تهران در مذاکرات با آمریکا، آزادی فوری دارایی های بلوکه شده را به پیش شرط هر توافق تبدیل کرده؛ مطالبه ای که ریشه در بی اعتمادی عمیق ایران به تجربه های گذشته، از برجام تا تحریم های دوباره دارد.

اگر در بازار تهران کار کرده باشید، خوب می دانید که بازاری ها با مشتری بدعهد جز با پول نقد معامله نمی کنند.

حالا تهران هم در مواجهه با آمریکایی ها آشکارا می گوید که پیش از هر توافق، پول های بلوکه شده ما را آزاد کنید .

برای فهم این اصرار ایران بر نقد بودن معامله، باید لایه های عمیق تاریخ را کاوید.

حافظه جمعی ایرانیان، انباری پر از پیمان های پاره شده است. آنها به یاد دارند که چگونه در گرماگرم گفت وگوهای صلح، آتش جنگ 12 روزه و سپس جنگ رمضان شعله کشید.

آن ها خروج یک جانبه دولت ترامپ از برجام را فراموش نکرده اند؛ توافقی که با مهر قدرت های بزرگ و قطعنامه شورای امنیت زینت یافته بود، اما به قول وب سایت نیو ایندین اکسپرس، با یک خودکار، تمام آن تضمین ها هیچ شد و دارایی های ایران دوباره به گروگان گرفته شد.

این خاطره تلخ، دیپلماسی ایران را دگرگون کرده است. تهران دیگر به اعتمادسازی اعتقادی ندارد.

یک مقام آگاه از روند مذاکرات به فارس گفته است که خواسته ما آزادی دارایی های مسدود شده است؛ نه در آینده، بلکه همین حالا.

دونالد ترامپ، رییس جمهوری که معتقد بود ایران پس از حمله آمریکا 3 روزه فرو می پاشد، اکنون با بزرگترین چالش خود روبروست. فشار برای بازگشایی تنگه هرمز، شاهرگ حیاتی یک پنجم نفت جهان، کمر اقتصاد جهانی را شکسته است.

ایران آگاه است، تنها نشستن پای میز توافق با آمریکا فشار آمریکایی ها که روزانه درگیر افزایش قیمت بنزین هستند را از گرده ترامپ می کاهد و به این آگاهی رسیده که این کارت را رایگان بذل نکند.

یک کارشناس اقتصادی رحمان صالحی به اهمیت توافق ایران و آمریکا و اثر آن بر اقتصاد اشاره کرده و معتقد است که ایران نباید، معامله بزرگ را اسیر چند میلیارد دلار مطالبه پول بلوکه شده کند و رفع محاصره هم برای ما دستاورد است .

اما سعید نیکی سخن، یک استاد دانشگاه، می گوید که اولا این پول حق ایرانیان است و مذاکره کننده ایرانی حق گذشت از حق ایرانی ها را ندارد، دوما آمریکا باید هزینه بدعهدی خود را بپردازد، زیرا تاب آوری ایرانی ها بیش از آمریکاست و توافق برای آمریکا حیاتی تر است.

طبق گزارش اندیشکده دانشگاه تهران، پول های بلوکه شده ایران عددی بین 20 تا 30 میلیارد دلار برآورد می شود و می تواند، زمینه شروع یک برنامه توسعه برای پرتاب اقتصاد به سمت رشد بزرگ را فراهم کند.