روزنامه اطلاعات در یادداشتی نوشت: اگر از بگومگوهای داخلی ـ که متاسفانه گاه جناح ها را از مصالح ملّی غافل می کند ـ بگذریم، حال مردم ما در عین بار کمرشکن تورّم و گرانی، حال پایمردی و فهم آینده نگری برای خطّه ی مردخیز و زَرریز ایران است؛ اگر برخی ادّعاها و سر و صداهای تفرقه آمیز، ولو به نام پایداری مجال دهد!

در این میان نهایت کوته نظری و فرصت طلبی است، اگر برخی خودآگاه یا ناخودآگاه در این مقطعِ وحدت و انسجامِ قابل قبول و حداکثری مردم، به دنبال دوختن کلاهی از این نمد باشند؛ فرقی نمی کند که خودروساز باشد یا بانک دار؛ ارزاق فروش باشد یا تعمیرکار؛ مجلسی باشد یا محفلی؛ در یک کلام، اقتصادی باشد یا سیاسی.

یادمان نرود، در روزهای پیش از جنگ، چه دوازده روزه چه بعد از آن، سرگرمی و بعضاً غوغاآفرینیِ هرروزه ی برخی در مناصب مختلف، عمدتاً تقنینی، چه بار غفلتی را نسبت به وقوع حوادث آینده بر کشور و مردم تحمیل کرد؛ که بازگفتن آن ها، هم عبور از خطوط قرمز دوران جنگ است؛ هم شماتتی که دیگر دورانش گذشته است؛ اما آینده را چه کنیم؟

آیا این مردم را برای آینده ی ثبات بعد از جنگ هم نیاز داریم؟ جوابش از آفتاب روشن تر است؛ پس:

ـ رسانه ی رسمی و عمومی، پایش را کمتر بر عصب های جهنده ی مردم بگذارد و از مجریان ملیح و نمکین بخواهد که آحاد مردم را در این انسجام و هم دلی، یکسان احترام کنند؛

ـ دولتمردان، به جای طفره رفتن از پاسخگویی در برابر اقداماتی که مردم دلیلش و منبعش را نمی شناسند، جرأت ورزی و مسئولیّت پذیری را بیش از پیش به خرج دهند.

ـ تریبون داران، مردمان را در روز همان گونه ببینند که در شب!

با وحدت و هم دلی و مهربانی پیروزیم و هیچ دخلی و شباهتی به دوران جنگ جهانی اول و دوم نداریم.