به گزارش ورزش سه، پرونده‌ این فوق‌ستاره سابق فوتبال برزیل و دنیا حالا و با افشای جزئیات قراردادهای عجیب آن دوران، یکی از پرهزینه‌ترین و بحث‌برانگیزترین همکاری‌های تاریخ فوتبال ازبکستان را دوباره به صدر اخبار برگردانده است.

باشگاه بنیادکار بار دیگر در موقعیتی ایستاده که چیزی بین بحران مالی و تهدید رسمی فیفا قرار دارد؛ جایی که نه ‌تنها بدهی سنگین این باشگاه به ستاره سابقش ریوالدو حل ‌و فصل نشده، بلکه حالا روند پرداخت‌های توافق‌شده هم متوقف شده و پرونده دوباره وارد فاز هشدارهای جدی شده است.

در توافق سال ۲۰۲۴، طرفین بر سر کاهش قابل ‌توجه بدهی و پرداخت اقساطی تا سال ۲۰۲۸ به جمع‌بندی رسیده بودند اما در بهار ۲۰۲۶ ورق برگشت؛ وقتی شریک مالی سابق باشگاه یعنی شرکت نفت و گاز ازبکستان اعلام کرد مسئولیتی در قبال پرداخت این بدهی ندارد و آن را کاملا در حوزه تعهدات خود باشگاه دانست.

همین تغییر موضع باعث شد پرداخت مرحله‌ای که باید تا ۱۵ آوریل ۲۰۲۶ انجام می‌شد، عقب بیفتد و زنجیره‌ای از هشدارها آغاز شود.

در ششم می، نمایندگان ریوالدو به باشگاه ازبکستانی ۴۸ ساعت فرصت دادند و تهدید کردند در صورت عدم پرداخت، توافق کاهش بدهی را لغو کرده و حتی مسیر شکایت برای دریافت غرامت بیشتر از فیفا را دنبال خواهند کرد. تنها چند روز بعد، فیفا هم وارد ماجرا شد و در ۱۴ می، نامه رسمی با مهلت ۳۰ روزه صادر کرد؛ مهلتی که در صورت شکست، می‌تواند به محرومیت کامل باشگاه از جذب بازیکن جدید ختم شود.
اما ریشه این پرونده به دوران طلایی باشگاه در حد فاصل سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ برمی‌گردد؛ زمانی که قراردادهایی امضا شد که امروز بیشتر شبیه یک پروژه پرهزینه مدیریتی به نظر می‌رسد تا یک قرارداد معمول فوتبالی.

بر اساس رأی منتشرشده دادگاه حکمیت ورزش (CAS) در نوامبر ۲۰۲۳، نخستین قرارداد در سال ۲۰۰۸ میان باشگاه، بازیکن و شرکت «Zeromax GmbH» امضا شد؛ قراردادی به ارزش ۶.۵ میلیون یورو دستمزد پایه و یک میلیون یورو پاداش انتقال که پرداخت آن در چند مرحله کوتاه‌مدت برنامه‌ریزی شده بود.

اما نکته مهم‌تر، جزئیات جالب جانبی بود که این قرارداد را از یک توافق معمولی خارج می‌کرد:
جزئیاتی شامل ۱۲ بلیت رفت‌ و برگشت بیزینس‌کلاس در مسیر برزیل– ازبکستان، خانه انتخابی بازیکن، اقامت هتل تا زمان یافتن خانه، دو خودرو (یکی برای خود بازیکن و یکی برای همسرش)، راننده شخصی، مدرسه انگلیسی برای پنج فرزند، معلم زبان روسی برای خانواده و حتی بیمه درمانی کامل.

در قرارداد دوم که در سال ۲۰۰۸ و برای تمدید همکاری تا ۲۰۱۱ امضا شد، دستمزد سالانه به ۶ میلیون یورو رسید و تمام امتیازات قبلی نیز حفظ شد.

اما در نهایت این قرارداد پرهزینه دوام نیاورد. تا تابستان ۲۰۱۰ پرداخت‌ها متوقف شد و خود ریوالدو اعلام کرد حتی هزینه‌های تیمی مانند مترجم و فیزیوتراپ را شخصا پرداخت کرده است؛ موضوعی که در نهایت به فسخ یک‌طرفه قرارداد در اوت همان سال انجامید.

با ورشکستگی شرکت «Zeromax»، تمام بار مالی قرارداد به دوش باشگاه افتاد و مسیر پرونده وارد فاز حقوقی شد؛ جایی که فیفا باشگاه را مقصر شناخت و CAS نیز این حکم را تایید کرد و پرداخت غرامت کامل را الزامی دانست.

حالا و پس از بیش از ۱۶ سال، این پرونده هنوز به‌عنوان یکی از پرهزینه‌ترین اشتباهات مدیریتی فوتبال خاورمیانه شناخته می‌شود؛ نمونه‌ای که نشان می‌دهد اتکای کامل یک باشگاه به اسپانسر واحد تا چه حد می‌تواند خطرناک باشد.

بنیادکار حالا نه ‌فقط با خطر محرومیت نقل‌ و انتقالاتی روبروست، بلکه در آستانه یک ضربه اعتباری جدی قرار دارد؛ ضربه‌ای که می‌تواند مسیر آینده باشگاه را در لیگ داخلی هم تحت تاثیر قرار دهد.