بهمن بابازاده _ در تاریخ موسیقی ایران، کمتر خواننده ای توانسته چنین تعادل دشواری را برقرار کند؛ هم وفادار به ریشه های آواز ایرانی بماند و هم زبان زمانه اش را بفهمد. همایون شجریان وارث صرفِ نامِ استاد محمدرضا شجریان نبود؛ او ثابت کرد که می تواند میراث آن صدا را با شخصیت و جهانِ مستقلِ خودش ادامه دهد. این شاید بزرگ ترین موفقیت او باشد؛ اینکه زیر سایه ی سنگین بزرگ ترین صدای تاریخ موسیقی ایران ایستاد، اما هرگز در آن سایه گم نشد.

در دورانی که بسیاری از صداها مصرف می شوند و فراموش، صدای او ماندگار شد چون ریشه داشت؛ چون از تکنیک صرف عبور کرد و به احساس رسید. همین گستره ی توانایی است که او را به پلی میان نسل ها تبدیل کرده؛ پلی میان خاطره و امروز.

تأثیر همایون شجریان بر موسیقی ایران فقط در فروش کنسرت ها یا محبوبیت آثارش خلاصه نمی شود. او در سال هایی که موسیقی اصیل ایرانی برای بقا با دشواری های فراوان روبه رو بود، توانست دوباره مخاطب جوان را به آواز ایرانی نزدیک کند. بسیاری از نسل تازه، موسیقی دستگاهی و شعر کلاسیک را نخستین بار با صدای او کشف کردند. این اتفاق کوچکی نیست؛ این یعنی ادامه یافتن یک فرهنگ، ادامه یافتن یک حافظه ی تاریخی.

و شاید مهم تر از همه، پاسداشت نام شجریان بود. پس از فقدان استاد محمدرضا شجریان، این همایون بود که اجازه نداد چراغ آن مکتب خاموش شود. او نه با تقلید، بلکه با وقار، شعور هنری و شخصیت مستقل خود، میراث پدر را زنده نگه داشت. هر اجرای او، هر کنسرت و هر آلبومش، یادآور این حقیقت است که مکتب شجریان هنوز نفس می کشد و هنوز برای موسیقی ایران امید و اعتبار می آفریند.

امروز، همایون فقط یک خواننده محبوب نیست؛ او بخشی از حافظه ی فرهنگی ایران و مهم تر از آن فارسی زبانان است. صدایی که سال ها بعد هم، وقتی از موسیقی این دوران سخن گفته شود، در شمار صداهای ماندگار خواهد بود. بعضی هنرمندان فقط موفق اند، اما بعضی دیگر تبدیل به دوره می شوند؛ همایون شجریان بی تردید از همان هاست.