‫به گزارش ورزش سه، وقتی فردا سوت پایان بازی با برنتفورد به صدا دربیاید، محمد صلاح نه فقط به عنوان یک گلزن قهار، بلکه به عنوان یک نماد فرهنگی تکرارنشدنی، یک شمایل، آنفیلد را ترک خواهد کرد. مهاجم ۳۳ ساله مصری در ماه مارس خبر جدایی‌اش را اعلام کرد و حتی آرنه اشلوت، مردی که همه از اصطکاک و تنش‌های گاه‌وبیگاهش با فرعون خبر دارند، معترف است که این ستاره پس از یک دهه درخشش، شایسته وداعی باشکوه است. آنفیلد فردا میزبان آخرین پرده از نمایش باشکوه شماره یازدهی است که تاریخ باشگاه را از نو نوشت.

صلاح چند روز پیش با دو دخترش وارد چمن آنفیلد شد تا عکس‌هایی تاریخی ثبت شود. در ورزشگاه خالی از تماشاچی آنفیلد، محمد با حسرت و با لبخند برای مکه و کیان، دو دخترش، توضیح می‌داد که در این زمین چه بر او گذشته است. چه اشکها و چه لبخندهایی.

‫جایگاه صلاح در تالار مشاهیر لیورپول تنها با اعداد و ارقام، که واقعا اعدادی باورنکردنی هستند، سنجیده نمی‌شود. بیش از ۲۵۰ گل زده، فتح لیگ برتر، تصاحب ۴ کفش طلا و ۳ جایزه بهترین بازیکن سال انگلیس ویترین افتخارات او در لیورپول است. اصل ماجرا اما میراثی است که او به عنوان یک ستاره مسلمان و اهل شمال آفریقا در قلب اروپا باقی گذشته است؛ فوتبالیستی اصیل، فراری از پنهان‌کاری، شخصیتی که تاثیر عمیقی روی هزاران هوادار و البته بازیکنان جوانی گذاشته که مدتها است پوسترهای این مرد مو فرفری را روی دیوار اتاق خواب‌شان می‌چسبانند.

‫احمد شوبل روزنامه‌نگار ورزشی ماه گذشته در توصیف صلاح به الجزیره گفت: «اگر در ۱۰ سالگی به من می‌گفتید بهترین بازیکن لیگ انگلیس یک مسلمان است دروغگو و خیالباف خطاب‌تان می‌کردم و اگر می‌گفتید اسمش محمد صلاح است، از شما می‌خواستم اتاقم را ترک کنید.» شوبل به عنوان یک هوادار، روزهایی را به یاد می‌آورد که تلاش می‌کرد در فضای سنتی فوتبال انگلیس که معمولا با شرط‌بندی و نوشیدن الکل گره خورده است، هویتی برای خودش پیدا کند. هویتی قابل قبول برای یک مسلمان.

‫حضور صلاح در بالاترین سطح دنیای فوتبال، با پایبندی کامل به خود واقعی‌اش، اولین بار بود که باعث شد افرادی مثل شوبل به این نتیجه برسند که هویت آن‌ها هم می‌تواند در صحنه جهانی فوتبال فضایی برای تنفس داشته باشد. برای این روزنامه‌نگار، سجده‌های شکر معروف صلاح پس از گلزنی، نمادی از این باور بود که هیچ افتخاری بدون خواستن ممکن نیست. شوبل با اشاره به شرایط پیچیده این روزهای اروپا می‌گوید: «با ناراحتی باید بگویم که اسلام‌هراسی بار دیگر در بریتانیا و سراسر اروپا در حال افزایش است. من فکر می‌کنم صلاح صرفا با خودش بودن و نشان دادن خود واقعی‌اش به کاهش این بحران کمک می‌کند.»

‫زیبایی کار پادشاه مصری این بود که هرگز سعی نکرد چیزی را به کسی تحمیل کند یا در مورد اعتقاداتش نمایش اجرا کند. شوبل در این باره روایت جالبی دارد: « تقوا و فروتنی‌ای که او در مورد ایمانش نشان می‌دهد چشمگیر است و دقیقا در نقطه مقابل تمام آن چیزهای کاملا نادرستی قرار می‌گیرد که مردم به طور روزمره درباره مسلمانان می‌شنوند.»

‫ماهر مزاهی یک روزنامه‌نگار ورزشی آفریقایی دیگر معتقد است هویت صلاح به عنوان یک بازیکن آفریقایی معادلات فوتبال اروپا را زیر و رو کرد. فرعون برای رسیدن به قله مسیر همواری نداشت. او در دوران نوجوانی ۵ روز در هفته، یک سفر طاقت‌فرسای ۴ ساعته با اتوبوس را از روستای زادگاهش نجریج تا قاهره طی می‌کرد تا فقط بتواند با باشگاه المقاولون تمرین کند. همین رنج‌ها و سفرهای طولانی، انضباطی فولادین در او ساخت که سال‌ها بعد در استادیوم‌های بزرگ جهان به سلاح اصلی‌اش تبدیل شد.

‫مزاهی می‌گوید این مسیر پرپیچ‌وخم حالا الهام‌بخش جوانانی مثل ابراهیم عادل شده تا از امارات به دانمارک و باشگاه نورشلان برود و رویای تکرار مسیر صلاح را در سر بپروراند؛ بازیکنی که در جام جهانی ۲۰۲۶ قرار است زیر پرچم مصر و کاپیتانی همین فرعون مصری به میدان برود.

‫این روزنامه‌نگار با یک جمله طلایی پرونده به حرفهایش درباره صلاح پایان می‌دهد: «کاری که او کرد باز کردن یک مسیر کاملا جدید بود و اگر این معیار عظمت است، او قطعا بزرگترین بازیکن تاریخ مصر محسوب می‌شود، وقتی او توانسته این کار را انجام دهد پس هر کس دیگری هم می‌تواند.» شوبل با تایید همین نگاه، پایانی شاعرانه بر این قصه می‌نویسد: «بچه‌های ۱۰ ساله‌ای که امروز جادوی او را تماشا می‌کنند، می‌توانند در دنیایی قد بکشند که چنین الگویی در آن نفس می‌کشد، دنیایی که در آن دیگر رسیدن به این جایگاه فراتر از دورترین رویاهایشان نیست. یک مسلمان با موی فرفری هم می‌تواند به کسی در حد مسی و رونالدو تبدیل شود»