​تیم ملی فوتبال ایران این روزها اردویی تدارکی در ترکیه برپا کرده تا با انجام 2 بازی دوستانه، راهی آمریکا شود. البته که هنوز اماواگرها پابرجاست؛ چراکه هنوز به طور قطعی، امیر قلعه نویی به همراه دیگر مسئولان فدارسیون فوتبال، نمی دانند سفر با تمامی اعضا به آمریکا میسر است یا خیر. در روزهای گذشته به قدر کافی از ماجرای ویزا نوشته شده و حالا هم که بازیکنان گروهی پس از دیگری راهی سفارت آمریکا در ترکیه شده اند تا جویای وضعیت ویزای شان شوند. با این وجود، به غیر از بازیکنان و اعضای کادر فنی، گروهی دیگر هم چشم به راه ویزای آمریکا مانده اند: اعضای فدراسیون فوتبال.

مرگ بر آمریکا ولی ...

تا پیش از اردوی ترکیه، دوپارگی نظرات نزد مسئولان سیاسی - ورزشی ایران مشهود بود؛ تعداد زیادی از بدنه سیاسی به همراه وزیر ورزش با اشاره به حمله مستقیم آمریکا به ایران، حضور تیم ملی در جام جهانی را بی غیرتی توصیف می کردند. به نظر این جریان، از آنجا که آمریکا کشوری متخاصم است، تیم ملی در اعتراض به آنچه که در جنگ 40 روزه رخ داده، نباید لحظه ای به رفتن به آمریکا فکر کند. در سوی دیگر اما جریان موافق حضور دارند؛ افرادی که می گویند حضور تیم ملی در آمریکا می تواند حاوی پیام باشد و رفتن این تیم به آمریکا بهتر از نرفتن است؛ ضمن اینکه فدراسیون هم با دامن زدن به این ماجرا که ممکن است تحریم جام جهانی محرومیتی در پی داشته باشد، در زمره گروه دوم قرار گرفته و خواهان حضور تیم ملی در آمریکا هستند.

تا به اینجا وضعیت روشن است: یه گروه موافق و یک گروه مخالف هستند؛ با این حال گروه سومی هم در این بین وجود دارد که شعار مرگ بر آمریکا سر می دهند، بر متخاصم بودن این کشور واقف هستند؛ اما در عین شگفتی، چمدان بسته و منتظر ویزای آمریکا برای سفر به این کشور مانده اند. تعداد زیادی از همین افراد که اعضای فدراسیون فوتبال ایران را تشکیل می دهند، به طرق مختلف سعی در گرفتن ویزا داشته اند. جالب است که یکی از افراد رده بالای این فدراسیون پس از آنکه 2 بار درخواست ویزای آمریکایش ریجکت شده، برای سومین بار درخواست ویزا داده است.

در آمریکا چه خبر است؟

فدراسیون فوتبال ایران در ادوار مختلف جام جهانی، تلاش کرده همگی اعضا و در برخی موارد خانواده های آن ها را هم به تورنمنت های مهم این چنینی بفرستد. این موضوع تازگی ندارد و اوجش را می توان در جام جهانی قطر یافت. حالا هم رویه تغییر زیادی نکرده و ظاهرا تمایل برای سفر به سرزمین دشمن نزد این افراد فروکش نکرده است. برای روشن شدن بحث همین بس که فریده شجاعی، یکی از اعضای هیئت رییسه فدراسیون فوتبال، خبر داده تمامی اعضای هیئت رییسه درخواست ویزا داده و منتظر مانده اند. اگرچه این مورد، همان طور که عنوان شد، پیش از این هم سابقه داشته ولی پرسش اصلی اینجاست که وقتی آمریکا نزد سیاستمداران ایرانی کشور متخاصم توصیف شده، چنین مجوزی از کجا صادر می شود؟

پیش تر درباره میزبانی قطر، چنین مباحثی وجود نداشت؛ درست است آن روزها هم اعتراض و التهاب اجتماعی وجود داشت ولی قطر به لحاظ دیپلماتیک، در زمره دوستان ایران قرار می گرفت و سفر اعضای فدراسیون به این کشور را حداقل از این حیث، زیر سوال نمی برد. این ماجرا ولی درباره آمریکا صدق نمی کند. ضمن اینکه منهای اختلافات دیپلماتیک، هزینه ای که این سفر روی دست فدراسیون، از درخواست ویزا گرفته تا بلیت، اسکان و خوردوخوراک، بابت این افراد می پردازد، اصلا قابل مقایسه با قطر نیست.

چه تجربه ای به فوتبال ایران اضافه شده است؟

این اولین بار نیست که سفر زیاد و پرشمار اعضای فدراسیون و رییس هیئت های مختلف به رقابت های فوتبالی با اعتراض مواجه می شود. پیش از این، نهادهای بازرسی وعده رسیدگی به چنین مواردی را داده بودند ولی فدراسیون با قانونی جلوه دادن چنین موضوعی، آن را امری طبیعی توصیف کرده بود. پیش تر و در هنگام برگزاری رقابت های جام جهانی، احسان اصولی، سخنگوی وقت فدراسیون فوتبال ایران، در واکنش به حضور پرتعداد مدیران ایرانی در جام جهانی قطر چنین گفته بود: این اتفاق در ادوار گذشته هم مرسوم بوده است. بخشی از کاروان فدراسیون فوتبال متشکل از مدیران و مسئولانی است که در حوزه اجرایی کمک می کنند. این اتفاق مرسوم بوده و کاملا قانونی و منطبق بر اصول حرفه ای است. این موضوع در چارچوب هواداری و حضور پر رنگ کسانی است که در این حوزه اثرگذارند و موضوع جدیدی نیست .

پرسشی که این بار مثل ادوار گذشته بی پاسخ مانده این است که چنین مدیرانی، به غیر از هزینه تراشی و سیروسیاحت، چه آورده دیگری برای فوتبال ایران داشته اند؟ به طور مشخص از جام جهانی 2022 تا جام جهانی 2026، همین دسته از مدیران که چمدان به دست، آماده سفر بوده اند، چه گلی بر سر این فوتبال زده اند؟ آیا این فوتبال را حرفه ای تر، قوی تر، آبرومندانه تر، آکادمیک تر و از فساد تهی تر کرده اند؟ به هر حال، آنچه که از این روزها برمی آید، برجسته شدن تقابل بیشتر حرف و عمل است؛ اینکه آمریکا قرار است در شعارها دشمن باشد ولی ظاهرا در عمل برای خیلی ها چنین نیست.