به نقل از مهر، اسماعیل بقایی سخنگوی وزارت امور خارجه در مصاحبه با Shane Smith از VICE NEWS آمریکا، با بیان اینکه در صورت تکرار تجاوز نظامی رژیم صهیونیستی و آمریکا علیه کشورمان هیچ کس نخواهد توانست مرزهای جنگ را کنترل کند، اظهار کرد: آمریکایی ها در حال ارسال سلاح های بیشتری به منطقه هستند و این یعنی از دو یا سه ماه گذشته درس نگرفته اند. هیچ کس نمی تواند پیش بینی کند که در ادامه چه رخ خواهد داد. ما آموخته ایم که برای هر سناریویی آماده باشیم.

متن کامل مصاحبه اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه، با آقای Shane Smith از VICE NEWS آمریکا به این شرح است:

*از اینکه وقت خود را در اختیار ما قرار دادید متشکرم. در طول این چند روز با افراد زیادی؛ نیروهای امدادی، برخی مردم در خیابان و افراد حاضر در تجمعات صحبت کردیم. — بدون اینکه بخواهم چیزی را کوچک جلوه دهم — اما همه فروشگاه ها پر هستند و مردم در حال خریدند. اوضاع نسبتاً خوب به نظر می رسد. در آمریکا روایت های مختلفی می شنویم که شاید با واقعیت منطبق نباشد، و به همین دلیل اینجا هستیم.

حضور شما مغتنم است.

*سپاسگزارم. فکر می کنم در سراسر جهان پرسش های فراوانی وجود دارد — بنابراین از اینکه برای پاسخ گویی وقت گذاشتید سپاسگزاریم.

خواهش می کنم، متشکرم.

*اوایل این هفته، ایران از طریق پاکستان پیشنهادی با هدف پایان دادن به خصومت ها با ایالات متحده ارسال کرد. آیا می توانید خطوط کلی این پیشنهاد را توضیح دهید؟ آیا این پیشنهاد شامل امتیازهای معناداری است؟

ما هیچ امتیازی از ایالات متحده نمی خواهیم؛ ما صرفاً خواهان حقوق خود هستیم
امتیاز معنادار از سوی ایران یا از سوی ایالات متحده؟ وقتی درباره امتیاز صحبت می کنیم، باید با دقت سخن بگوییم. ما هیچ امتیازی از ایالات متحده نمی خواهیم؛ ما صرفاً خواهان حقوق خود هستیم. ما می خواهیم حقوق مان احیا شود. طی پنج دهه گذشته تحت آنچه خودشان تحریم های فلج کننده می نامند قرار داشته ایم. این تحریم ها به بهانه های مختلف، عمدتاً به دلیل آنچه تهدید هسته ای ایران خوانده می شود، علیه ایران اعمال شده است. در حالی که هیچ تهدید هسته ای از سوی ایران علیه هیچ بازیگری در منطقه یا جهان وجود ندارد.

آنچه ما مطالبه می کنیم، پایان اقدامات جنایتکارانه آمریکا علیه ملت ایران است؛ تحریم ها باید لغو شوند، دارایی های مسدودشده ایران باید آزاد شده و در اختیار کشور قرار گیرد. همچنین در موضوع تنگه هرمز و آنچه محاصره دریایی خوانده می شود — که کاملاً برخلاف حقوق بین الملل است — آنها باید اقداماتی برای پایان دادن به این محاصره انجام دهند.

این نخستین بار نیست. کل روند مذاکرات میان ایران و آمریکا بر محور مطالبه حقوق مشروع ایران در برابر درخواست آمریکا برای صرف نظر کردن ایران از حقوقش متمرکز بوده است. اجازه بدهید مثالی بزنم. ایران از سال 1970 عضو پیمان عدم اشاعه هسته ای بوده است. ایران از سال 1974 مدافع خاورمیانه عاری از سلاح هسته ای بوده و همه می دانند تنها مانع تحقق این ایده، اسراییل است.

رهبر شهید انقلاب، آیت الله سید علی خامنه ای، فتوایی صادر کرده اند که توسعه سلاح هسته ای را حرام اعلام می کند. بنابراین ایران دیگر چه تضمینی باید ارائه دهد؟ آنچه ما مطالبه می کنیم، حق ایران ذیل ماده چهارم پیمان عدم اشاعه برای استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای است. برنامه هسته ای ایران همواره مطابق گزارش های آژانس بین المللی انرژی اتمی صلح آمیز بوده است.

در سال 2015 توانستیم به صورت متمرکز بر مسئله هسته ای کار کنیم. آنها گفتند نگرانی دارند؛ ما گفتیم بیایید گفت وگو کنیم و توافقی تنظیم کنیم که تضمین کند برنامه هسته ای ایران صلح آمیز باقی می ماند و آژانس بین المللی انرژی اتمی به همه تأسیسات تحت پادمان ایران دسترسی داشته باشد. این همان توافقی بود که حاصل شد و ما تا مه 2018 به آن پایبند ماندیم؛ زمانی که دولت ترامپ بدون هیچ دلیلی تصمیم گرفت به صورت یک جانبه از توافق خارج شود.

ما یک سال کامل منتظر ماندیم تا اروپایی ها و دیگر اعضای برجام خروج آمریکا را جبران کنند، اما آنها یا نتوانستند یا نخواستند. پس از آن تصمیم گرفتیم به صورت گام به گام تعهدات خود را کاهش دهیم. پیش از آن، غنی سازی ایران در سطح 3.67 درصد بود که حداقل سطح لازم برای اهداف صلح آمیز محسوب می شود.

خروج آمریکا اقدامی بی هزینه نبود؛ آنها همه تحریم ها را بازگرداندند و آن را کارزار فشار حداکثری نامیدند. در حالی که ایران هیچ اقدام اشتباهی انجام نداده بود. این تحریم ها طبق حقوق بین الملل کاملاً غیرقانونی و یک جانبه بودند. ایران یک سال کامل صبر کرد و سپس ناچار شد تعهدات خود را متوازن کند. هیچ کشوری نمی تواند در یک معاهده بین المللی باقی بماند، بدون آنکه از حقوق و مزایای آن بهره مند شود. متأسفانه این ایالات متحده بود که از برجام خارج شد و تمام بحرانی که امروز شاهد آن هستیم، نتیجه همان تصمیم یک جانبه است.

*شاید این سؤال کمی ساده انگارانه به نظر برسد، اما من به دعوت آژانس بین المللی انرژی اتمی و همچنین به دعوت ایران برای بازدید از رآکتورها به اینجا آمدم. ما نخستین رآکتور ایران را دیدیم که جالب اینجاست توسط آمریکا و در قالب برنامه اتم برای صلح ارائه شده بود. درباره تحریم های فلج کننده، جنگ، بمباران، محاصره و دارایی های مسدودشده صحبت کردیم. سؤال این است: اگر همه چیز صرفاً صلح آمیز است و فتوا هم وجود دارد و اصولاً قرار نیست سلاحی ساخته شود، چرا ایران نمی گوید: ما بزرگ ترین ذخایر گاز جهان را داریم و نفت فراوانی نیز در اختیار داریم. می خواهیم پول هایمان آزاد شود و آزادانه تصمیم بگیریم. بنابراین از انرژی هسته ای استفاده نخواهیم کرد و از سوخت های فسیلی، باد و انرژی خورشیدی استفاده خواهیم کرد ؟ اگر این کار همه مشکلات را حل می کند، چرا نه؟

اگر گفته می شود ایران چون منابع فسیلی دارد نیازی به انرژی هسته ای ندارد، این تحریف واقعیت هاست
ایران کشوری بزرگ با زیرساخت صنعتی بسیار پیشرفته است. پیش از انقلاب، در اوایل دهه 1970، مؤسسات پژوهشی انرژی آمریکا به شاه پیشنهاد کرده بودند که ایران برای توسعه و نیازهای صنعتی خود حداقل به هشت رآکتور هسته ای نیاز دارد.

همان طور که اشاره کردید، برنامه هسته ای ایران — از جمله رآکتور تهران — نتیجه همکاری ایران و آمریکا بود و توسط خود ایالات متحده ساخته شد. ما همچنین با شرکت های اروپایی همکاری داشتیم. قرار بود نیروگاه بوشهر توسط آلمانی ها ساخته شود، اما آنها پس از انقلاب پروژه را رها کردند و پس از آن با روس ها همکاری کردیم.

این بدان معناست که ما برای توسعه و رفاه خود به این منبع انرژی نیاز داریم. انرژی هسته ای فقط برای تولید برق نیست، بلکه کاربردهای فراوان دیگری نیز دارد، از جمله در حوزه پزشکی و سلامت.

اگر گفته می شود ایران چون منابع فسیلی دارد نیازی به انرژی هسته ای ندارد، این تحریف واقعیت هاست. از منظر محیط زیستی، همه کشورها از ایران می خواهند مصرف سوخت های فسیلی را محدود کند. ایران به عنوان عضو پیمان عدم اشاعه، اگر به تعهدات عدم اشاعه پایبند باشد، کاملاً حق دارد از انرژی هسته ای برای اهداف صلح آمیز بهره مند شود. این حق ایران است.

*متوجه هستم. اخیراً رییس جمهور ترامپ گفته است ایالات متحده ایران را به شدت تحت فشار قرار داده و ایران برای توافق التماس می کند. آیا با این توصیف موافقید؟

این نوع توصیف بخشی از نرم های جدید در ادبیات سیاسی آمریکا است. ما به عنوان ملتی سربلند و عضوی مستقل در سازمان ملل، تصمیمات خود را بر اساس منافع ملی مان اتخاذ می کنیم. اهمیتی نمی دهیم دیگران چگونه شیوه زندگی یا سیاست گذاری ما را توصیف می کنند. هرچه می خواهند بگویند. ما نشان داده ایم که در موضوع منافع ملی و عزت کشور، استوار و مصمم باقی می مانیم.

*مسیر واقع بینانه صلح چیست؟ به نظر می رسد دو دیدگاه کاملاً متضاد وجود دارد. جهان خواهان صلح است. دیشب با زنی صحبت کردم که پرسید چرا اینجا هستم. گفتم چون باور دارم جنگ ذاتاً، به طور کلی و از نظر وجودی چیز بدی است. اما مردم باید با یکدیگر گفت وگو کنند. مردم ایران زیبا هستند، همان طور که مردم کره شمالی یا هر جای دیگر زیبا هستند. ما به گفت وگو نیاز داریم. چگونه می توان جنگ را متوقف کرد؟

همه صلح را دوست دارند؛ شاید به جزء، دست کم در منطقه ما، بنیامین نتانیاهو و تیم او. اما این سؤال را باید از مقام های آمریکایی بپرسید. آیا ما این جنگ را آغاز کردیم؟ آیا ما از این تقابل استقبال کردیم؟ آیا ما به دنبال راه حل مسالمت آمیز نبودیم، در حالی که واقعاً معتقدیم این مسئله ساخته وپرداخته اسراییلی ها است؟ آیا ما به تعهدات برجامی خود پایبند نبودیم؟

این ایالات متحده بود که نخست از توافق خارج شد. ما یک سال و نیم تلاش کردیم به مصالحه برسیم. این ایران نبود که نیروهای خود را در اطراف آمریکا مستقر کرد. این ایالات متحده بود که به منطقه ما آمد، از خاک همسایگان ما سوءاستفاده کرد و همراه با اسراییل جنگی تجاوزکارانه علیه ایران آغاز کرد. ایران آغازگر این جنگ نبود و این مسئله کاملاً روشن است.

دو بار در کمتر از یک سال تلاش کردیم مسئله را از راه دیپلماتیک حل کنیم. از طریق میانجی ها پنج دور با آمریکا گفت وگو کردیم، اما دو روز پیش از دور ششم، آنها این جنگ تجاوزکارانه را آغاز کردند. فوریه گذشته نیز همین کار را انجام دادند. آنها میز مذاکره را نابود کردند. آنها به نهاد دیپلماسی خیانت کردند. با این حال، ما درِ دیپلماسی را نبسته ایم، اما مردم ایران به این نتیجه رسیده اند که دولت آمریکا در موضوع دیپلماسی و صلح جدی نیست.

*دیروز در اخبار، رییس جمهور ترامپ گفت قرار بود روز دوشنبه اقدامی انجام دهد، اما عربستان سعودی، عمان، قطر و کشورهای شورای همکاری خلیج فارس از او خواستند این کار را انجام ندهد. آیا می توانید کمی درباره آن توضیح دهید؟ همچنین شما به اسراییل اشاره کردید. آیا انگیزه های آمریکا و اسراییل در این جنگ یکسان است؟ اگر نه، تفاوت آنها چیست؟

تنها بازیگری در منطقه ما که واقعاً صلح نمی خواهد، رژیم اسراییل است
دست کم درباره این دولت، کمابیش یکسان است. برخی معتقدند آمریکا توسط رژیم اسراییل به این جنگ کشیده شد. تنها بازیگری در منطقه ما که واقعاً صلح نمی خواهد، رژیم اسراییل است؛ رژیمی که هشتاد سال با همه همسایگان خود در جنگ بوده است.
آنچه در غزه رخ داد وحشتناک بود. دولت آمریکا هیچ اقدام معناداری برای متوقف کردن آن انجام نداد و در شورای امنیت سازمان ملل نیز اسراییل را از هرگونه مسئولیت پذیری مصون نگه داشت. مردم منطقه، سیاست خاورمیانه ای آمریکا را صرفاً پیروی از خواسته های اسراییل می دانند.

*بازگردیم به موضوع قبلی — ما اخیراً با وزیر انرژی آمریکا، کریس رایت، مصاحبه کردیم. او گفت ایران تنها چند هفته با دستیابی به اورانیوم در سطح تسلیحاتی فاصله دارد و تسلیحاتی سازی نیز زمان زیادی نخواهد برد. به همین دلیل رییس جمهور ترامپ می گوید هدف جنگ جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته ای است.

این واقعاً یک دروغ بزرگ است. مقام های آمریکایی همان روشی را به کار می گیرند که هیتلر و رژیم نازی استفاده می کردند؛ ساختن یک دروغ بزرگ و تکرار مداوم آن با این امید که به حقیقت تبدیل شود.

سه دهه است که می گویند ایران چند هفته یا چند ماه با سلاح هسته ای فاصله دارد. یک سند ارائه کنند که نشان دهد برنامه هسته ای ایران از اهداف صلح آمیز منحرف شده است. برنامه ایران تحت شدیدترین نظام بازرسی در تاریخ آژانس بین المللی انرژی اتمی قرار داشته است.

این یک دروغ بزرگ است. سال های متمادی است که رسانه ها و سیاستمداران اسراییلی درباره بمب هسته ای ایران صحبت کرده اند. ابتدا گفتند ایران تهدیدی فوری برای آمریکاست — پنتاگون این ادعا را رد کرد. سپس گفتند این مسئله دفاع از خود است، اما طبق ماده 51 منشور سازمان ملل، دفاع مشروع تنها زمانی مجاز است که کشوری مورد حمله قرار گرفته باشد. آیا ایران به هیچ پایگاه یا منافع آمریکایی حمله کرده است؟ خیر.
این دروغ ها برای شیطان سازی از ایران، غیرانسانی جلوه دادن ایرانیان و مشروعیت بخشی به جنگ تجاوزکارانه ساخته شده اند.

*اکنون تنگه هرمز به مرکز توجه جهان تبدیل شده است. آیا می توانید سیاست و اهداف راهبردی ایران در آنجا را توضیح دهید؟

تنگه هرمز پیش از 28 فوریه باز بود
تنگه هرمز پیش از 28 فوریه باز بود. ایران همواره حافظ این آبراه بوده است، زیرا برای واردات و صادرات خود به آن وابسته ایم. اقداماتی که انجام دادیم مطابق حقوق بین الملل بود. در شرایط جنگی، شما حق دارید اجازه ندهید دشمنانتان از این گذرگاه برای آسیب رساندن به امنیت ملی تان استفاده کنند.

آمریکا و اسراییل از خاک همسایگان ما در خلیج فارس برای حمله به ایران سوءاستفاده کردند. ما ناچار بودیم برای حفاظت از مردم مان این اقدامات را انجام دهیم. در عین حال، به حفظ امنیت این گذرگاه متعهد هستیم. ما می خواهیم با عمان و سازمان های بین المللی همکاری کنیم تا عبور ایمن تضمین شود، در حالی که از سوءاستفاده بیشتر متجاوزان جلوگیری شود.

آنچه آمریکا آغاز کرد — یعنی محاصره دریایی علیه ایران — تجارت آزاد را نه فقط در خلیج فارس و دریای عمان، بلکه در آب های آزاد نیز مختل کرده است.

*فکر می کنید در آینده نزدیک — در چند هفته آینده — چه اتفاقی رخ خواهد داد؟ اکنون جهان با بحران انرژی مواجه است و هرچه این وضعیت طولانی تر شود، برای همه، از جمله ایران، بدتر خواهد شد.

ااین مسئله تا حد زیادی به اقدامات و واکنش های آمریکا بستگی دارد. آنها این جنگ تجاوزکارانه را آغاز کردند و این باتلاق را به وجود آوردند. هرچه زودتر تصمیم بگیرند به صورت عقلانی و مسئولانه از آن خارج شوند، برای منطقه ما، جامعه بین المللی و حتی مردم آمریکا بهتر خواهد بود.

واقعیت این است که آمریکا این جنگ را آغاز کرد و جامعه بین المللی باید آنها را پاسخگو بداند. شورای امنیت سازمان ملل متاسفانه فلج شده است. نخستین قطعنامه آنها کاملاً وارونه بود — به جای محکوم کردن آمریکا و اسراییل به دلیل حمله به ایران، ایران را به خاطر دفاع از خود محکوم کردند.

اگر جامعه بین المللی این واقعیت را نادیده بگیرد که آمریکا یک عضو دیگر سازمان ملل را مورد تجاوز قرار داده است، هیچ چیز تغییر نخواهد کرد.

*ایران به کشورهای خلیج فارس هشدار داده که به آمریکا کمک نکنند. چه نوع حمایتی غیرقابل قبول است و موجب پاسخ ایران خواهد شد؟ کدام کشورها به آمریکا کمک می کنند و کدام کشورها به ایران؟

طبق حقوق بین الملل، دولت ها موظف اند به متجاوزانی که به کشور دیگری حمله می کنند کمک نکنند
طبق حقوق بین الملل، دولت ها موظف اند به متجاوزانی که به کشور دیگری حمله می کنند کمک نکنند. ما ماه ها پیش به همسایگان مان هشدار دادیم که اجازه ندهند آمریکا از خاک و پایگاه های نظامی آنها برای آغاز جنگ علیه ایران استفاده کند. آنها به ما قول دادند، اما پس از 28 فوریه دیدیم که بسیاری از تجهیزات و زیرساخت های لجستیکی و نظامی آنها توسط آمریکا برای حمله به ایران مورد استفاده قرار گرفت.

ما روشن کرده ایم که با هیچ کشوری در منطقه دشمنی نداریم — ما به حاکمیت و تمامیت ارضی آنها احترام می گذاریم — اما حق دفاع از خود را اعمال خواهیم کرد. این تلافی نیست؛ اعمال حق دفاع مشروع از خود است.
امیدواریم کشورهای منطقه از تجربیات گذشته درس گرفته باشند و بدانند که حضور نظامی آمریکا در منطقه یک تهدید است، نه عامل امنیت.

*آیا نگران هستید که کشورهای دیگر منطقه از طریق پایگاه های نظامی یا فشار سیاسی وارد درگیری شوند — و اگر ایران ناچار شود در برابر آنها نیز از خود دفاع کند، بحران گسترش پیدا کند؟

همه باید نگران باشند. ما پیامدهای محاسبه اشتباه آمریکا را دیدیم — آنها باور نمی کردند ایران چنین شدید واکنش نشان دهد.
ما قصد گسترش جنگ را نداشتیم. ما حداکثر خویشتنداری را نشان دادیم. اما این بار مجبور بودیم واکنش نشان دهیم، زیرا سطح سوءاستفاده از پایگاه ها و امکانات لجستیکی کشورهای خلیج فارس بسیار بالا بود.

در نوبت بعد — که امیدوارم هرگز رخ ندهد — هیچ کس نخواهد توانست مرزهای جنگ را کنترل کند. جنگ مانند آتش است؛ اگر آن را خاموش نکنید، گسترش پیدا خواهد کرد.

*آیا فکر می کنید جنگ در منطقه گسترش پیدا کند؟

امیدوارم اینطور نباشد، اما ما تجربه بدی داریم. آمریکایی ها در حال ارسال سلاح های بیشتری به منطقه هستند و این یعنی از دو یا سه ماه گذشته درس نگرفته اند.

*فکر می کنید آمریکایی ها — و به طور کلی غرب — چه چیزی را درباره ایران اشتباه درک می کنند که باعث دشوارتر شدن مذاکرات می شود؟ چه چیزی را متوجه نمی شوند؟

آمریکایی ها از نوعی غرور ذاتی رنج می برند آمریکایی ها از نوعی غرور ذاتی رنج می برند. اگر شما گرفتار چنین تکبر ریشه داری باشید، طرف گفت وگوی خود را به عنوان شریکی برابر و شایسته گفت وگو در نظر نخواهید گرفت.
به همین دلیل دولت آمریکا همواره تهدیدها و لفاظی های جنگ طلبانه را تکرار می کند. تاکید بر عباراتی مانند تسلیم بی قیدوشرط ایران ، از اساس هرگونه تعامل جدی را نفی می کنند.

این نگاه نه تنها در سیاست آمریکا، بلکه در بخش بزرگی از اروپای غربی نیز وجود دارد. این مسئله ریشه در شرق شناسی غربی دارد — نوعی سوگیری فرهنگی نسبت به ملت های غیرغربی که از قرن نوزدهم و بیستم سرچشمه گرفته و به غربی ها احساس برتری داده است.

این مسئله دیوار ضخیمی از بی اعتمادی و سوءتفاهم ایجاد کرده است. اگر ذهن خود را به شنیدن طرف مقابل به عنوان شریکی برابر ببندید، هرگز برای یافتن راه میانه یا مصالحه آماده نخواهید بود.
هنر دیپلماسی در دوران دولت اوباما — که به برجام منجر شد — این بود که هر دو طرف تلاش کردند نگرانی ها و مطالبات یکدیگر را درک کنند.
شما نمی توانید انتظار داشته باشید ایران تحت فشار امتیاز بدهد، در حالی که حقوق مشروعش نادیده گرفته می شود. شما نمی توانید ایران را مجبور به تسلیم کنید.

*می دانم که بسیار پرمشغله هستید — فقط دو سؤال دیگر. نخست، بر اساس آنچه گفتید، فکر می کنید در چهار تا شش روز آینده، در کوتاه مدت، چه اتفاقی رخ خواهد داد؟ دوم، ما مخاطبان زیادی داریم — نه حکومت ها، بلکه مردم. بزرگ ترین سوءبرداشت درباره ایران چیست و چه پیامی برای مردم آمریکا و جوانان در غرب دارید؟

ایرانی ها صلح می خواهند. ما ملتی صلح طلب هستیم
جوانان در غرب باید بیشتر مطالعه کنند. آنها باید فرهنگ، تاریخ و تمدن ایران را از منابع دست اول بشناسند. آنها نباید به کارزارهای تبلیغاتی رسانه های جریان اصلی غرب اعتماد کنند.
آنها باید درک کنند که مردم ایران هیچ دشمنی ای با هیچ ملتی ندارند — چه آمریکایی و چه اروپایی.

منشأ بی اعتمادی — و اکنون سوءظن شدید، پس از آنکه آمریکا رهبران ما را ترور کرد و مردم ما را کشت که مدرسه میناب تنها یک نمونه بارز آن است — به کودتای 1953 بازمی گردد.
دیروز سالروز تولد دکتر محمد مصدق، نخست وزیر مشهور ما بود که دولت وی در سال 1953 با کودتای مشترک آمریکا و بریتانیا سرنگون شد.

از آن زمان تاکنون آمریکا هیچ اقدامی برای بازگرداندن اعتماد انجام نداده است. برعکس، اقدامات منفی بیشتری انجام داده است: حمایت از صدام حسین در جنگ هشت ساله، اعمال تحریم های فلج کننده و آغاز دو جنگ تجاوزکارانه در کمتر از یک سال.

این تقصیر ایران نبود که این وضعیت ایجاد شد. ایرانی ها صلح می خواهند. ما ملتی صلح طلب هستیم. در صد سال گذشته به هیچ کشوری در منطقه حمله نکرده ایم.
در هر دو جنگ جهانی مورد حمله قرار گرفتیم، از سوی عراقِ صدام نیز مورد تجاوز قرار گرفتیم، اما هرگز به کسی حمله نکرده ایم — فقط از خود دفاع کرده ایم.

اما در مورد سوال شما که چه در ادامه رخ خواهد داد؟ هیچ کس نمی تواند پیش بینی کند. ما بهترین را آرزو می کنیم، اما آموخته ایم که برای هر سناریویی آماده باشیم.

تمام جامعه بین المللی، هر انسان شرافتمند، هر شهروند شرافتمند در آمریکا یا اروپا باید درک کند که در منطقه ما چه اتفاقی در حال رخ دادن است. آنها باید درک کنند که ایران قربانی یک اقدام تجاوزکارانه تحریک نشده شده که بدون هیچ دلیلی بر مردم ایران تحمیل شده است.

*از وقتی که امروز در اختیار ما گذاشتید سپاسگزارم. امیدوارم گفت وگو ادامه پیدا کند، امیدوارم توافقی حاصل شود و امیدوارم صلح برقرار شود. بهترین آرزوها را برای مردم ایران داریم.

متشکرم.