به نقل ازخبرانلاین،

بدون تردید ناصر حجازی یک نام فراموش نشدنی در تاریخ فوتبال ایران است. او روزگاری در قفس توری تیم ملی و استقلال عملکرد فوق العاده ای داشت و سپس به عنوان سرمربی هم موفقیت های بزرگی کسب کرد. با این حال راز ماندگاری حجازی درخشش در مستطیل سبز نبود، بلکه شخصیت خاص و آزادگی اش بود که باعث شده با وجود گذشت 15 سال از فوت او، نام اش از یاد مردم ایران نرود. حجازی از معدود اسطوره هایی محسوب می شود که محبوبیتش محدود به یک تیم خاص نمی شود و همین موضوع او را به یک چهره ویژه در تاریخ ورزش ایران تبدیل کرده که جای خالی اش هم هرگز پر نخواهد شد.

آتیلا حجازی، فرزند اسطوره فوتبال ایران به بهانه پانزدهمین سالگرد درگذشت ناصر حجازی، در گفت وگوی اختصاصی با خبرآنلاین درباره او صحبت های جالبی را به زبان آورده که در ادامه می خوانید:

با اینکه 15 سال از درگذشت ناصر حجازی می گذرد، مردم هنوز او را فراموش نکرده اند. راز این ماندگاری چیست؟

واقعا بعد از این همه سال، من که پسرش هستم هنوز مرگ پدرم را باور ندارم و ناصر حجازی برای من تا وقتی نفس می کشتم، زنده است.

به نظرتان مهم ترین ویژگی ناصر حجازی چه بود؟

آن شخصیت و ابهت و کاریزمای خاصی که داشت، هیچوقت از خاطر من پاک نمی شود. صراحت کلام و یکرنگی و صداقت ناصر حجازی که در 95 درصد آدم ها نایاب است، باعث ماندگاری او شد.

مهم ترین چیزی که از پدرتان یاد گرفتید چیست؟

من هرگز نمی توانم مثل او شوم. خیلی ها من را با پدرم مقایسه می کردند ولی او شخصیت منحصر به فردی بود که تکرار نمی شود ولی تا جایی که بتوانم سعی می کنم از رفتارهای ایشان در زندگی شخصی درس بگیرم و تا حد کمی پیرو راه آن عزیزم باشم.

چه نصیحتی به شما می کرد؟

می گفت اگر می خواهی در ایران موفق باشی، راهی که من رفتم را نباید بروی. من مجیز کسی را نمی گفتم، بله قربان گو نبودم و پشت در اتاق هیچ رییسی نمی نشستم ولی تو اگر بخواهی این کارها را کنی، نابود می شوی. مجبوری تن به یک سری چیزها بدهی و بعد از این همه سال می فهمم همه چیز را درست می گفت.

پدرتان به یک شعر معروفی علاقه داشت و حتی به او لقب گلبرگ مغرور را دادند و در زندگی اش هم خیلی به آن عمل کرد.

بله واقعا به آن شعر علاقه داشت و به آن عمل کرد. واقعا یک آدم خاص و عجیبی بود. هرچه زمان می گذرد، به این مسئله پی می برم.

خاطره خاص و ویژه ای از پدرتان دارید که جالب باشد و تعریف کنید؟

تمام لحظه ها، روزها، مسافرت ها، تمرینات، مهمانی های خانوادگی و دورهمی ها، بازی ها خاطره است و هر روز و هر شب در یاد من است و تکرار می شود.

این روزها مردم مشکلات زیادی دارند. اگر ناصر حجازی زنده بود به نظرتان چه واکنشی داشت؟ فکر می کنم حتما خیلی حرص می خورد!

نمی توانم بگویم خدا را شکر الان زنده نیست ولی اگر بود، واکنش های بسیار تندی نشان می داد و فکر کنم اینکه الان نیست بهتر است!

آیا در زمان زندگی ناصر حجازی به اندازه ای که حقش بود، قدر او را دانستیم؟

نه واقعا قدرش را نداستند؛ حداقل به اندازه حقی که در ورزش و فوتبال داشت، به حقش نرسید و یک سری آدم که انگشت کوچک ناصر حجازی نبودند، در این فوتبال به چه مدارجی رسیدند.چون به آن ها میدان دادند و کمک شان کردند ولی همیشه می خواستند ناصر حجازی را بزنند و دنبال این بودند که بزرگ نشود و نمی دانستند بزرگی و محبوبیت یک آدم در قلب میلیون ها انسان است و نمی توانند آن را از بین ببرند.

در میان شاگردانش کدام بازیکنان را بیشتر از همه دوست داشت؟

شاگردانش را دوست داشت و باهم ارتباط خوبی داشتند. 3 بازیکنی که خیلی به آن ها علاقه مند بود فرهاد مجیدی، علیرضا اکبرپور و محمد نوازی هستند.

به نظرتان شبیه ترین فرد به ناصر حجازی در فوتبال ایران کیست؟

واقعا هیچ شخصی را در حد و اندازه ایشان نمی بینم. برای همه احترام قائلم ولی او با کسی قابل مقایسه نبود.

بزرگ ترین حسرت ناصر حجازی در زندگی اش چه بود و از چه خاطره ای در زندگی ورزشی بیش از همه خوشحال شد؟

از نظر ورزشی خیلی دوست داشت یک اتفاقات بیفتد. همان زمانی که از طرف فدراسیون فوتبال در زمان داریوش مصطفوی به او زنگ زدند و به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب شد ولی فردای آن روز شخص دیگری انتخاب شد که برای پدرم جای تعجب داشت. مسئله دیگر نرفتن به منچستریونایتد بود. در صورتی که مورد تایید باشگاه منچستریونایتد قرار گرفته بود ولی نتوانست از ایران رضایت نامه بگیرد. اگر آن زمان این انتقال انجام می شد، یک اتفاق بزرگ فوتبال ایران بود و این 2 اتفاق حسرت های بزرگ پدرم بود.

همیشه موفقیت هایی که با تیم ملی به دست آورد مثل حضور در جام جهانی و المپیک جزو خاطرات خوب او بود. پدر من تا 29 سالگی توانست در تیم ملی بازی کند و این اوج نامردی در حق او بود. دروازه بانی که می توانست تا 37 سالگی بازی کند. آن زمان که بازی های ملی و فیفادی اندازه الان نبود، نزدیک 70 بازی ملی داشت و اگر می توانست ادامه دهد و تا 37 سالگی در تیم ملی باشد، رکورد بی نظیری از خودش به جای می گذاشت. او می توانست در منچستریونایتد بازی کند ولی جلوی او را گرفتند و خیلی در حقش اجحاف شد. همین که مردم بعد از این همه سال از او یاد می کنند کافی است. شماره تلفن موبایل او چند سال است که منتقل شده ولی صاحب جدید آن می گوید هنوز مردم زنگ می زنند و سراغش را می گیرند و این نشانه بزرگی پدرم است