به نقل از فرادید: پژوهشگران می گویند این نیایشگاه در دوره پیشارومی یعنی احتمالاً از قرن پنجم یا چهارم پیش از میلاد فعال بوده است و در دوره رومی نیز اهمیت مذهبی خود را حفظ کرده است.

نخستین آثار در جریان عملیات پاک سازی مهمات جنگی مرتبط با پروژه جاده کشف شد. سپس باستان شناسان یک حفاری لایه نگارانه گسترده آغاز کردند که به سرعت به شناسایی یک مجموعه آیینی بزرگ منجر شد.

در میان مهم ترین یافته ها، اشیای سنگی ای قرار دارند که با کتیبه هایی به زبان ونتیک و همچنین حروف لاتین حکاکی شده اند. زبان ونتیک پیش از گسترش روم در شمال شرق ایتالیا رواج داشت. بسیاری از این کتیبه ها به نظر می رسد وقف نامه های آیینی مرتبط با مناسک مذهبی باشند. برخی از آن ها در سه سطح مختلف سنگ حک شده اند که نشان دهنده کارکرد آیینی و تشریفاتی آن هاست.

پژوهشگران همچنین دریافتند بسیاری از این سنگ های دارای کتیبه در یک کف سازی سنگی متعلق به قرن اول میلادی دوباره مورد استفاده قرار گرفته اند. کارکرد دقیق این کف سازی هنوز مشخص نیست. تعداد کمتری از کتیبه ها در جای اصلی خود باقی مانده اند. باستان شناسان معتقدند استفاده دوباره از این سنگ های مقدس نشان می دهد که این مکان حتی در دوره گسترش فرهنگ رومی نیز همچنان کارکرد مذهبی خود را حفظ کرده است.

با گسترش کاوش ها، ساختارهای فونداسیون مستطیلی بزرگی کشف شد که به عنوان معابد شناسایی شده اند. یکی از این سازه ها ویژگی های یک معبد پری پتروسی را نشان می دهد؛ نوعی ساختمان مذهبی که از هر چهار طرف با ستون ها احاطه شده است. این کشف نشان می دهد که نیایشگاه در مراحل بعدی استفاده، به یک مرکز مذهبی بزرگ و یادمانی تبدیل شده است.

شواهد به دست آمده نشان می دهد که در نهایت این نیایشگاه بر اثر سیل بزرگی از رودخانه آدیه جه که در دوران باستان از این منطقه عبور می کرده، مدفون شده است. پژوهشگران بر این باور نیستند که این مکان ناگهان رها شده باشد؛ بلکه یافته ها نشان می دهد استفاده از آن به صورت تدریجی و در طول چندین قرن ادامه داشته و در این مدت معماری، آیین ها و سنت های فرهنگی آن تغییر کرده است.

این نیایشگاه تصویری نادر از گذار میان سنت های مذهبی ونتیک پیشارومی و آیین های رومی در شمال ایتالیا ارائه می دهد. کتیبه ها و ساختارهای معبد نشان می دهند که جوامع محلی چگونه فضاهای مقدس قدیمی را با ورود نفوذهای سیاسی و فرهنگی جدید تطبیق داده اند.

کاوش ها همچنان ادامه دارد و باستان شناسان امیدوارند تحلیل های بیشتر بتواند ساختار سازمانی نیایشگاه و تغییرات آن را در دوره های مختلف روشن تر کند.