تیم ملی فوتبال ایران کم کم به اولین بازی اش در رقابت های جام جهانی و تقابل با نیوزیلند نزدیک می شود. این تیم که این روزها به ترکیه سفر کرده تا اردویی تدارکاتی برپا کند، با معضلات ریزودرشتی دست وپنجه نرم می کند؛ دم دستی ترین آن ها این است که هنوز نمی داند همه بازیکنانش برای سفر به آمریکا ویزا می گیرند یا نه. تیم ملی هر 3 بازی مرحله گروهی را باید در آمریکا برگزار کند و از این رو، صدور ویزای این کشور و داشتن ترکیبی کامل، برای امیر قلعه نویی از اوجب واجبات است.

پس، تا قبل از رسیدن به آن مرحله، ابتدا باید این دغدغه برای سرمربی رفع شود. پس از آن، با احتمال اینکه چنین مشکلی گریبان هیچ بازیکنی از تیم ملی را نخواهد گرفت، تازه می شود درباره مسائل تاکتیکی و آنالیز رقبا صحبت کرد؛ جایی که نقش سعید الهویی به عنوان ایده پرداز فنی امیر قلعه نویی روی نیمکت و مهدی طارمی به عنوان فرمانده اصلی در زمین مسابقه، حیاتی می شود.

به شرطِ شرایط ایده آل

همان طور که عنوان شد، این روزها دغدغه اصلی قلعه نویی ویزای بازیکنان و کادرفنی اش است. سعید الهویی، دست راست قلعه نویی، آخرین بار که برای ویزای آمریکا اقدام کرده، موفق به اخذ آن نشده. پس، اگر قرار باشد تئوریسین اصلی تیم ملی در بازی های آمریکا، قلعه نویی را همراهی نکند، شاید بخش زیادی از کار بلنگد. در سوی دیگر، داستان و شایعات مربوط به عدم صدور احتمالی ویزای طارمی هم نقل محافل است. او خدمت سربازی اش را در نیروی دریایی سپاه سپری کرده و این نگرانی وجود دارد که مثل 2 بازیکن دیگر این تیم، موفق به اخذ ویزای آمریکا نشود.

با این حال، بدون درنظر گرفتن این موضوع، در ایده آل ترین شرایط ممکن، این 2 نفر، کلیدی ترین مهره های قلعه نویی هستند. الهویی حتی زمانی که مربیان ایتالیایی هم با امیر همکاری می کردند جایگاه رفیع تری نسبت به آن ها در ذهن قلعه نویی داشت. چنین شرایطی درباره مهدی طارمی، حتی اگر سرمربی به زبان نیاورد، در زمین حاکم است. در واقع حتی با وجود 2 کاپیتان اصلی تیم ملی یعنی احسان حاج صفی و علیرضا جهانبخش، باز تاکتیک تیم ملی حول فرمانده این تیم، مهدی طارمی، می چرخد.

سردار فعلا نیست ولی ...

شرایط درباره تیم ملی و جام جهانی پیش رو، کم ابهام ندارد؛ مثلا چه کسی فکرش را می کرد احسان حاج صفی که ماه های زیادی از تیم ملی دور بود، در آستانه جام جهانی به تیم ملی برگردد؟ پرسش مهم تر اینکه قرار است با این دعوت در ترکیب اصلی هم به میدان برود یا نه؟ این یکی پرسشی فنی است ولی با درنظر گرفتن نوسان در سمت چپ خط دفاعی، اگر پاسخش مثبت هم باشد، بعید است کسی تعجب کند.

موضوع علیرضا جهانبخش هم پابرجاست؛ کم نیستند افرادی که اعتقاد دارند او پسر معنوی امیر قلعه نویی است؛ یعنی حتی نیازی نیست تیمی داشته باشد یا بازی کند تا به تیم ملی فراخوانده شود. علیرضا بعد از حاج صفی کاپیتان دوم تیم ملی ایران است و چه بسا حتی در سرازیری ترین دوران حرفه ای اش باز هم در ترکیب به میدان برود؛ به ویژه اینکه جدی ترین رقیب او برای بازی در ترکیب اصلی، یعنی قلی زاده، مصدوم شده و جام جهانی را از دست داده است.

کاپیتان واقعی سوم تیم ملی را هم نباید فراموش کرد؛ درست است که سردار آزمون مرام به خرج داده و حتی در حضور خودش بازوبند کاپیتانی را به مهدی طارمی سپرده ولی سبقه اش از مهدی در تیم ملی بیشتر است. سردار این روزها به دلایل غیرفنی از تیم ملی کنار گذاشته ولی روزنه های امید برای بازگشتش به این فهرست تا پیش از اعلام فهرست نهایی باز شده است. اگر سردار برگردد، قاعدتا یکی از مهره های فیکس تیم ملی خواهد بود.

همه هستند ولی فرمانده یکی است

به این ترتیب حتی اگر سردار برگردد و 2 نفر اول، یعنی حاج صفی و جهانبخش در ترکیب اصلی، پیش از طارمی وارد زمین شوند، باز نقش این مهاجم بوشهری به عنوان فرمانده تیم ملی تغییرناپذیر است. طارمی به واسطه حضور موفق تر در لیگ های اروپایی و تجربه بیشتری که در این زمینه کسب کرده، تبدیل به مرکز ثقل برنامه های تاکتیکی تیم ملی شده است؛ عجیب نیست که حتی اگر مهاجم کمتر شناخته شده ای مثل دنیس درگاهی هم به تیم ملی فراخوانده می شود، فقط برای راحتی بیشتر کار طارمی است تا تاکتیک تیم ملی را در زمین پیاده کند.

قلعه نویی و الهویی سه سالی می شود که برنامه های شان را بر پایه شعاع حرکتی طارمی در زمین می چینند؛ اینکه کی عقب بیاید، کی بازیسازی کند، کی در باکس باشد و چه زمان نقش شماره 9 کاذب را ایفا کند. در واقع بازوبند فقط بهانه ای برای ترتیب کاپیتان های تیم ملی است و اگر این تعداد، شماره های زیادی داشته باشد، در نقش طارمی خللی ایجاد نمی کند؛ او فرمانده خواهد ماند.