به نقل از فرادید، این مکان برای باستان شناسان ناشناخته نیست. سراپیوم در سال 1850 توسط مصرشناس فرانسوی اوگوست ماریت کشف شد. اما هنوز هم یک موضوع باعث شگفتی بازدیدکنندگان امروزی می شود: ابعاد خارق العاده آن. راهروهای طولانی به اتاق های تدفین می رسند؛ جایی که تابوت های سنگی غول پیکر ساخته شده از گرانیت و بازالت در تاریکی قرار گرفته اند و دقت ساخت آن ها هنوز هم بحث های زیادی را برمی انگیزد.

در ممفیس باستان، گاو آپیس یک حیوان معمولی نبود. کاهنان مصری گاوی را انتخاب می کردند که تصور می شد نشانه های الهی دارد و در طول زندگی اش جایگاهی بسیار مقدس پیدا می کرد. پس از مرگ، بدن این گاو را مومیایی می کردند و با آیین های باشکوه به خاک می سپردند، سپس گاو مقدس دیگری انتخاب می شد.

ورودی معبد زیرزمینی سراپیوم

بر اساس اطلاعات وزارت گردشگری و آثار باستانی مصر، سراپیوم از دوران حکومت آمنهوتپ سوم در دوره پادشاهی نوین تا عصر بطلمیوسی مورد استفاده بود. زمانی جاده ای از مجسمه های ابوالهول به این مجموعه می رسید و تالارهای زیرزمینی آن محل نگهداری بقایای مومیایی شده حیوانات مقدس بود.

بخش اصلی شگفتی سراپیوم به تابوت های سنگی آن مربوط می شود. برخی از بزرگ ترین این تابوت ها تا صد تُن وزن دارند و درپوش های سنگین آن ها روی فضای داخلی تراش خورده و دقیق قرار گرفته است. تنها اندازه این سازه ها نشان می دهد که ساخت آن ها نیازمند سازمان دهی پیشرفته ای برای استخراج سنگ، جابه جایی، نیروی کار، برنامه ریزی و کنترل فضاهای باریک زیرزمینی بوده است.

تصویر بازسازی شده از مدفن گاو مقدس آپیس

گاهی ادعا می شود که این تابوت ها با فناوری گمشده ساخته شده اند، اما بسیاری از مصرشناسان این موضوع را با استفاده از مهارت بالای سنگ تراشان، مواد ساینده، سورتمه های حمل سنگ، غلتک ها، اهرم ها و کار طاقت فرسای انسانی توضیح می دهند. البته این توضیح چیزی از عظمت دستاورد مصریان کم نمی کند. سراپیوم نشان می دهد که مهندسی مصر باستان زمانی که مذهب، حمایت حکومتی و مهارت فنی در کنار هم قرار می گرفتند تا چه اندازه پیشرفته می شد.

یکی از دلایلی که سراپیوم همچنان محل گمانه زنی است، این است که بسیاری از تابوت ها خالی یا آسیب دیده پیدا شده اند. بعضی افراد از این موضوع نتیجه گرفته اند که این تابوت ها در اصل برای گاوها ساخته نشده بودند. اما توضیح ساده تر و پذیرفته تر این است که این مجموعه در طول زمان بارها غارت و تخریب شده است.

تابوت سنگی و عظیم یکی از گاوهای مقدس آپیس

تفسیر رسمی همچنان سراپیوم را محل دفن گاوهای آپیس می داند. خود سقاره نیز یکی از مهم ترین گورستان های مصر باستان بود و دفن گاوهای آپیس بخشی از چشم انداز مقدسی محسوب می شد که با شهر ممفیس، خدای پتاح و باورهای مربوط به زندگی پس از مرگ ارتباط داشت.

سراپیوم فقط یک آرامگاه نبود؛ بلکه نمادی از قدرت و ایمان به شمار می رفت. هر تابوت عظیم، مرگ یک گاو مقدس را به آیینی جاودانه تبدیل می کرد و تالارهای زیرزمینی آن، تدفین حیوانات را به معماری ای در مقیاس سلطنتی بدل ساخته بود.

به همین دلیل است که این مکان هنوز هم چنین تأثیر عمیقی بر انسان امروزی می گذارد. پرسش اصلی این نیست که آیا خدایان یا تمدنی ناشناخته آن را ساخته اند یا نه؛ بلکه مسئله مهم تر این است که جامعه مصر باستان چگونه توانسته بود باورهای دینی، نیروی کار و دانش مهندسی را چنان هماهنگ کند که حتی آرامگاه گاوها نیز به بنایی تبدیل شود که تخیل انسان مدرن را به چالش بکشد.