فیلم تمرین هایی برای یک انقلاب ، بهترین مستند جشنواره فیلم کن 2026 شناخته شد و جایزه چشم طلایی (L'Œil d'or) به پگاه آهنگرانی، کارگردان فیلم داده شد.

هیئت داوران جشنواره کن به ریاست مستیسلاو چرنوف، تمرین هایی برای یک انقلاب را از میان 21 فیلم نمایش داده شده در جشنواره و بخش های جانبی آن انتخاب کرد.

جایزه چشم طلایی جشنواره کن

این جایزه که مهم ترین جایزه کن برای فیلم های مستند به شمار می رود، در حضور تیری فرمو (Thierry Frémaux) به پگاه آهنگرانی اهدا شد.

برنده جایزه L’Oeil d’or مبلغ 5,000 یورو دریافت می کند. این یازدهمین دوره اهدا شدن این جایزه توسط جشنواره کن است.

پگاه آهنگرانی برنده چشم طلایی در کنار تیم سازنده فیلم تمرین هایی برای یک انقلا

به نوشته دد لاین، چرنوف و دیگر اعضای هیئت داوران، تابیتا جکسون، ژرالدین پایهاس، لینا سوالم و ویکتور چستانت، درباره دلیل انتخاب خود گفتند: این فیلم به ما اجازه می دهد تا از طریق آمیزه ای از سینمای شخصی، تاریخی و شاعرانه، وارد واقعیت پیچیده و بغرنج ایران معاصر شویم.

در بیانیه هیئت داوران تاکید شده که تمرین هایی برای یک انقلاب در جستجوی خود برای یافتن زبانی برای بیان حقایق لحظه، از زیر سوال بردن ژست های خود - از شک کردن به خود و از آسیب پذیر بودن - نمی ترسد.

در این بیانیه آمده هیئت داوران تحت تأثیر فیلمنامه استادانه و داستان سرایی زنده و فوری، و همچنین فیلمسازی قرار گرفت که ما را در امواج سهمگین تاریخ همراهی کرد و در عین حال هرگز از ارزش زندگی هر انسان غافل نشد.

پگاه آهنگرانی این مستند را در چند مقطع تاریخی، از انقلاب 57 تا جنگ 12 روزه روایت کرده و محتوای کلی آن طبق گفته خودش شکست خوردن مردم ایران در انقلاب 57 و پس از آن تلاش های شکست خورده دیگرشان در جهت ابراز اراده برای تغییر است.

این فیلم روایت زندگی پنج نفر از اطرافیان کارگردان از جمله اعضای خانواده اوست. این اثر در شش بخش مقاطعی از تاریخ معاصر ایران را در پوشش زندگی شخصی پگاه آهنگرانی می کاود؛ از خاطرات والدین فیلمساز او و مرگ تراژیک عموش رشید تا تولد دخترش.

پگاه آهنگرانی فراهانی (زادهٔ 2 مرداد 1363) بازیگر و مستندساز ایرانی فرزند کارگردانان سینمای ایران منیژه حکمت و جمشید آهنگرانی است. آهنگرانی ساکن آلمان است و علی عظیمی، خواننده و آهنگساز، همسر اوست.

او نخستین بار در شش سالگی در فیلم گربه آوازخوان (1370) جلوی دوربین رفت و با نقش آفرینی در دختری با کفش های کتانی (1378) شناخته شد.

او برای بازی در فیلم دربند (1391) برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن جشنواره فیلم فجر شد.

او همچنین برای زندان زنان (1380)، زادبوم (1387) و بدون قرار قبلی (1400) جوایزی کسب کرد.