احمد زیدآبادی، فعال رسانه، در کانال تلگرامی خود نوشت:

برخی از محافلی که پیش از جنگ 40 روزه، هر گونه اشاره به احتمال حمله ی آمریکا و اسراییل به کشور را بازی در زمین دشمن معرفی می کردند، هرگونه اشاره به احتمال ترور مقام های نظام را ایفای نقش ستون پنجم دشمن به قصد خالی کردن دل مردم و تسلیم در برابر آمریکا می شمردند، هر گونه اشاره به احتمال تخریب تأسیسات نظامی و زیرساخت های مدنی را مزدوری برای اسراییل و آمریکا قلمداد می کردند، حالا که همه ی این اتفاقات در عمل رخ داده است، نغمه ی تازه ای ساز کرده اند و آن اینکه بزرگ نمایی خسارات جنگ، مأموریت جدید مزدوران دشمن به قصد دلسرد کردن مردم از مقاومت است!

یعنی از نظر این محافل، ترور رهبر نظام و فرماندهان رده اول نظامی و امنیتی و مقام های بلندپایه ی سیاسی کشور، یا تخریب تأسیسات هسته ای و مراکز نظامی و انتظامی و یا نابودی فولاد مبارکه و خوزستان و بخشی از مهمترین صنایع پتروشیمی و یا حمله به مدارس و ورزشگاه ها و دانشگاه ها و بناهای تاریخی و مدنی و منازل شخصی مردم و کشته و مجروح شدن ده هاهزار تن از هموطنان ما، هیچکدام خسارت جدی نبوده و اگر کسانی نسبت به آن اظهار تأسف و از تکرار آن ابراز نگرانی کنند، مزدور دشمن هستند؟

از این گذشته، مشروعیت مقاومت در برابر حمله ی دشمن، چه ربطی به نفی و اثبات خسارات ناشی از جنگ دارد؟

این محافل باید توضیح دهند که اگر موارد برشمرده در ابتدای این یادداشت، خسارت به کشور نیست، پس در نظرشان خسارت دقیقاً چیست؟ و اگر چه اتفاقی رخ دهد آن ها آن را به عنوان خسارت به رسمیت می شناسند؟