اصغر فرهادی، کارگردان دو بار برنده جایزه اسکار و خالق آثاری چون جدایی نادر از سیمین ، فروشنده و قهرمان ، برای پنجمین بار با یک فیلم تازه به جشنواره کن بازگشته است. او این بار با درام فرانسوی زبان داستان های موازی در این رویداد سینمایی حضور دارد. فیلمی که پس از خروجش از ایران در سال 2022 و در خارج از کشور ساخته شده است.

به نقل از نشریه ورایتی، فرهادی در حاشیه جشنواره کن علت بازگشت خود به ایران را توضیح داد. در ادامه، این گفتگو را بخوانید:

از سرچشمه داستان های موازی برایم بگویید.

همه چیز پنج سال پیش شروع شد، زمانی که از طریق نماینده آمریکایی ام، شرکت آمریکایی انانیموس کانتنت به من پیشنهاد داد که مجموعه ده فرمان کیشلوفسکی را، هر 10 قسمت آن، به یک سریال تبدیل کنم. من علاقه خاصی به سریال نداشتم و هنوز هم ندارم. بنابراین این پیشنهاد را جدی نگرفتم. اما آنها گفتند چرا با کریشتوف پیسویچ صحبت نمی کنی؟ او نویسنده کیشلوفسکی بود، که متأسفانه به تازگی درگذشت و ما این مکالمه را به صورت مجازی داشتیم. من در ایران، او در لهستان. شروع به صحبت کردیم و او گفت: خیلی خب، اگر به تبدیل آن به سریال علاقه ندارید، چرا فقط یکی از قسمت ها را انتخاب نمی کنید و از آن به عنوان منبع الهام برای ساختن فیلم بلند خودتان استفاده نمی کنید؟ من فکر کردم این می تواند جذاب تر باشد! بعد شروع کردم به این فکر که کدام قسمت را انتخاب کنم؟ آیا دوباره همه را تماشا کنم تا یکی را انتخاب کنم؟ شاید بهتر باشد همان قسمتی را انتخاب کنم که بیشتر از همه با من ماند. و آن "فیلم کوتاهی درباره عشق" بود. بعد با سعید، برادرم، درباره اش صحبت کردم و این که راه ورود من به داستان چه خواهد بود. چون من قبلا هرگز اقتباسی انجام نداده بودم. قبلاً هرگز از روی یک اثر سینمایی یا حتی ادبی کار نکرده بودم.

صدا به وضوح جنبه بسیار مهم این فیلم است. برای علاقه مندان سینما در آمریکا، این موضوع تداعی کننده مکالمه فرانسیس فورد کاپولا است. آیا آن فیلم در ذهن شما بود؟

نه، حداقل به طور خودآگاه. من همیشه وسواس شخصی نسبت به صدا داشته ام. واقعا سعی نکرده ام بفهمم چرا یا چگونه. اما اگر به گذشته نگاه کنم، حتی وقتی دانشجو بودم، پایان نامه ای که در دانشگاه نوشتم درباره سکوت در آثار هارولد پینتر بود. بنابراین همیشه مجذوب صدا و قدرت صدا بوده ام و فکر می کنم در صدا بیشتر از تصویر درام وجود دارد. این همیشه درک من بوده است. فکر می کنم واقعا دو نوع آدم وجود دارد. اگر به قطار فکر کنید، بعضی افراد قطاری را می بینند که رد می شود. و بعضی دیگر چشمشان را می بندند و صدای قطار را می شنوند. برای من، شاید صدا فضای بیشتری برای تخیل باز می کند. به همین دلیل است که من بیشتر به صدا علاقه دارم.

شما با نخبه ترین استعدادهای فرانسوی کار کردید: ایزابل هوپر، ونسان کسل، کاترین دنو. اما می خواهم درباره آدام بسا با شما صحبت کنم، چون او یک بازیگر در حال ظهور است. همچنین شخصیت او نوعی نقطه مقابل اجتماعی برای سایر شخصیت های فیلم است.

اول از همه، باید بگویم که واقعا قصد من از ابتدا داشتن یک گروه پنج ستاره نبود. من به فرانسه آمدم، بعد از اینکه تصمیم گرفته شد فیلم را در فرانسه بسازم و شروع به کار کردم. از قبل برای برخی نقش ها بازیگرانی در ذهن داشتم. و برای بقیه شروع کردم به تماشای فیلم های اخیر فرانسوی تا ببینم چه کسانی را می توانم انتخاب کنم. اما بعد شروع کردم با تهیه کننده ام صحبت کردن و در عمل، هر کسی را اول امتحان کردیم، تقریبا بلافاصله پذیرفت. بنابراین اتفاقا به این گروه پرافتخار رسیدیم. کار بسیار سریع و آسان بود. و واقعا یک امتیاز بود که با همه آنها کار کردم. در مورد آدام، درست است که شخصیت او برای من بسیار مهم بود. می دانستم چیزی که درباره او جالب است این است که او مردی کم حرف است. خیلی کم صحبت می کند. مرموز است. بسیار تنها و چیزی که می دانستم این بود که می خواستم او یک فرد بیرون ایستاده باشد. نه لزوماً یک خارجی، بلکه کسی که واقعا از پیشینه متفاوتی می آید.

از نظر یک خارجی بودن در فرانسه و ساختن فیلمی که به زبان شما نیست، طبق اطلاعات من، معصومه لاهیجی، مترجم همیشگی شما که این مصاحبه را ترجمه می کند، در این فیلم با شما همکاری کرده است. کنجکاوم، درباره این همکاری بیشتر بگویید.

همکاری با معصومه سال ها پیش شروع شد. ابتدا زیرنویس فیلم ها را انجام می داد. اما بعد از آن، همکاری عمیق تر شد، زمانی که من شروع به کار در خارج از کشور کردم. این سومین فیلمی است که با هم کار کرده ایم. مردم ممکن است فکر کنند که فقط مربوط به ترجمه است. اینکه فیلمنامه را بنویسید و بعد آن را به زبان دیگری ترجمه کنید. اما خیلی بیشتر از این است. این فرآیند بسیار حساس و زمان بر است، زیرا باید مطمئن شوم که همه ظرافت ها، تمام بخش های ناگفته متن، به ویژه دیالوگ ها، دقیقا همان چیزی است که من می خواهم. چیزی که به دنبالش هستم. جنبه های فرهنگی وجود دارد که باید مطمئن شوم درست هستند. و او می تواند این دانش را به من بدهد.

شما اخیرا به ایران بازگشتید. پرسش من این است که آیا به عنوان یک هنرمند، ایران جایی است که ذهن شما در آن جاست؟

دقیقاً همان طور که می گویید. مثل داشتن مادری بیمار است. اگر مادرت بیمار باشد، کار زیادی از دستت برنمی آید. تمام کاری که می توانی بکنی این است که کنارش بنشینی و دستش را بگیری. نمی توانی او را رها کنی و فقط بگذاری باشد. این سرزمین من است. فرهنگ من است. زبان من است. جایی است که در آن بزرگ شدم. پس احساس می کنم که در آنجا ریشه دارم. به محض اینکه بتوانم بروم و کار کنم، کار می کنم. اما وقتی کارم تمام شد، می خواهم به خانه برگردم. برای این فیلم، پس از پایان مراحل پس تولید، همان روز ساعت یک بعدازظهر کارمان تمام شد و ساعت پنج بعدازظهر در فرودگاه بودم و منتظر پرواز به خانه بودم.

منبع: فرارو