحشت دارد.

به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه لبنانی الاخبار در مقاله ای نوشت که رژیم صهیونیستی پس از درز اطلاعات مربوط به پیش‌نویس یادداشت تفاهم در حال تدوین بین واشنگتن و تهران، نگرانی فزاینده‌ خود را از توافق احتمالی بین دو طرف ابراز می‌کند. تل‌آویو نگران است که توافق احتمالی به نقطه ضعفی برای این رژیم تبدیل شود.

جنگی که آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران با هدف سرنگونی حاکمیت ایران آغاز کردند، در حالی مراحل پایانی خود را پشت سر می‌گذارد که مهمترین نتایج آن تثبیت حاکمیت ایران است و موقعیت استراتژیکی و قدرت و جایگاه ایران را در عرصه منطقه‌ای و بین‌المللی تقویت کرده است. در تحلیلی که روزنامه عبری یدیعوت آحارونوت منتشر کرد، نگرانی عمیق رژیم صهیونیستی از درز اطلاعات مربوط به پیش‌نویس یادداشت تفاهم در حال تدوین بین واشنگتن و تهران آشکار می‌شود. محافل تصمیم‌گیری در تل‌آویو نگرانند که توافق احتمالی، برچیدن پروژه هسته‌ای ایران را به شکلی که اسراییل آرزو داشت تضمین نکند، و برنامه موشک‌های بالستیک را محدود نکند، یا فعالیت متحدان منطقه‌ای ایران را متوقف نسازد.

به نوشته الاخبار، ین نگرانی‌ها تنها بخش کوچکی از تصویر کلی و واقعیت فراگیر جنگ ایران است؛ پیامدهای استراتژیک منفی این جنگ بر اسراییل، از جمله بازآرایی موقعیت ایران در عمق منطقه،فرسایش بازدارندگی و در نهایت احتمال عقب‌نشینی آینده آمریکا از منطقه، ممکن است گسترده‌تر و عمیق‌تر از آن چیزی باشد که در این مرحله اعلام می‌شود.

الاخبار می‌افزاید که با اینکه هنوز برای صحبت از پایان جنگ یا توافق زود است، و هنوز نمی‌توان ارزیابی نهایی و دقیقی از دستاوردها و خسارات طرف‌های درگیر، و پیامدهای آن بر منطقه و کل جهان ارائه داد، اما نشانه‌های نگرانی اسراییل در سطوح مختلف ظاهر شده که برجسته‌ترین آنها را می توان در موارد زیر مشاهده کرد:

اول: شکاف‌های امنیتی

نگرانی عمده رژیم صهیونیستی بر بندهای حذف شده از توافق متمرکز است. پیش‌نویس ارائه شده از این تفاهم، تهران را به برچیدن پروژه هسته‌ای خود به شکلی که تل‌آویو آرزو دارد، ملزم نمی‌کند. بلکه، طبق فرمول رایج، به ایران اجازه می‌دهد تا اورانیوم غنی‌شده 60 درصد را در خاک خود نگه دارد. با وجود گزارش‌هایی مبنی بر موافقت‌ اولیه ایران برای انتقال این اورانیوم به خارج، متن فعلی حل و فصل نهایی، این مسئله را به دورهای بعدی مذاکره موکول می‌کند.

همین امر در مورد پرونده موشک‌های بالستیک و پهپادها نیز صدق می‌کند که به بهانه موکول شدن به مراحل بعدی، به طور کامل از متن فعلی حذف شده است. منابع صهیونیستی معتقدند که پیش‌نویس کنونی توافق هیچ محدودیتی بر فعالیت متحدان منطقه‌ای ایران، به ویژه حزب‌الله، انصارالله و گروه‌های مقاومت عراق، اعمال نمی‌کند. همچنین، پیش‌نویس خواستار توقف اقدامات خصمانه در همه جبهه‌ها، از جمله جبهه لبنان است که عملاً به معنای محدود کردن دست تل‌آویو در تجاوزات علیه لبنان است و محافل امنیتی رژیم صهیونیستی آن را «نتیجه استراتژیک فاجعه‌بار» برای خود توصیف می‌کنند.

دوم: بازآرایی موقعیت ایران و تحول ژئوپلیتیکی

نگرانی رژیم صهیونیستی از جنبه‌های فنی توافق فراتر رفته و به پیامدهای ژئوپلیتیک آن رسیده است. با وجود رد پیشنهاد تهران برای اعمال حاکمیت جدید در تنگه هرمز توسط آمریکا، محافل تصمیم‌گیری در تل‌آویو نگرانند که هرگونه انعطاف‌ آمریکا در مذاکرات، منجر به تثبیت اعتراف ضمنی به توانایی ایران در تأثیرگذاری بر امنیت تنگه منجر شود، که موقعیت منطقه‌ای آن را تقویت کرده و آن را به عنوان بازیگر غیرقابل چشم‌پوشی در معادلات امنیتی و اقتصادی مطرح می‌کند. همچنین، آزادسازی جزیی یا کامل دارایی‌های مسدود شده ایران در خارج، به تهران نقدینگی مالی می‌دهد که آن را قادر می‌سازد تا پیامدهای اقتصادی ناشی از جنگ و تحریم‌ها را برطرف کند و همزمان با ادامه حمایت از شرکای منطقه‌ای خود در جبهه‌های مختلف، سطح تهدیدات فراروی رژیم صهیونیستی را دوچندان کند.

سوم: انزوای رژیم صهیونیستی

این بند شاید عمیق‌ترین و تأثیرگذارترین، و حتی خطرناک‌ترین نگرانی رژیم صهیونیستی در بلندمدت باشد. روند مذاکراتی که آمریکا از طریق میانجیگری پاکستان و قطر دنبال می‌کند، بدون مشارکت تل‌آویو در بحث‌های اساسی آن است و نشان‌دهنده تحولی در موقعیت رژیم صهیونیستی از یک «شریک استراتژیک» به چیزی شبیه «کارت فشار» است که در صورت نیاز استفاده می‌شود، و سپس در لحظه نزدیک شدن به توافق نادیده گرفته می‌شود.

این امر تنها به از دست دادن موقعیت رژیم صهیونیستی محدود نمی‌شود، بلکه به احتمال شکل‌گیری توافقات منطقه‌ای بزرگ برخلاف منافع تل آویو می‌انجامد، آن هم در شرایطی که تل‌آویو توانایی اعمال حق وتو علیه آنها را ندارد یا حتی نمی تواند از شدت پیامدهای آنها بکاهد یا آنها را به گونه‌ای هدایت کند که منافع خود را تأمین کند.

الاخبار در پایان تصریح می‌کند که روند مذاکرات بین واشنگتن و تهران در حال حاضر، چیزی جز به تعویق انداختن نقاط اختلاف اساسی به مراحل بعدی مذاکرات نیست. البته نشانه‌های نسبتا امیدوارکننده ای مبنی بر تمایل طرفین برای رسیدن به توافق و امتیاز دهی متقابل در این مسیر یده می‌شود، اما هنوز زود است که با قاطعیت از یک توافق دائمی یا ترتیبات پایدار و بادوام صحبت کنیم.

محافل امنیتی رژیم صهیونیستی به همین علت معتقدند که دستیابی به یک توافق نهایی در آینده نزدیک غیرممکن است. آنهاهرگونه تفاهم واقعی را مستلزم امتیازات اساسی از سوی ایران است که در حال حاضر دشوار به نظر می‌رسد، و این امر مستلزم به تعویق انداختن مسائل حساس‌تر به مراحل بعدی است.

اما تناقضی که نگرانی تل آویو را برمی‌انگیزد، این است که همین تعویق ممکن است با گذشت زمان، موضع مذاکراتی آمریکا را تضعیف کند. دولت آمریکا، پس از مذاکرات طولانی، ممکن است خود را در موقعیتی بیابد که نسبتاً نتواند اهرم فشار نظامی را فعال کند و این به معنای دادن مزیت زمان به ایران و فراهم کردن فرصت برای آن است که به تدریج از تعهدات دشوار خود شانه خالی کند.