سعدالله زارعی در کیهان نوشت: جنگ آمریکا علیه ایران قواعد خیلی خاصی دارد و بدون توجه به آن، دست یافتن به پایان دائمی جنگ ممکن نیست. دشمنی دولت آمریکا با ایران عمیق و فراگیر است و با محوریت جریان اسراییلی آمریکا دائماً برگ های این کتاب قطور افزایش پیدا کرده است.

از این رو تنها زمانی از فکر دشمنی و جنگ با ایران منصرف می شود که آن را بی نتیجه ببیند. آمریکا راهبرد اصلی خود را بر تحریم اقتصادی قرار داده و با تهدید به جنگ و دست زدن به آن تلاش می کند تحریم ها اثر قطعی خود را بر وضعیت ایران بگذارد.

اگر ما بتوانیم تحریم ها را از اثر بیندازیم، به پایان دائمی تهدیدات نظامی امنیتی علیه خود هم می رسیم. چه زمانی می توانیم این دو هدف مهم را محقق کنیم؟ ریچارد نفیو که از او با عنوان معمار تحریم های ایران یاد می شود این سؤال را پاسخ داده است.

او در کتاب هنر تحریم ها می نویسید تحریم های اقتصادی ایران تا زمانی کارایی دارند که آمریکا در جایگاه ابرقدرتی بتواند دیگر قدرت های جهان را با خود همراه کند اما به محض آنکه قدرت ها راه دیگری در پیش بگیرند، تحریم ها اثر خود را از دست می دهند و حتی به ضد خود تبدیل می شوند.

او در دوره اول ریاست جمهوری ترامپ در مصاحبه ای صراحتاً اعلام کرد اینک دیگر تحریم های ایران قادر به تامین اهداف خود نیستند.

اما آنچه نفیو در مورد بی اثر شدن تحریم های ایران گفت، یک امر جبری نیست یعنی خود به خود اتفاق نمی افتد. جمهوری اسلامی باید- بسیار بیش از آنچه تاکنون انجام داده است- اقداماتی انجام دهد تا این دو هدف محقق بشوند. ایران باید از فضاهای بین المللی جدیدی که بر اثر از هم گسیختگی نظام قبلی بین المللی ایجاد شده است استفاده کند اما پیش از آن باید در داخل استحکام خود را در مواضع و جدیت خود در استفاده از فضاهای جدید خارجی نشان دهد تا دیگران به آن اعتماد کرده و به همکاری رغبت نشان بدهند.

به نظر این قلم ما سه کار اساسی را باید انجام بدهیم تا اقتدار ما به جلب همکاری بین المللی منجر گردد:

ترتیب این سه کار این است؛ اول مواضع داخلی ما باید مستحکم و هماهنگ باشد. هرگونه پالس ضعف از سوی مقامات و نهادها- که در هفته های اخیر مشاهده شدند- باید کنار گذاشته شود، دوم در مورد رژیم جدید حقوقی تنگه هرمز مبتنی بر منافع بلندمدت ایران باید قاطع باشیم و رفتارهایی که به غلط متزلزل بودن ما را تداعی می کند کنار بگذاریم، سوم در مورد حفظ مواد غنی سازی شده هسته ای و چرخه کامل آن قاطع باشیم.

این اقدامات راه های بین المللی را به روی ایران باز می کند و در نتیجه آن تحریم های اقتصادی و محاصره دریایی ایران بی اثر می شوند و سایه جنگ هم به طور دائمی کنار می رود و بازدارندگی ایجاد می شود.

در اسناد امنیتی نظامی آمریکا که طی همین شش ماه اخیر منتشر شده اند از ایران با عنوان دشمن enemy یاد شده و چند لایه دیده شده و سخت ترین لایه های آن را استقلال طلبی ایرانیان دانسته اند که از دو منبع ملیت و دین تغذیه می شود. استراتژی آمریکا در مواجهه با دشمنی با این مختصات حتماً پایدار و قطعی است. اما همان طور که گفتیم لاینحل نیست و خنثی کردن آن در دسترس ماست اگر درست حرکت کنیم.

یکی از نتایج قطعی که باید از این بحث بگیریم این است که انتظار ما از مذاکرات کنونی معطوف به خاتمه دائمی جنگ علیه ایران واقع بینانه نیست. بله تلاش دیپلماتیک برای آنکه مسئولیت آمریکا را در راه اندازی جنگ ها تصریح کند خوب است، اما انتظار راهبردی داشتن از این بحث حتما خطا می باشد.

به نظر این قلم نباید خاتمه دائمی جنگ را به عنوان یک هدف راهبردی در مذاکرات قرار می دادیم چراکه از این مسیر به آن نمی رسیم. وقتی ما ختم دائمی جنگ را از دشمن خود درخواست می کنیم با دو اشکال اساسی مواجه می گردیم و حتماً نتیجه عکس می گیریم:

اشکال اول این است که اراده آمریکا- حداقل در این بازه و در بازه میان مدت- نه کنارگذاشتن جنگ و نه کنارگذاشتن تهدید به آن به عنوان ابزار امتیازگیری است. آمریکا اگر بتواند حتما حلقه محاصره کنونی دریایی ایران را حفظ می کند و آن را از دست نمی دهد کمااینکه در جریان تبادل نامه

14 ماده ای ایران در برابر کنارگذاشتن آن شدیداً مقاومت کرده و بحث درباره آن را به توافق جامع موکول نموده است. البته ایران برای رفع این مشکل راه حل دارد و منظور ما از راه حل های جایگزین، استفاده از مرزهای زمینی نیست. ایران برای اینکه آمریکا ناوها و هواپیماها و سایر تجهیزات نظامی خود را از پیرامون ایران خارج کند راه حل دریایی دارد بنابراین لازم نیست برای رفع این مشکل، امتیاز بدهد.

اشکال دوم این است که وقتی تیم ایران پایان جنگ را مهم ترین هدف مذاکراتی خود قرار می دهد و آن را از دشمن درخواست می کند، دشمن به طور طبیعی می پرسد چه مابه ازایی می دهی؟! وقتی هدف بزرگ اعلامی تیم ایرانی، توقف دائمی جنگ باشد، مابه ازا باید با آن تناسب داشته باشد. آنگاه دشمن فهرستی از خواسته های زورگویانه خود را روی میز می گذارد- کمااینکه گذاشته و بر آن پافشاری شدید هم می کند- و در برابر وعده ای که ارزش واقعی ندارد از ایران طلب دارایی های با ارزش فوری و عینی و اکثراً دائمی می کند.

بیایید خیلی خیلی خوشبین باشیم؛ آمریکایی ها در جریان مذاکرات و یا تبادل پیام ها پایان دائمی جنگ را امضا می کنند، بعد این قبول به امضای رییس جمهور متجاوز آن می رسد، بعد نمایندگان کنگره با اکثریت قاطع آن را به تصویب می رسانند، بعد در شورای امنیت سازمان ملل علی رغم حضور و مواضع ضدایرانی آمریکا، انگلیس و فرانسه، با اجماع تصویب می شود، بعد رؤسای جمهور روسیه، چین، پاکستان و ده ها رؤسای دولت دیگر، اجرای آن را تضمین می کنند، آیا واقعاً قرار آمریکا با تجربه نزدیکی که از آن داریم، اعتباری دارد؟ پس اگر به دلایلی که قابل توجیه هم هستند درصدد گرفتن امضای دشمن روی ورقه ختم دائمی جنگ هستیم، به هیچ وجه به آن دل نبندیم و توقف دائمی جنگ را از راه های واقعی دنبال نماییم.

مثلاً اگر ما نفتکش های خود را با تمهیداتی از محدوده حصار دریایی آمریکا خارج نماییم، راهبرد محاصره دریایی دشمن را شکسته ایم و آن وقت دشمن نه پایان جنگ را به ما می فروشد و نه رفع حصر دریایی را.

در کشاکش نظامی و سیاسی میان ایران و دشمن آمریکایی، بحث تنگه هرمز بسیار مهم است. مدیریت ایران بر تنگه وعدم قطعی اجازه عبور دشمنان ایران- یعنی آمریکا و اسراییل- و عبور کنترل شده دیگران، متناسب با قوانین تنظیمی ایران علامت روشن و غیرقابل خدشه شکست آمریکا در جنگ با ایران می باشد. تثبیت این پیروزی بزرگ برای ایران، چند تاثیر اساسی خواهد داشت:

- پایان یافتن تهاجم نظامی به ایران. چراکه هر اقدام نظامی آمریکا محتاج همراهی طیفی از کشورها می باشد و کنترل تنگه توسط ایران حتماً مانع همراهی آنان با آمریکا خواهد شد؛

- کنترل تنگه توسط ایران بقاء پایگاه پنجم دریایی آمریکا در بحرین و نیز تردد سرفرماندهی سنتکام به منطقه را به طور حتمی از بین می برد و

بر پایگاه های هوایی آمریکا در کشورهای قطر، امارات، کویت، عربستان و عمان تاثیر قطعی کاهنده خواهد داشت؛

- کشورهای اطراف ایران شامل شش کشور جنوب و دو کشور پاکستان و عراق را در فضای جدیدی قرار می دهد. کاهش روابط آنان با آمریکا که در صورت در اختیارداشتن تنگه توسط ایران، قطعی خواهد بود، این کشورها را به توسعه روابط با همدیگر و سرعت دادن به حل اختلافات شان با هم سوق می دهد و منطقه پس از حدود 100 سال تنش ناشی از مداخلات خارجی به ثبات می رساند و توسعه کشورها را تسهیل می کند.

- تنگه هرمز موقعیت جبهه مقاومت از فلسطین در شرق مدیترانه تا ایران و یمن در اقیانوس هند را تثبیت می کند و به منطقه ای که ده ها سال در آتش جنگ و تروریسم و تخریب آمریکایی اسراییلی سوخته، جان تازه ای می دهد. با کنترل تنگه توسط ایران، اسراییل قادر به به آشوب و جنگ کشیدن لبنان نخواهد بود چراکه جنگ ها علیه لبنان همواره در هماهنگی کامل بین تل آویو و برخی پایتخت های عربی صورت گرفته است. در اینجا بد نیست بپرسیم آیا حتی اگر آمریکا و اسراییل امضا دهند که دیگر به لبنان حمله نمی کنند اگر تنگه قدرتمند هرمز در دست ما نباشد، این امضاها برای رژیمی که چهار روز پیش رسما اعلام کرد اسیران کرانه باختری را اعدام می کند، کمترین اعتباری دارد؟

- ایران مطالبات متعددی دارد. غرامت و خسارت سنگین ایران در جنگ هشت ساله با عراق، خسارت ها و غرامت های ناشی از جنگ آمریکا و رژیم و مشارکت بعضی از دولت های اطراف ایران، پول های بلوکه شده ایران و اموال فراوان در خارج از کشور، از طریق تنگه قابل اخذ می باشند و حال آنکه بدون تنگه حتی یک دلار آن از طریق مذاکرات به دست ایران نخواهد رسید. کمااینکه نزدیک چهار سال گفت وگوهای ما با دولتی به کوچکی و ضعیفی قطر که داعیه دوستی عمیق با ایران هم دارد برای دریافت پولی که از یک بانک کره ای به بانکی در قطر منتقل شده نداشته ایم.

اگر کنترل تنگه را رها کنیم با هزاران ساعت دیپلماسی و صدها بار سفر و صدها مبادله پیام به هیچ کدام از ده بند حقوق اعلامی خود نخواهیم رسید و همین کشورهای ضعیف جنوب حتی خسارات خود در جنگی که خائنانه در آن شریک بوده اند را از طریق دادگاه های بین المللی تحت نفوذ از ما خواهند گرفت. و البته ایران به هیچ وجه از این قدرت خدادادی و برترین سلاح راهبردی لحظه ای غفلت نمی کند.