روزنامه جمهوری اسلامی در یادداشتی آورده است: خطر آنجاست که برخی نیروهای داخلی ناخواسته با دوگانه سازی های کاذب، با حذف عقلانیت، با تقلیل همه راه ها به جنگ در زمین دشمن بازی می کنند.

اینکه عده ای چنان سخن بگویند که گویی تنها راه مواجهه با آمریکا، جنگ مستقیم و بی پایان است و حتی شنیدن واژه مذاکره را هم تاب نیاورند، بیش از آنکه نشانه انقلابی گری باشد، علامت گرفتار شدن در نوعی رادیکالیسم بی پشتوانه است.

مذاکره، همان طور که رییس جمهور پزشکیان هم تصریح کرد، تسلیم نیست همان گونه که مقاومت، لزوماً جنگ طلبی نیست. در علوم سیاسی، مذاکره یکی از ابزارهای قدرت است، نه نشانه ضعف. حتی در سخت ترین منازعات تاریخ، کانال های گفت وگو هرگز به طور کامل بسته نشده اند، زیرا سیاست، هنر جلوگیری از حداکثر خسارت است.

خطر بزرگ تر اما آنجاست که فضای عمومی چنان تنگ شود که خردمندان نتوانند درباره هزینه های جنگ سخن بگویند. هر صدای هشداردهنده ای متهم شود، هر دعوتی به عقلانیت، سازش کاری خوانده شود و هر تلاشی برای مفاهمه، خیانت تعبیر گردد. این، دقیقاً همان نقطه ای است که جامعه از تحلیل به هیجان سقوط می کند. جامعه هیجانی، آسان تر در زمین جنگ ادراکی به بازی گرفته می شود چون قدرت تفکیک میان واقعیت و روایت را از دست می دهد.

هجوم به هر نوع مذاکره، متهم کردن نهادهای عالی تصمیم گیر کشور و فشار برای حذف سازوکارهای عقلانی تصمیم سازی، نه تنها انقلابی نیست بلکه می تواند در عمل به ضد خود بدل شود.

انقلابی گری اصیل، پیش از هر چیز، متکی به فهم شرایط است؛ به تشخیص زمان، به درک موازنه ها و به صیانت از منافع ملی. آنان که بی محابا بر طبل جنگ می کوبند، اگرچه ممکن است نیت خیر داشته باشند، اما در میدان ادراک، گاه درست در مسیری حرکت می کنند که دشمن می خواهد.

امروز بیش از هر زمان، نیازمند عقلانیت هستیم عقلانیتی که نه فریب لبخند دشمن را بخورد و نه از دیدن هزینه های جنگ بگریزد. باید با مردم صادق بود، واقعیت ها را گفت، خسارت ها را دید و در عین حال راه برون رفت را جست. سیاست، میدان فهم است نه فریاد. جامعه ای که گفت وگو را حذف کند، ناگزیر به میدان تقابل رانده می شود. و آنان که راه مفاهمه را می بندند، شاید ندانند که نخستین قربانی جنگ، برنامه، امید و آرزوی یک ملت است. به موقع و به جا اقدام نکنیم، امکانِ جبران نخواهد ماند. عقلانیت و تصمیم به موقع، عبادتی است که قضا ندارد.