به گزارش ورزش سه، بلافاصله پس از سوت پایان بازی بورنموث و منچسترسیتی، آندونی ایرائولا احتمالاً در پیامی به دوست و همشهری قدیمی‌اش، میکل آرتتا، نوشته است: «یک جام به من بدهکاری». توپچی‌ها که با مشقت فراوان موفق شده بودند برنلی را با یک گل شکست دهند، برای قطعی کردن قهرمانی فقط به یک لغزش از سوی سیتیزن‌ها نیاز داشتند و این هدیه بزرگ امشب در جنوب انگلستان به آن‌ها تقدیم شد؛ دقیقاً شبیه به اتفاقات سال ۲۰۲۳ اما با سناریویی کاملاً برعکس. ما از «شکست‌ناپذیرانِ» آرسن ونگر به «فراموش‌نشدنی‌هایِ» میکل آرتتا (لقبی که تیری آنری اسطوره باشگاه به این تیم داده) رسیده‌ایم و آرسنال دوباره قهرمان لیگ برتر است. بله، پس از ۲۲ سال انتظار، بیش از دو دهه مزه مزه کردن طعم تلخ صبوری، ناامیدی و شکست، آرسنال فاتح فوتبال انگلیس شد.

پلاکارد هواداران در امارات با جمله «میکل می‌داند» حالا معنای عمیق‌تری پیدا کرده است. آرتتا بدون اینکه نیاز باشد در این شب بیدار بماند، از خانه‌اش قهرمانی تیمش را تماشا کرد، هرچند بالا بردن جام به روز آخر و در زمین کریستال پالاس (سلهرست پارک) موکول شده است. اما او بهتر از هر کسی می‌داند که رسیدن به این جایگاه چقدر سخت و طاقت‌فرسا بوده است. آرتتا خیلی زودتر از پیش‌بینی کارشناسان، آرسنال را به یک مدعی جدی تبدیل کرد، اما بدشانسی بزرگ او، برخورد با بهترین منچسترسیتی تاریخ تحت هدایت استادش پپ گواردیولا بود. پس از سه فصل ناکامی متوالی و ایستادن دردناک در رتبه دوم (فصل‌های ۲۰۲۳-۲۰۲۲، ۲۰۲۴-۲۰۲۳ و ۲۰۲۵-۲۰۲۴)، آرتتا بالاخره این استخوان گلوگیر را قورت داد.

۲۴۸ روز صدرنشینی آرسنال در فصل ۲۰۲۳-۲۰۲۲ و دست خالی ماندن در پایان فصل، یک رکورد تاریخی و عذاب‌آور برای آن‌ها ساخته بود؛ همینطور اختلاف ناچیز دو امتیازی با سیتی در فصل بعد از آن. حتی تیم شکست‌ناپذیر فصل ۲۰۰۴-۲۰۰۳ هم نتوانسته بود به آمار ۲۸ برد و ۸۹ امتیاز این فصل برسد. سال گذشته که لیورپول با ۱۰ امتیاز اختلاف نسبت به آرسنال قهرمان شد، هم حسرت بزرگی برای آن‌ها بود، اما امشب زمان پایان تمام ملامت‌هاست و چهاردهمین قهرمانی تاریخ آرسنال به واقعیت تبدیل شده است.

ترن هوایی آرسنال در مسیر قهرمانی

فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۵ برای آرسنال شبیه به یک ترن هوایی بود؛ هفته‌هایی بود که همه آن‌ها را قهرمان می‌دانستند و روزهایی که منتقدان کارشان را تمام‌شده فرض می‌کردند. بین سپتامبر و دسامبر، توپچی‌ها ۱۱ بازی بدون شکست را پشت سر گذاشتند و دوره فشرده کریسمس را که در فصل‌های گذشته پاشنه آشیل‌شان بود، با موفقیت سپری کردند. سرود «دوباره گل روی ضربه ایستگاهی، اوله اوله» به ترند اول استادیوم امارات تبدیل شده بود، اما ناگهان مصدومیت مهره‌های کلیدی، ترمز تیم را کشید.

مارتین اودگارد، میکل مرینو، بوکایو ساکا و یورین تیمبر یکی پس از دیگری مصدوم شدند تا درامای همیشگی به سراغ هواداران بیاید و استرس به ساق پای بازیکنان منتقل شود. آرسنال برای مدتی فوتبال بازی کردن را فراموش کرد و باخت‌ها از راه رسیدند؛ ضربات ایستگاهی دیگر کارساز نبود و منتقدان بیرحم لندنی شروع به کوبیدن تیم کردند که «آن‌ها باز هم به همان سنگ همیشگی لگد می‌زنند». 

اگر آرسنال از هفته هفتم تا سی و دوم صدرنشین مطلق بود، در مقطعی جام را دور دید، به خاطر فرم فاجعه‌بار در فوریه و مارس بود. اختلاف آن‌ها با سیتی در چند نوبت به ۹ امتیاز رسیده بود و حتی ۱۱ روز قبل از سفر به اتحاد در هفته سی و سوم، شانس این را داشتند که اختلاف را به ۱۲ امتیاز برسانند، اما پیروزی ۲-۱ پپ بر شاگردش همه چیز را تغییر داد؛ خوشبختانه آن «وحشت در خیابان‌های لندن» که سیتی پزش را داده بود امشب به «جشن در خیابان‌های لندن» برای توپچی‌ها تبدیل شد.

چهار شکست در شش مسابقه (بیشتر از سه باختی که در ۴۹ بازی قبلی اتفاق افتاده بود) تاییدکننده فروپاشی روحی تیم در آن مقطع بود. آن‌ها فینال کارابائو کاپ را به سیتی باختند، در جام حذفی توسط ساوتهمپتون حذف شدند و برتری خود در لیگ را از دست دادند؛ تا جایی که تیم گواردیولا برای یک روز صدر جدول را از آن‌ها ربود.

با این حال، آرتتا این بار در بهترین زمان ممکن ورق را برگرداند. دکلان رایس که همراه با دیوید رایا و گابریل ماگالائش نامزد کاندیدای بهترین بازیکن فصل است، پس از بازی در زمین سیتی مقتدرانه گفته بود: «هنوز کار تمام نشده است». حق با او بود؛ تزریق اعتمادبه‌نفس ناشی از حذف اتلتیکو مادرید و صعود به فینال لیگ قهرمانان اروپا پس از ۲۰ سال، کلید بازگشت آن‌ها به زندگی بود؛ همان‌طور که جمله تاریخی «پس از بررسی ویدئویی، شماره ۱۹ وستهم مرتکب خطا شده است» که چند روز قبل در ورزشگاه لندن طنین‌انداز شد، در تاریخ این باشگاه ماندگار شد.

مصدومیت‌های پیاپی اجازه نداد هواداران بتوانند مثل نسل ۲۰۰۴ یک ترکیب ۱۱ نفره ثابت شامل لمان، لورن، توره، کمپبل، کول، لیونبرگ، ویرا، ژیلبرتو سیلوا، پیرس، برگکمپ و آنری را از بر کنند، اما نام‌های جدیدی مثل ساکا، رایس، اودگارد، رایا، مرینو، زوبیمندی، سالیبا، گابریل، هاورتز، گیوکرش، موسکرا و ازه برای همیشه در یادها خواهند ماند؛ تیمی ملقب به «فراموش‌نشدنی‌ها». در نهایت، چیزی که آندونی ایرائولا با پیروزی ۲-۱ در امارات از آرسنال گرفته بود، امشب در ویتالیتی به آن‌ها پس داد. ایرائولا چند هفته پیش گفته بود: «دوست دارم آرسنال قهرمان شود»؛ او به خاطر رفاقت دیرینه‌اش با آرتتا این را می‌خواست و امشب خودش این هدیه را تقدیم کرد. امشب، شب زنده‌داری بزرگی در شمال لندن برپاست.