حسین شریعمتداری در یادداشتی در روزنامه کیهان نوشت: 1- ابتدا به این آمار نگاهی بیندازید. در شرایط عادی (و تا پیش از جنگ رمضان) ، روزانه 24 میلیون بشکه نفت از تنگه هرمز عبور می کرد. مصرف روزانه نفت در جهان حدود 80 میلیون بشکه است. بنابراین و به بیان دیگر همه روزه نزدیک به یک سوم نفت مصرفی جهان از تنگه هرمز عبور می کند. این آمار فقط مربوط به کشتی های نفتکش است و عبور و مرور کشتی ها و شناورهای حامل کالای تجاری در آن نیامده است.

حالا با پیش بینی و تخمین روزنامه انگلیسی تلگراف ، فرض کنید که قرار باشد جمهوری اسلامی ایران بابت عبور هر بشکه نفت مبلغ مثلاً 2 دلار به عنوان عوارض عبور از کشتی های حامل نفت دریافت کند. با این حساب، درآمد روزانه کشورمان از عوارض عبور کشتی های حامل نفت معادل 48 میلیون دلار خواهد بود. با این محاسبه، درآمد سالانه کشورمان از این رهگذر دست کم معادل 18 میلیارد دلار خواهد بود. (که البته قرار است و با جدیت تأکید شده است که دلار از این مبادله حذف شود و ریال یا ارز بین المللی دیگری جای آن را بگیرد). این درآمد قانونی و طبیعی در حالی است که اولاًً؛ عوارض دریافتی از هر بشکه نفت فقط 2 دلار باشد و ثانیاًً؛ در این محاسبه سرانگشتی، عوارض حاصل از عبور کشتی های حامل کالای تجاری محاسبه نشده است. گفتنی است که طی 5 سال اخیر عوارض عبور کشتی ها از کانال سوئز و پاناما بیش از 3 بار افزایش یافته است.

2- دو روز قبل، مارکو روبیو وزیر خارجه کشوری که رییس جمهور آن رسماً و با افتخار! خود را دزد دریایی نامیده است، هنگام ورود به اجلاس وزرای خارجه عضو ناتو ، گفت: تلاش ایران برای اعمال هزینه برای عبور از تنگه هرمز، اخاذی است که هیچ کشوری آن را نخواهد پذیرفت ! و در ادامه افزود؛ اگر ایران همچنان دنبال اجرای آن باشد، رسیدن به یک توافق دیپلماتیک غیرممکن می شود !

ادعای روبیو در حالی است که، تنگه هرمز بخشی از آب های سرزمینی ایران است و این حق قانونی برای کشورمان محفوظ است که از کشتی ها و شناورهای عبور کننده از آب های سرزمینی خود عوارض عبور بگیرد. مگر مصر در کانال سوئز، ترکیه در داردانل و بسفُر ، پاناما در کانال پاناما ، آلمان در کانال کیل و... از شناورهای عبوری عوارض نمی گیرند؟! و به قول لوگان مک میلن ، کارشناس بلندآوازه سیاست خارجی: آمریکا که از گلوگاه های دریایی عوارض دریافت می کند، نمی تواند به ایران بگوید از دریافت عوارض در تنگه هرمز خودداری کند.... حالا که ترامپ هنجار جهانی جدیدی برقرار کرده و نقاط تنگنای جهانی مانند کانال پاناما را به عنوان پایگاه هایی برای کنترل، پاکسازی و دریافت عوارض می بیند، جامعه بین المللی باید آماده باشد که ایران نیز همان منطق را در تنگه هرمز اعمال کند !

3- این روزها در برخی از اخبار و گزارش ها به عبور ده ها کشتی از تنگه هرمز اشاره می شود با این تأکید که عبور آنها با کسب اجازه و تحت کنترل نیروی دریادل سپاه پاسداران صورت می پذیرد اما توضیحی داده نمی شود که آیا از این کشتی ها و شناورها، حق عبور که در قوانین بین المللی
تحت عنوان Transit Fee تعریف شده است نیز دریافت می شود یا نه؟ اگر پاسخ منفی است، باید آن را غفلت از یک اقدام ضروری تلقی کرد. چرا که عوارض عبور، حق قانونی ایران اسلامی است و نباید نادیده گرفته شود.

4- دریافت عوارض از کشتی ها و شناورهای عبوری و درآمد سالانه بالغ بر ده ها میلیارد دلاری آن، فقط یکی از مزیت ها و دستاوردهای تنگه هرمز است که تاکنون به دست فراموشی سپرده شده بود ولی اهمیت این هدیه الهی برای کشورمان به مراتب فراتر از این درآمد کلان است. از جمله ارزش های واقعی و دست نخورده این اهرم قدرتمند استراتژیک را می توان در مقابله جدی با تحریم ها، نقش آفرینی در روند جهانی اقتصاد، افزایش هزینه فشار های اقتصادی و نظامی علیه ایران اسلامی، کنترل بازار جهانی انرژی، کنترل و دریافت هزینه عبور کابل های اینترنتی زیر آب در خلیج فارس که شاهراه های فیبر نوری بین المللی هستند و... فهرست کرد. همین جا باید از اظهارات برخی از دیپلمات ها و تیم مذاکره کننده کشورمان گلایه کرد که انگار قرار است بعد از پایان جنگ، شرایط و قوانین حاکم بر تنگه به حالت پیش از جنگ بازگردد! و انگار نه انگار که اِعمال حاکمیت ایران بر تنگه هرمز، حق قانونی و قطعی کشورمان است ....

و بالاخره، انگار جناب سعدی در غزل معروف خود به غفلت ما از جایگاه و نقش این هدیه الهی یعنی تنگه هرمز اشاره داشته است! آنجا که می سراید:

دیر آمدی ای نگار سرمست!
زودت ندهیم دامن از دست

... و البته با اجازه مرحوم سعدی، نیم بیت دوم را کمی تا قسمتی تغییر می دهیم و زودت ندهیم دامن از دست را با هرگز ندهیم دامن از دست جا به جا می کنیم!