مجله معتبر آمریکایی با اشاره به مخمصه ای که دونالد ترامپ به دلیل جنگ افروزی علیه ایران به وجود آورده نوشت رییس جمهور آمریکا در بحران تنش آفرینی اش علیه ایران عملا به دنبال خروجی آبرومندانه ای است که شکست راهبردی واشنگتن را پنهان کند.

به گزارش ایسنا، مجله آمریکایی آتلانتیک در تحلیلی به قلم رابرت کیگان، نظریه پرداز برجسته نومحافظه کار ارزیابی می کند پایان بازی جنگ متجاوزانه رییس جمهور آمریکا علیه ایران چیزی جز تسلیم خود او نیست و هم اکنون نیز نشانه ها حاکی از آن هستند که ترامپ تلاش دارد بدون آنکه افکار عمومی آمریکا متوجه ابعاد واقعی شکستش شوند، از این بحران خودساخته خارج شود.

کیگان نوشت: پایان بازی ترامپ در جنگ با ایران اکنون درحال آشکار شدن است. بنا بر گزارش ها، ترامپ روز گذشته در تماس تلفنی با بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسراییل، توضیح داده که ایالات متحده در حال مذاکره درباره یک "تفاهم نامه" با ایران است؛ سندی که "رسماً به جنگ پایان دهد و یک دوره 30 روزه مذاکره" بر سر برنامه هسته ای ایران و بازگشایی تنگه هرمز را آغاز کند. هدف و پیامد چنین توافقی روشن است: ایالات متحده در حال عقب نشینی از بحران است.

او با اشاره به احتمال انجام حملات تجاوزکارانه مجدد محدود از سوی ترامپ برای حفظ ظاهر تاکید می کند: حتی اگر ترامپ در روزهای آینده دست به حمله ای محدود بزند تا چهره ای سرسخت از خود نشان دهد و خواست حامیان جنگ را برآورده کند، این صرفا اقدامی نمایشی خواهد بود. پایان بازی برای او در این مسیر به معنی همان "تسلیم" است.

در ادامه این تحلیل با مرور روند تحولات آمده است: جنگ با ایران تا کنون برای ترامپ شگفتی های زیادی در پی داشته است؛ از جمله در 18 مارس که اسراییل به میدان گازی پارس حمله کرد و ایران با حمله به یکی از مهم ترین تاسیسات تولید گاز طبیعی قطر تلافی کرد. ترامپ پس از آن حمله خواستار توقف حملات آمریکا و اسراییل به زیرساخت های انرژی ایران شد و جنگ عملا متوقف گردید. تهدیدهای مکرر او برای ازسرگیری حملات نیز از آن زمان تاکنون توخالی از آب درآمده است.

کیگان سپس به محاسبات برتر رهبران ایران در رویارویی اشاره می کند و می نویسد: رهبران تهران در 2 ماه گذشته به درستی محاسبه کرده بودند که ترامپ حمله دیگری را آغاز نخواهد کرد، و به همین دلیل به رغم خسارات ناشی از 37 روز حملات بی امان، هیچ امتیازی نداده اند. برعکس، شروط آنها برای یک توافق ازجنس شروط فاتحان است: درخواست غرامت جنگی، عدم محدودیت در غنی سازی اورانیوم، به رسمیت شناختن کنترل ایران بر تنگه و پایان تحریم ها.

این تحلیلگر ارشد موسسه بروکینگز در ادامه مطلبش تصریح می کند: اینکه ترامپ در پاسخ به این ایستادگی، اکنون خواهان 30 روز آتش بس و مذاکره دیگر شده است، اعترافی تلویحی به شکست به شمار می رود. اگر او در چند روز آینده حمله ای نمایشی انجام دهد، ایرانی ها آن را به درستی خواهند فهمید. هیچ کس باور ندارد که او یک ماه دیگر جنگی تمام عیار را از سر گیرد. تازه پس از 30 روز فرصت برای ترمیم، تسلیح مجدد و پرکردن خزانه با عوارض عبور کشتی ها، ایران به حریفی بسیار قدرتمندتر تبدیل خواهد شد.

در بخش دیگری از این تحلیل با اشاره به گزارش موسسه مطالعات جنگ آمده است: طی 30 روز آینده، نظام اجرایی جدید تنگه هرمز تحت کنترل ایران ممکن است کاملا مستقر شده باشد. ایران در دوره آتش بس، کنترل خود بر تنگه را "عادی سازی" کرده و کشورهای واردکننده نفت را به امضای توافق نامه های ترانزیتی با تهران واداشته است و از کشتی های کشورهای فاقد این توافق ها عوارض دریافت می کند.

به گفته مقام های ایران، نظام جدید در تنگه به شرکای راهبردی ایران همچون روسیه و چین اولویت می دهد و به کشورهای دوست ایران، مانند هند و پاکستان، اجازه می دهد توافق نامه های ترانزیتی خود را منعقد کنند. کشتی های مرتبط با کشورهایی که ایران آنها را دشمن تلقی کند نیز کلا از دسترسی به تنگه محروم خواهند شد.

کیگان همچنین فاش می کند: گزارش ها حاکی از آن است که چندین کشور از جمله کره جنوبی، ترکیه و عراق در حال مذاکره برای انعقاد دست کم توافق نامه های موقت ترانزیتی هستند. اکنون که ترامپ روشن کرده قصدی برای جنگیدن به خاطر بازگشایی تنگه ندارد، هجوم کشورها برای کسب شرایط مطلوب از تهران آغاز خواهد شد. تمامی کشورهایی که به شدت به انرژی خلیج فارس وابسته اند، شتابان در پی قطعی کردن سهم خود خواهند بود تا جریان نفت، گاز و سایر کالاها را از سر گیرند و اقتصاد آسیب دیده خود را نجات دهند.

کشورهایی که هم اکنون متحد ایالات متحده و دوست اسراییل هستند نیز تحت فشار قرار خواهند گرفت تا از این اتحاد فاصله بگیرند و با ایران صلح کنند. تحریم های بین المللی علیه ایران فروخواهد پاشید و با عادی شدن نقش محوری جدید ایران در اقتصاد جهانی، پول بیشتری به حساب های این کشور سرازیر خواهد شد.

به باور نویسنده، ترامپ امیدوار است بی سروصدا از بحران خارج شود: ترامپ بدون شک امیدوار است که بتواند بی آنکه آمریکایی ها متوجه وسعت این شکست شوند، مخفیانه از مهلکه بگریزد. بازارهای مالی اگر روشن شود که نفت در نهایت از طریق تنگه بازگشایی شده ولو تحت نظام جدید تحت کنترل ایران جریان خواهد یافت، ممکن است تثبیت شوند. یک شکست راهبردی بزرگ برای ایالات متحده لزوماً وال استریت را متأثر نمی کند.

رییس جمهور شاید همچنین امیدوار باشد که بتواند با راه اندازی یک عملیات نظامی دیگر، این بار علیه دولت کوبا، موضوع را عوض کند و رسانه ها نیز واقعاً شروع به نوشتن بیشتر درباره کوبا کرده اند تا فاجعه ای که در قبال ایران در حال رقم خوردن است.

این تحلیل سپس به وضعیت تحقیرآمیز رژیم صهیونیستی می پردازد و به نقل از یک مقام آمریکایی می نویسد: نتانیاهو اخیرا پس از تماس تلفنی با ترامپ خشم زیادی پیدا کرد و دلیل خوبی هم داشت.

جنگ ایران ممکن است به تنهایی ویرانگرترین ضربه به امنیت اسراییل در تاریخ کوتاه آن محسوب شود. با روند کنونی، ایران از این مناقشه چندین برابر قوی تر و بانفوذتر از قبل از جنگ بیرون خواهد آمد. این کشور بر ده ها کشور از ثروتمندترین کشورهای جهان اهرم فشار خواهد داشت که همگی منافع حیاتی را در خشنود نگه داشتن ایران خواهند دید.

این کشورها بعید است در هر مناقشه ای که اسراییل با تهران یا نیروهای مورد حمایتش در لبنان و غزه داشته باشد، جانب اسراییل را بگیرند، چرا که ایران ابزار تنبیه آنها را در اختیار خواهد داشت. اسراییل منزوی تر از هر زمان دیگری در تاریخ خود ظاهر خواهد شد بخصوص از جانب تنها حامی قابل اعتمادش، ایالات متحده. وقتی ترامپ برای اجرای سیاست هایش به اسراییل پشت کند، جنبش حامیان او، "ماگا" (MAGA) نیز با خوشحالی از او پیروی خواهد کرد. اجماع 2حزبی ضداسراییلی در آمریکا تقویت و سخت تر خواهد شد.

کیگان در پایان هشدار می دهد: آیا اسراییل نیز منفعلانه این سرنوشت را خواهد پذیرفت؟ این برگ پیش بینی نشده ای است که ممکن است رویاهای بازارهای مالی برای ثباتی تازه در خلیج فارس را برهم بزند. ایرانی قوی تر، ثروتمندتر و بانفوذتر به معنای جانی تازه برای حماس و حزب الله خواهد بود.

این به معنای پایان توافق نامه های ابراهیم خواهد بود، چرا که کشورهای حاشیه خلیج فارس ناچار خواهند شد برای بقای اقتصاد خود با تهران صلح جداگانه ای منعقد کنند.

ترامپ می گوید نتانیاهو “هرکاری که من بخواهم انجام خواهد داد.” اما آیا اسراییل می تواند تماشاگر باشد، درحالی که ایران جای ایالات متحده را به عنوان داور قدرت در منطقه می گیرد؟ به احتمال زیاد، وضعیت عادی جدید در خلیج فارس بی ثباتی مزمن و اختلالات مکرر در کشتیرانی خواهد بود. این همان چیزی است که وقتی یک هژمون سلطه خود را وا می گذارد، رخ می دهد.