"تریتا پارسی" یکی از بنیانگذاران و معاون اجرایی موسسه "کویینسی" آمریکا توافق اخیر در حال شکل گیری بین ایران و آمریکا با تلاش میانجیگران منطقه ای را یک دستاورد قابل توجه می داند که هم ترامپ و هم تصمیم گیران در تهران باید بسیار مراقب باشند تا در یکی دو ماه آینده و پیش از رسیدن به یک توافق جامع نهایی، با خرابکاری مخالفان ناکام نماند.

این تحلیلگر در مقاله ای که در وبگاه اندیشکده کویینسی منتشر شده، نوشته است: من دیروز نوشتم که ایالات متحده و ایران در آستانه توافق هستند. به نظر می رسد ترامپ چند ساعت پیش با یک پست غیرمعمول و منظم در شبکه اجتماعی خود - از نظر دستوری منسجم، از نظر دیپلماتیک سنجیده و به ویژه عاری از نمایش های معمول یا تحقیرهای تشریفاتی طرف مقابل - این موضوع را تایید کرد.

این خویشتن داری او مهم است. برخلاف اعلامیه های قبلی او در مورد پیشرفت های خیالی، این بیانیه لحن یک سیگنال دیپلماتیک جدی را به جای بی انضباطی سیاسی داشت. علاوه بر این، زمان بندی آن به نظر می رسید که از ملاحظات بازار یا نمایش های داخلی جدا باشد. منابع خود من در تهران نیز تایید می کنند که یک پیشرفت بزرگ حاصل شده است، اگرچه همچنان به تایید نهایی بستگی دارد - دقیقا همانطور که ترامپ اشاره کرد.

پس همه اینها به چه معناست؟ ما واقعا در مورد خطوط کلی توافق چه می دانیم؟ نقش بازیگران منطقه ای در دستیابی به این موفقیت چقدر مهم بود و چه چیزی غیبت تقریبا کامل اروپا در این فرآیند را توضیح می دهد؟ اگر این توافق صرفا یک تفاهم نامه است، آسیب پذیری های اصلی در حالی که مذاکرات وارد مرحله دوم می شوند، در کجا قرار دارند؟

علاوه بر این، آیا ترامپ می تواند با موفقیت این توافق را در داخل کشور خود بقبولاند؟ اسراییل چه گام هایی می تواند - و احتمالا - برای خرابکاری در این توافق بردارد؟ و اگر توافق نهایی حاصل شود، شکست استراتژیک اسراییل چقدر عمیق خواهد بود؟

اجازه دهید به این سوالات یکی یکی بپردازم.

اول از همه، جزییات کامل هنوز مشخص نیست. اما طبق گزارش "امواج مدیا" که بخش زیادی از آن را من به طور مستقل تایید کرده ام - این توافق مستلزم توقف کامل درگیری ها، از جمله در لبنان؛ آزادسازی تدریجی دارایی های مسدود شده ایران؛ و پایان دادن به وضعیت "محاصره اندر محاصره" آمریکا و ایران در تنگه هرمز است.

ترافیک دریایی از طریق تنگه هرمز تحت نظارت مشترک ایران و عمان از سر گرفته خواهد شد. پس از اجرایی شدن این اقدامات، طرفین 30 روز دیگر فرصت خواهند داشت تا برای توافق نهایی مذاکره کنند. انتظار می رود که این توافق مرحله دوم هم به مساله هسته ای و هم به وضعیت بلندمدت تنگه هرمز بپردازد.

با این حال، به نظر می رسد که پیشرفت قابل توجهی در پرونده هسته ای حاصل شده است و تا آنجا که من می دانم، اصول کلی برای حل آن تا حد زیادی مورد توافق قرار گرفته است.

در اصل، این توافق، وضعیت را به جایی که قرار بود پس از اعلام آتش بس اولیه باشد، بازمی گرداند. از ابتدا، قرار بود آتش بس در محدوده منطقه ای باشد و لبنان را نیز شامل شود. هرگز قرار نبود "محاصره دریایی آمریکا علیه ایران" وجود داشته باشد - طرحی پوچ که توسط بنیاد موسوم به دفاع از دموکراسی ها (FDD) ابداع شده بود و فقط به تضعیف موقعیت استراتژیک آمریکا کمک می کرد.

همچنین قرار نبود ترافیک تجاری از طریق تنگه هرمز مختل شود. عناصر واقعا جدید در این تفاهم اولیه، کاهش محدود تحریم ها برای تهران و تعهد رسمی برای حل مساله هسته ای ظرف 30 روز آینده است.

با این حال، اگرچه رسیدن به این نقطه بدون شک قابل توجه است، اما تا زمانی که توافق نهایی حاصل نشود، هنوز هیچ توافق واقعی وجود ندارد. و این فرصت 30 روزه، هرچند کوتاه، اما فرصت کافی برای خرابکاران از هر طرف برای خرابکاری در این روند فراهم می کند.

حمایت منطقه ای - و این واقعیت که ترامپ این توافق را تنها پس از صحبت با طیف وسیعی از رهبران کلیدی منطقه ای، از جمله عربستان سعودی، امارات متحده عربی، قطر، پاکستان، ترکیه، مصر، اردن و بحرین، علاوه بر تماس جداگانه با بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسراییل، اعلام کرد - بسیار قابل توجه است.

این موضع منطقه ای به ترامپ درجه ای از مصونیت سیاسی در واشنگتن می دهد. در مواجهه با اتهامات اجتناب ناپذیر از سوی تندروها مبنی بر اینکه این توافق به معنای شکست یا خیانت به اسراییل است، او می تواند به حمایت گسترده منطقه ای به عنوان مدرکی دال بر اینکه شرکای اصلی آمریکا در خاورمیانه دیپلماسی را به تشدید تنش ترجیح می دهند، اشاره کند.

در واقع، در مقایسه با توافق هسته ای سال 2015 پرزیدنت اوباما (برجام)، تعامل منطقه ای پیرامون توافق ترامپ به طور عینی عمیق تر، گسترده تر و از نظر سیاسی مهم تر است. توافق اوباما با وجود مقاومت اسراییل، عربستان سعودی و امارات مذاکره و منعقد شد. اما به نظر می رسد توافق ترامپ با حمایت فعال منطقه ای در حال شکل گیری است. با این وجود، غیبت تقریبا کامل اروپا از این روند قابل توجه است هرچنداین غیبت اصلا مساله ساز نبوده و نخواهد بود. در حال حاضر، تضعیف موقعیت دیپلماتیک اروپا در دیپلماسی اصلی خاورمیانه چنان عادی شده است که حذف آن به سختی قابل توجه است.

با این حال، با توجه به وحشت عمومی که اکنون جنگ طلبان واشنگتن و محافل طرفدار اسراییل را در برگرفته، 30 روز آینده احتمالا از نظر سیاسی برای ترامپ بی رحمانه خواهد بود. بنیاد موسوم به "دفاع از دموکراسی ها" در حال حاضر آشکارا به او حمله می کند. لابی "آیپک" در حال تقویت قانونگذارانی است که این توافق را محکوم می کنند. مشاور رضاپهلوی، ترامپ را به "تسلیم کامل" متهم کرده است. بسیاری از همان متحدانی که با اشتیاق از تصمیم ترامپ برای آغاز جنگ استقبال کردند، اکنون به خاطر انتخاب دیپلماسی به جای تشدید دائمی تنش، از او رویگردان شده اند.

با این حال، سیاستمداران ارشد اسراییلی ممکن است رویکرد محتاطانه تری را انتخاب کنند. آنها به جای رویارویی مستقیم با ترامپ، احتمالا اجازه می دهند که نمایندگانشان در واشنگتن، نبرد عمومی را به نمایندگی از آنها پیش ببرند.

انتخابات اسراییل نزدیک است و ترامپ همچنان در بین رای دهندگان اسراییلی بسیار محبوب است، در حالی که نتانیاهو تاکنون نتوانسته محبوبیت جنگ ایران را به یک مزیت انتخاباتی قاطع تبدیل کند. بنابراین، یک درگیری عمومی مستقیم با ترامپ بر سر این توافق می تواند از نظر سیاسی برای نتانیاهو خطرناک باشد. اگر ترامپ تحریک شود، می تواند صرفا با ابراز حمایت از یکی از رقبای نتانیاهو، آسیب قابل توجهی به او وارد کند.

ترامپ ممکن است چند روز پیش، زمانی که به خبرنگاران گفت که از "میزان محبوبیت 99 درصدی" در اسراییل برخوردار است و می تواند خودش برای نخست وزیری در آنجا نامزد شود، به این پویایی اشاره کرده باشد. در ظاهر، این مانند یک قسمت دیگر از جسارت خاص ترامپ به نظر می رسید. اما در واقع، ممکن است هشداری صریح به نتانیاهو و تشکیلات سیاسی اسراییل بوده باشد که ترامپ می تواند بسیار بیشتر از حد تصورشان ، به آنها آسیب برساند.

با این حال، شکی نیست که اگر توافق نهایی حاصل شود - و هر توافق پایداری تقریبا مطمئنا مستلزم کاهش قابل توجه، اگر نه کامل، تحریم های ایران خواهد بود - یک شکست استراتژیک ویرانگر برای تل آویو خواهد بود.

دو جنگ اخیر اسراییل ( و آمریکا) علیه ایران طی یک سال گذشته، به طور متناقضی، وضعیت بازدارندگی ایران را تقویت کرده، ناتوانی اسراییل در مقابله با ایران بدون حمایت نظامی گسترده آمریکا را آشکار کرده و خسارات غیرقابل محاسبه ای به جایگاه جهانی و هاله برتری نظامی آمریکا وارد کرده است.

در واقع، اثر تجمعی این جنگ ها ممکن است آنقدر شدید باشد که پیگیری برتری جهانی بلامنازع آمریکا دیگر یک گزینه واقع بینانه نباشد. در عین حال، حمایت از اسراییل در داخل ایالات متحده تقریبا در تمام گروه های جمعیتی به جز رای دهندگان مسن تر جمهوری خواه به طور چشمگیری کاهش یافته است.

از همه مهم تر، کاهش تحریم ها اقتصاد ایران را از دهه ها محدودیت آزاد می کند و به تدریج توازن قدرت منطقه ای را از اسراییل و چشم انداز آن برای "اسراییل بزرگ" دور می کند. دقیقا به همین دلیل، اسراییل تقریبا مطمئنا تمام تلاش خود را - در پشت صحنه - برای خرابکاری در توافق قبل از اینکه غیرقابل برگشت شود، انجام خواهد داد.

اما اسراییل تنها تهدید برای این توافق نیست. هم واشنگتن و هم تهران باید نظم و انضباط فوق العاده ای را اعمال کنند تا اطمینان حاصل شود که روایت های رقابتی آنها از پیروزی، اردوگاه مخالفان تندرو را در کشور دیگر تقویت نمی کند. در طول مذاکرات، ترامپ به طرز چشمگیری حساسیت کمی نسبت به اینکه چگونه پست های تحریک آمیز او در رسانه های اجتماعی، توانایی تهران برای مصالحه را پیچیده می کند، نشان داده است. ایران اکنون باید از تکرار همان اشتباه اجتناب کند. روایت پیروزی عمومی در تهران می تواند به راحتی ظرفیت سیاسی ترامپ برای اجرای توافق در داخل کشور را تضعیف کند.

توییت اخیر سخنگوی وزارت امور خارجه ایران که نتیجه جنگ ترامپ را با تلاش های ناموفق روم برای مطیع کردن امپراتوری ساسانی پارس مقایسه کرد، نمونه ای از این موارد است. صرف نظر از جذابیت داخلی آن در ایران، چنین لفاظی هایی خطر تشدید مخالفت در واشنگتن را دقیقا در لحظه ای که بیشترین نیاز به خویشتن داری و ابهام استراتژیک وجود دارد، به همراه دارد.
در نهایت، برای موفقیت مذاکرات مرحله دوم - و برای اینکه هرگونه توافقی پایدار باشد - هر دو طرف باید بتوانند ادعای پیروزی کنند.