به گزارش "ورزش سه"، طبق گزارش فابریزیو رومانو، خبرنگار متخصص در بازار نقل‌وانتقالات، والنتین بارکو، بازیکن آرژانتینی، پس از گذراندن فصلی فوق‌العاده در فرانسه به عنوان هافبک، به همراه این تیم آبی‌پوش گام به مسابقات پرفشاری چون لیگ برتر انگلیس خواهد گذاشت.

بازیکن سابق برایتون و سویا، در لیگ ۱ فرانسه خود را به عنوان یک فوتبالیست سطح بالا تثبیت کرده است و پس از انجام ۴۳ بازی، ثبت ۳ گل و ۹ پاس گل، همه‌چیز نشان می‌دهد که او دعوت اسکولونی را برای حضور در جام جهانی با پیراهن آرژانتین دریافت خواهد کرد. بارانی از پاداش‌های شایسته برای عملکرد او، از جمله انتقال احتمالی‌اش به لندن، بار دیگر یک شیوه مدیریتی تا حدودی بحث‌برانگیز را سر زبان‌ها انداخته است؛ شیوه‌ای که می‌تواند کار را برای ژابی آلونسو در آغاز این ماجراجویی بلندپروازانه اما ریسکی تسهیل کند.

چرا که چلسی و استراسبورگ دو باشگاه مستقل در حال مذاکره نیستند، بلکه در یک مجموعه مشترک به نام بلوکو فعالیت می‌کنند؛ مجموعه‌ای که در فصل‌های اخیر نقش اصلی را در جابجایی‌های متعدد بازیکن میان انگلستان و فرانسه ایفا کرده است.

ورود بلوکو

این داستان به گذشته برمی‌گردد. در مارس ۲۰۲۲، رومان آبراموویچ پس از حمله روسیه به اوکراین توسط دولت بریتانیا تحریم شد و لیگ برتر او را سلب صلاحیت کرد و مجبور به فروش باشگاه شد. در ۲۵ مه ۲۰۲۲، دولت بریتانیا مجوز فروش باشگاه را صادر کرد و چند روز بعد، فرآیند خرید توسط کنسرسیومی به رهبری تاد بولی و کلیرلیک کپیتال (بلوکو) با مبلغی در حدود ۴.۲۵ میلیارد پوند تکمیل شد.

گام بعدی آن‌ها استراسبورگ بود. در ژوئن ۲۰۲۳، بلوکو وارد این باشگاه فرانسوی شد و آن را به یک بازوی استراتژیک برای پروژه لندن تبدیل کرد. ارقام این توافق هرگز با شفافیت کامل اعلام نشد، اما گزارش‌های مختلف ارزش این معامله را برای تصاحب تقریباً کل سهام باشگاه، نزدیک به ۷۵ میلیون یورو برآورد کردند. از آن زمان، استراسبورگ دیگر فقط یک باشگاه بااصالت در لیگ ۱ نبود، بلکه به یک آزمایشگاه رقابتی برای چلسی تبدیل شد.

از استراسبورگ به لندن و بالعکس

والنتین بارکو جدیدترین نمونه از این پل هوایی مداوم میان لندن و استراسبورگ است. او در چلسی به عنوان مثال هم‌تیمی آندری سانتوس خواهد شد؛ بازیکنی که او هم راهی استراسبورگ شده بود تا با کسب تجربه بیشتر و آمادگی بالاتر به لندن بازگردد. مایک پندرز، کندری پائز، دیوید داترو فوفانا، مامادو سار، ایشی ساموئلز-اسمیت، آرون آنسلمینو، کیلب وایلی و جورجه پتروویچ نیز همین مسیر را دنبال کردند: چلسی به سرعت با آن‌ها قرارداد بست و آن‌ها را به فرانسه فرستاد تا به بلوغ فوتبالی برسند.

دیه‌گو موریرا نیز پس از اینکه فرصت بازی در چلسی پیدا نکرد، در آنجا به ثبات رسید؛ و بازیکنانی مانند بن چیلول یا ماتیس آموگو برای خالی کردن فضا در رختکن شلوغ چلسی، راهی استراسبورگ شدند.

نباید امانوئل امگا و لیام روزنیور را فراموش کرد. یکی از ستاره‌های فصل گذشته استراسبورگ، برای فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۷ بخشی از ترکیب چلسی خواهد بود. همچنین سرمربی آن‌ها (روزنیور)، اگرچه پایان خوشی نداشت، پس از جدایی مارسکا مستقیماً به نیمکت استمفورد بریج منتقل شده بود.

اما این تمام ماجرا نیست؛ بازیکنانی مانند خولیو انسیسو که توسط بلوکو از برایتون خریداری شد، یا سمیر المرابط، محصول آکادمی، در صورتی که چلسی تشخیص دهد آماده دنبال کردن راه بارکو یا امگا هستند، می‌توانند نفرات بعدی در مسیر ورود به لیگ برتر باشند.

اتحاد ریورپلاته و چلسی؟

همچنین نباید توافق احتمالی میان چلسی و ریورپلاته را که چند ماه پیش توسط ای‌اس‌پی‌ان آرژانتین فاش شد، از یاد برد. باشگاه آرژانتینی در فصل‌های اخیر بازیکنانی نظیر کلودیو اچوری (خریداری‌شده توسط منچسترسیتی و قرضی در خیرونا) و فرانکو ماستانتونو (رئال مادرید) را ترانسفر کرده است. با این توافق، چلسی عملاً مسیر همواری برای جذب آینده‌دارترین استعدادهای ریورپلاته خواهد داشت.

هدف هر دو باشگاه، همکاری برای پرورش استعدادها و ایجاد منافع ورزشی و اقتصادی دوجانبه است. مسیری که پیش از این توسط کندری پائز باز شد؛ بازیکنی که پس از پشت سر گذاشتن دوران حضور قرضی در فرانسه، به صورت قرضی راهی آرژانتین شد.