به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط‌عمومی گروه سینمایی «هنروتجربه»، نشست نقد و بررسی فیلم سینمایی «شکار حلزون» به نویسندگی و کارگردانی محسن جسور و تهیه‌کنندگی مصطفی سلطانی عصر سه‌شنبه 29 اردیبهشت‌ با حضور سازندگان فیلم، مخاطبان و احسان طهماسبی منتقد سینما توسط گروه سینمایی «هنروتجربه» در پردیس سینمایی چارسو برگزار شد.

احسان طهماسبی در ابتدای برنامه با اشاره به وضعیت سینمای ایران و نقش گروه سینمایی «هنروتجربه» گفت: گروه سینمایی «هنروتجربه»، چه از جایگاه منتقد، چه تماشاگر و چه سازنده فیلم، به نظر من یکی از معدود فضیلت‌هایی است که سینمای ایران همچنان در شرایط فعلی از آن بهره‌مند است. دور بودن از فضای آشفته سینمای بدنه که این روزها درگیر موضوعات و مشکلات اقتصادی نیز شده و از آن اتفاقی که باید برایش رخ می‌داد، فاصله بیشتری گرفته است، می‌تواند منجر به ورود به فضایی منظم‌تر، اصولی‌تر و فراتر از مسائل صرفاً کیفی، قابل‌قبول‌تر، هنری‌تر و سینمایی‌تر شود. در واقع، در شرایط فعلی، «هنروتجربه» در حال ایفا کردن این وظیفه مهم است. برای من واقعاً خوشایند است که می‌بینم هنوز مخاطبان این گروه سینمایی، فیلم‌ها را دنبال می‌کنند.

وی درباره احتمال استقبال مخاطبان نسبت به این فیلم عنوان کرد: این فیلم تلاش کرده است که نوعی ارتباط و برداشت آزاد از یکی از نمایشنامه‌های معروف تاریخ نمایشنامه‌نویسی جهان باشد. من فکر می‌کنم این اثر به‌نوعی نسخه معکوسی از «مرگ و دوشیزه» است. در این فیلم شاهد اتفاقات دیگری هستیم و به نظر می‌رسد که تیم سازنده قصد داشته‌اند به شکل متفاوتی با موضوع مواجه شوند.

مصطفی سلطانی تهیه‌کننده فیلم نیز پس از تشکر از مخاطبان از حسام محمودی و هادی نوری که دیگر در قید حیات نیستند یاد کرد و گفت: رفاقت من و محسن جسور تقریبا نزدیک به بیست سال است که ادامه دارد. متنی که ما در اختیار داشتیم، نهایتاً به این خروجی ختم شد. البته فکر می‌کنم حدود سی دقیقه از فیلم به دلایل متفاوت کوتاه شده است اما در نهایت، آن چیزی که ما دیدیم، حداقل از نگاه خود من، فیلمی قابل‌قبول و استاندارد است؛ فیلمی که حرفش را می‌زند و امیدوارم تأثیر خودش را نیز بگذارد و آن کاری را که باید انجام دهد.

محسن جسور کارگردان شکار حلزون با اشاره به تغییراتی که در نسخه آخر فیلم اعمال شده است، عنوان کرد: نسخه‌ای که در جشنواره فجر نمایش داده شد، نسخه‌ای 96 دقیقه‌ای بود. جدا از بحث تماشای فیلم در کنار مخاطب، این اولین‌بار بود که من فیلمم را روی پرده سینما می‌دیدم. واقعا تفاوت پرده سینما با حتی بزرگ‌ترین مانیتورها بسیار زیاد است.

محسن جسور افزود: من علاقه زیادی به سینمای اروپای شرقی و سینمای شرق آسیا دارم و دوست داشتم برای فیلم اولم، این حال‌وهوا را در فیلم داشته باشم؛ جدا از بحث کانسپت قصه، حتی به لحاظ برگه و راهبُرد کارگردانی نیز چنین نگاهی داشتم.

این کارگردان درباره نحوه انتخاب بازیگران گفت: انتخاب بازیگر در سینما 2 وجه دارد؛ یا شما بازیگری را انتخاب می‌کنید که به شخصیت شما نزدیک است یا بازیگر بحث مارکتینگ دارد. من چون از اول تکلیفم با این فیلمم مشخص بود و می‌خواستم یک فیلم در حوزه اندیشه بسازم و کار صرفاً برای گیشه نبود، برای من و برای این فیلم انتخاب بازیگر شناخته شده کارکردی نداشت و برایم مهم بود که شخصیت‌ها در وهله اول چقدر به خود شخصیتی که من در ذهنم ساخته و نگارش کرده‌ام نزدیک باشند.

جسور علت انتخاب موضوع فیلم و ارتباط آن با جامعه را چنین توضیح داد: من به این جمله اعتقاد دارم و به‌شدت معتقدم که اثر هنری نباید تاریخ مصرف داشته باشد. یک کانسپت در این فیلم من را ترغیب کرد و آن عدالت بود. حال ذیل این عدالت، یعنی در رابطه طولی‌اش بسیاری مسائل دیگر مانند امنیت شغلی، امنیت اقتصادی، امنیت روانی و ... مطرح می‌شود. فکر می‌کنم این فیلم به‌ دلیل این موضوع تاریخ مصرف ندارد.

وی درباره اقتباس در سینما گفت: ما اصولاً سه گونه اقتباس داریم؛ یکی اقتباس عین به‌عین، یکی اقتباس پیرنگی یا موضوعی و دیگری اقتباس آزاد یا اقتباس سیال که شاید؛ مثلا فقط یک کانسپت را از آن اثر بگیرد. این فیلم با مفهوم و بحث عدالت که در نمایشنامه‌هایی مثل «مرگ و دوشیزه»، «عادل‌ها»، «سوءتفاهم»، «طبقه گرسنه» سام شپرد و ... مطرح است، نزدیکی مفهومی دارد.

فرناز زوفا بازیگر «شکار حلزون» نیز با اشاره به موضوع کمتر کار شده فیلم اظهار کرد: این فیلم، برخلاف بسیاری از فیلم‌های دیگر، به زندگی آدم‌هایی پرداخته که در خانواده‌شان فردی محکوم‌ به‌اعدام وجود داشته است. اینکه اگر در خانواده‌ای، فردی به هر دلیلی محکوم‌ به‌اعدام شود ــ که معمولاً هم پدر خانواده است ــ آن خانواده از درون دچار فروپاشی می‌شود و این فروپاشی به سطح جامعه نیز گسترش پیدا می‌کند. به نظر من، این فیلم از آن دسته آثاری است که هرچه زمان بیشتری از تماشایش بگذرد، مخاطب بیشتر با آن هم‌ذات‌پنداری می‌کند. این‌طور نیست که آدم در جشنواره آن را ببیند، دست بزند، لذت ببرد و بعد همه‌چیز تمام شود. احساس می‌کنم این فیلم تازه وقتی مخاطب از سالن سینما بیرون می‌آید، برایش آغاز می‌شود.