سی ان ان در گزارشی به قلم برت مک گورک دیپلمات سابق آمریکایی و مشاور امنیت ملی در دولت های بوش تا ترامپ، با اذعان به این حمله و ادعای برگشتن ورق جنگ به نفع اوکراین طی ماه های اخیر نوشت: طبق گزارش ها، شی جین پینگ، رییس جمهوری چین، در جریان مذاکرات هفته گذشته با دونالد ترامپ در پکن، اظهار داشته که ولادیمیر پوتین ممکن است روزی از حمله به اوکراین پشیمان شود. (البته چین این ادعا را تکذیب کرده است.)

روندهای جدید در میدان نبرد اوکراین نشان می دهد که او درست می گوید. این فرصتی جدید برای دیپلماسی ترامپ برای پایان دادن به جنگ فراهم می کند - اما با رویکردی متفاوت از آنچه قبلا امتحان کرده است.

پوتین امیدوار بود که سال 2026 سالی باشد که نیروهایش - که به لطف برتری در تعداد نفرات و نیروی انسانی اش - قادر به عبور از خطوط مقدم و تصرف مناطق مورد مناقشه در شرق اوکراین باشند. اما این اتفاق نیفتاده است.

تاکنون، این اوکراین - نه روسیه - است که امسال به دستاوردهای ارضی خالص دست یافته است، همراه با تحمیل خسارات عظیم به نیروهای مهاجم روسیه.

تخمین های غربی اکنون تلفات روسیه را در سطوحی نزدیک به یا بیش از 30 تا 40 هزار کشته و زخمی در ماه قرار می دهد - نرخ فرسایشی فوق العاده ای برای هیچ دستاوردی در قلمرو. تلفات کلی روسیه از زمان شروع تهاجم، اکنون به طور گسترده بیش از یک میلیون نفر تخمین زده می شود و از توانایی روسیه برای جبران خسارت ها پیشی گرفته است.

این فشار در داخل خود روسیه نیز قابل مشاهده است.

در روزهای اخیر، حتی یک عضو پارلمان روسیه (دوما) علنا هشدار داد که اقتصاد روسیه ممکن است نتواند یک جنگ طولانی مدت را به طور نامحدود تحمل کند و به افزایش هزینه های دفاعی و اختلالات اقتصادی فزاینده اشاره کرد.

خود پوتین اخیرا گفت که جنگ می تواند به پایان برسد - بیانیه ای تکان دهنده از رهبری که بارها این درگیری را به عنوان یک مبارزه وجودی که نیاز به فداکاری نامحدود دارد، توصیف کرده است.

اوکراین امروز به نظر نمی رسد که یک کشور مدافع باشد که سعی در بقا دارد، بلکه به یک نوآور نظامی تبدیل شده است که از طریق سیستم های خودمختار تولید انبوه، ماهیت جنگ را تغییر شکل می دهد. این امر از همان ابتدا این فرض را که برتری نیروی انسانی روسیه به تنهایی تعیین کننده خواهد بود، تغییر داده است. اوکراین اکنون در امتداد خطوط مقدم، یک منطقه کشتار 10 تا 15 کیلومتری ایجاد کرده است که روسیه بدون قرار گرفتن در معرض حملات مداوم پهپادها قادر به پیشروی نیست. (همان بلایی که حزب الله لبنان در حال تکرار آن علیه نیروهای اسراییلی در جنوب لبنان است.)

پهپادهای اوکراینی اکنون به طور معمول به عمق خاک روسیه حمله می کنند و فرودگاه های نظامی، کارخانه ها، زیرساخت های انرژی، انبارهای مهمات و مراکز لجستیکی را هدف قرار می دهند. طبق گزارش ها، توانایی پهپادهای اوکراینی برای رسیدن به مسکو به علاقه پوتین به آتش بس موقت در طول مراسم بزرگداشت روز پیروزی در پایتخت کمک کرده است - که امکان برگزاری رژه بدون تهدید پهپادهایی که از ناکجاآباد ظاهر می شوند و این نمایش را خراب می کنند، فراهم می کند.

خبرگزاری دولتی روسیه این هفته با اذعان به اینکه اوکراین اکنون مسکو را در تیررس خود دارد، از یکی از بزرگترین حملات پهپادی اوکراین در نزدیکی پایتخت خبر داد.

این حملات اکنون روسیه را مجبور به پراکنده کردن پدافند هوایی، جابجایی هواپیماها، تقویت زیرساخت ها و اختصاص منابع فزاینده برای دفاع از کشور می کند. از نظر نظامی، اوکراین در حال گسترش فضای نبرد و افزایش هزینه های جنگ برای مسکو است، در عین حال مسکو برای به دست آوردن هر قلمرویی در میدان نبرد اوکراین تلاش می کند.

جنگ های تهاجمی در نهایت نه با خطوط روی نقشه، بلکه با توجه به اینکه آیا آن ها اهداف سیاسی را که در وهله اول برای آن ها آغاز شده است، برآورده می کنند یا خیر، قضاوت می شوند.

اهداف جنگی پوتین در زمان حمله شامل مطیع کردن کامل اوکراین، تضعیف ناتو به عنوان یک اتحاد نظامی- امنیتی و احیای روسیه به عنوان یک قدرت مسلط اوراسیا بود. این اهداف اکنون به طور فزاینده ای برای مسکو دور از دسترس شده است.

میدان نبرد و نتیجه جنگ اکنون بر منطقه دونباس در شرق اوکراین متمرکز شده است و هیچ شانسی برای نیروهای روسی برای تصرف کیف (جایتخت) - هدف اولیه پوتین - وجود ندارد.

اتحاد ناتو، علیرغم انتقادات لفظی ترامپ، امروز بزرگتر از زمانی است که روسیه به آن حمله کرد - فنلاند و سوئد به این اتحاد پیوسته اند - و مسلما قوی تر است، با افزایش هزینه های دفاعی در سراسر پایتخت های اروپایی ناتو.

بنابراین، علیرغم خسارات عظیم و فزاینده برای روسیه، پوتین چیز زیادی برای نشان دادن در جنگ خود در اوکراین ندارد و به نظر می رسد که روندها ماه به ماه بدتر می شوند.

اظهارات گزارش شده شی جین پینگ، نه تنها برای آنچه ممکن است در مورد روسیه بگوید، بلکه برای آنچه ممکن است چین در مورد خود جنگ - و طرح هایش در مورد تایوان - بیاموزد، مهم است.

در حالی که شی به ارتش آزادی بخش خلق دستور داده است تا برای عملیاتی برای تصرف تایوان تا سال 2027 آماده باشد، ارتش او هنوز در نبرد آزمایش نشده است و جنگ اوکراین دشواری دستیابی به فروپاشی سریع سیاسی در برابر یک مدافع مصمم را ثابت می کند.

در طول شش ماه آینده، شی این روندها را بررسی خواهد کرد و مزایا و معایب را در مورد طرح های نهایی خود در مورد تایوان ارزیابی خواهد کرد.

ایالات متحده فرصتی دارد تا احتیاط شی را تقویت کند. مزیت نسبی آن در اتحادها و هماهنگی تعهدات شرکای همفکر در دفاع از یکدیگر و منافع مشترک نهفته است. حرکت هوشمندانه در حال حاضر تقویت ناتو و حمایت آن از اوکراین است تا به پوتین نشان دهد که او هیچ شانسی برای بازیابی قدرت ندارد و به شی جین پینگ نشان دهد که اقدامات در مورد تایوان با پاسخی هماهنگ روبرو خواهد شد.

هدف اعلام شده ترامپ در مورد اوکراین پایان دادن به جنگ از طریق یک توافق دیپلماتیک است. این توافق احتمالا مستلزم اعطای برخی امتیازات زمینی از اوکراین به روسیه به همراه نوعی تضمین امنیتی برای اوکراین برای جلوگیری از ماجراجویی های آینده مسکو است.

این دیپلماسی به مشکل خورده است زیرا اوکراین حاضر به واگذاری زمینی که معتقد است می تواند از آن به صورت نظامی دفاع کند، نبوده است - و روسیه نیز حاضر به پذیرش توافقی بدون زمینی که معتقد است می تواند به صورت نظامی تصرف کند، نبوده است. مذاکرات موفقیت آمیز به ندرت زمانی موفق می شوند که هر دو طرف به یک اندازه اعتماد به نفس داشته باشند و با گذشت زمان به اهداف بلندمدت خود برسند.

فرضیه زیربنایی دیپلماسی ترامپ (بر اساس اظهارات خودش) این بوده است که اوکراین، به عنوان قدرت کوچکتر، باید در میز مذاکره امتیاز بدهد وگرنه جنگ را در میدان نبرد خواهد باخت. این فرض که زمانی مورد تردید بود، اکنون نادرست است.

واقعیت های جدید در میدان نبرد، فرصت جدیدی را برای موفقیت دیپلماسی فراهم می کند. اوکراین اکنون به دفاع از خود اطمینان بیشتری دارد و کمتر به وعده های واشنگتن برای دفاع آینده خود وابسته است. روسیه اکنون با آینده ای از تلفات فزاینده و فشار اقتصادی روبرو است، بدون هیچ شانسی برای دستیابی به موفقیت. اینباعث می شود که موقعیت ها در جنگ اوکراین از نو بازتعریف شوند.

آخرین دور رسمی مذاکرات با میانجیگری ایالات متحده در مورد این درگیری در ماه فوریه برگزار شد. از آن زمان تاکنون فعالیت کمی صورت گرفته است، اما این ممکن است به زودی تغییر کند.

برای ترامپ، بهترین فرصت برای پایان دادن به جنگ اکنون نه در فرض ضعف اوکراین، همانطور که ترامپ تا به امروز انجام داده است، بلکه در تشخیص آسیب پذیری فزاینده روسیه است. اکنون اهرمی برای تحمیل توافقی با شرایط قابل قبول برای اوکراین وجود دارد - و واشنگتن باید از آن استفاده کند.