به نقل از ایرنا، نیویورک تایمز نوشت که در آستانه حمله 9 اسفند به ایران، بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسراییل، نه تنها در اتاق وضعیت همراه رییس جمهوری آمریکا بود، بلکه مباحث را هدایت می کرد.

تنها چند هفته بعد، پس از آنکه این اطمینان بخشی های خوش بینانه نادرست از آب درآمد، این روابط به کلی تغییر کرد. 2 مقام دفاعی اسراییل گفتند که تل آویو چنان توسط دولت ترامپ به حاشیه رانده شده که مقام های ارشد آن تقریباً به طور کامل از مذاکرات آتش بس طرفین کنار گذاشته شدند.

این 2 مقام گفتند که اسراییلی ها که از نزدیک ترین متحد خود اطلاعات کافی دریافت نمی کنند، مجبور شده اند تا حد امکان از طریق ارتباطات خود با مقامات و دیپلمات های منطقه، اطلاعات مربوط به روابط واشنگتن و تهران را جمع آوری کنند.

نزول از کابین خلبان به کلاس اقتصادی، پیامدهای بالقوه قابل توجهی برای اسراییل و به ویژه برای نخست وزیری دارد که امسال با یک نبرد دشوار برای انتخاب مجدد روبرو است.

ظرف 2 هفته پس از آغاز جنگ مشخص شد که این درگیری آنطور که ترامپ امیدوار بود، به پیروزی منجر نخواهد شد. کاخ سفید و برخی از مقام های ارشد اسراییل تنها توجه خود را به پایان دادن به جنگ معطوف کردند. مقام های آگاه آمریکایی گفتند که او نتانیاهو را متحد جنگ و نه شریک مذاکره می داند. در واقع، او نتانیاهو را کسی می داند که باید هنگام حل و فصل مناقشات مهار شود.

اسراییل خیلی زود از یک شریک برابر به یک پیمانکار فرعی ارتش آمریکا تنزل مقام یافت. نتانیاهو مدت ها بود که نزد رای دهندگان خود را محرم ترامپ نشان می داد که به نحو منحصر به فردی قادر به جلب و حفظ حمایت رییس جمهوری آمریکاست. اوایل جنگ او در یک سخنرانی تلویزیونی خود را به عنوان همتای رییس جمهور به تصویر کشید و اطمینان داد که "تقریباً هر روز" با ترامپ صحبت کرده، ایده ها و توصیه هایش را تبادل کرده و "با هم تصمیم گیری می کنیم".

بسیاری از نزدیکان ترامپ همیشه ایده تغییر حکومت ایران را پوچ می دانستند. طولی نکشید که اولویت های آمریکا و اسراییل، به ویژه پس از بسته شدن تنگه هرمز، افزایش شدید قیمت نفت و فشار بر ترامپ برای موافقت با آتش بس، بیشتر از پیش از هم فاصله گرفتند.

جمهوری اسلامی ایران به هیچ وجه شکست نخورده است.

نتانیاهو در آغاز جنگ ادعای سه هدف را داشت: سرنگونی رژیم، نابودی برنامه هسته ای ایران و از بین بردن برنامه موشکی آن. هیچ کدام محقق نشده اند. تنها پیشنهاد اخیر آمریکا خواستار تعلیق یا توقف 20 ساله فعالیت هسته ای ایران شده و این بازه زمانی ممکن است در پیشنهادهای بعدی کوتاه تر شود. این امر این احتمال را افزایش می دهد که توافق نهایی می تواند شبیه برجام باشد، توافقی که ترامپ از آن خارج شد.