به گزارش "ورزش سه"، خورخه والدانو بار دیگر با همان ترکیبی از ظرافت، فاصله و دقتی که هر جمله‌اش را به یک تحلیل عمیق تبدیل می‌کند، درباره رئال مادرید سخن گفته است. 

این اسطوره آرژانتینی در ستون خود در ال‌پاییس با عنوان «قدرت نیازی به میکروفون ندارد»، آخرین حضور رسانه‌ای فلورنتینو پرز را کالبدشکافی کرده و ایده اصلی خود را این‌گونه مطرح می‌کند: وقتی کسی این‌همه قدرت، دستاورد و نفوذ انباشته کرده است، نیازی ندارد برای یادآوری آن صدایش را بلند کند.

والدانو از یک تناقض شروع می‌کند. فلورنتینو پرز برای فرونشاندن شایعات، تقویت جایگاه خود و توضیح درباره آینده‌اش در راس باشگاه در رسانه‌ها حاضر شد، اما به باور این مربی آرژانتینی، وزن و اعتبار جایگاه او، چنین هیاهویی را بی‌نیاز می‌ساخت. او یادآور می‌شود که رئیس مادریدی‌ها رئال مادرید را از یک موقعیت اقتصادی، ورزشی و سازمانی بازسازی کرده است که هیچ‌کس در آن تردیدی ندارد. او جام‌ها، درآمدها، اعتبار بین‌المللی، یک ورزشگاه متحول‌شده و سلطه انتخاباتی تقریباً مطلقی در داخل باشگاه دارد.

به همین دلیل والدانو تاکید می‌کند که «رئال مادرید مظهر قدرت است» و «فلورنتینو پرز نیز همین‌طور». این نکته کلید تمام تحلیل اوست. رئال مادرید یک باشگاه بی‌دفاع یا یک نهاد کوچک نیست که مجبور باشد پشت میکروفون‌ها درخواست کمک کند؛ بلکه احتمالاً متنفذترین سازمان در فوتبال جهان است و از چنین جایگاهی، هرگونه گلایه‌ای طنین دیگری پیدا می‌کند.

مدیر کل سابق مادریدی‌ها از پرونده نگریرا نیز فرار نمی‌کند؛ برعکس، مستقیماً به آن اشاره کرده و آن را «یک رسوایی بزرگ» می‌نامد. اما دقیقاً در همین‌جا تفاوت دیدگاهش را مطرح می‌کند. اشاره به وخامت این پرونده یک چیز است و تبدیل کردن آن به توجیهی برای همه چیز، چیزی دیگر. والدانو این ایده را که در سال‌های اخیر هفت لالیگا را از رئال مادرید ربوده‌اند یا اینکه فاصله این فصل با بارسلونا را می‌توان به یک مسئله داوری تقلیل داد، نمی‌پذیرد. از نظر او، باشگاه‌های بزرگ را باید بیشتر با عملکردشان داخل زمین توضیح داد تا با مظلوم‌نمایی و گله‌مندی مداوم.

در اینجاست که یکی از قوی‌ترین ایده‌های این ستون نمایان می‌شود: «وارد کارزار کلامی شدن» زمانی که یک نهاد به اندازه کافی استدلال‌های عملی در کارنامه دارد، می‌تواند نشانه بدی باشد. والدانو می‌خواهد بگوید رئال مادرید نیازی ندارد خود را درگیر حواشی کند، چرا که تاریخش به تنهایی سخن می‌گوید. عظمت این باشگاه با شکایت کردن دفاع نمی‌شود، بلکه با رقابت، جام‌ها و توانایی بازگشت به مسیر پیروزی معنا می‌یابد.

همچنین تحلیلی درباره رختکن تیم وجود دارد. والدانو یادآور می‌شود که هر تیم بزرگی در طول یک فصل با تنش‌ها، بحث‌ها و بحران‌های داخلی همزیستی دارد و هیچ گروه نخبه‌ای بدون اصطکاک نیست. او استدلال می‌کند که مسئله مهم نبودِ اختلاف نیست، بلکه وجود رهبری است تا مانع از تبدیل شدن یک درگیری به یک شکاف عمیق شود. در این مورد، او مداخله فلورنتینو پرز را تلاشی برای به حداقل رساندن آسیب‌ها پس از روزها سروصدا پیرامون تیم تعبیر می‌کند.

این ستون همچنین انتقاد ظریفی را متوجه پیرامون قدرت می‌کند. والدانو اشاره می‌کند که فلورنتینو پرز به دریافت پیام‌های تبریک پس از مصاحبه‌اش افتخار کرده است، اما هشدار می‌دهد که زندگی در محاصره تاییدها می‌تواند واقعیت را دگرگون کند. او اشاره می‌کند که تملق‌گویان به اصلاح مسیر کمکی نمی‌کنند؛ بلکه در بسیاری از مواقع همه‌چیز را تایید می‌کنند، حتی زمانی که شنیدن یک صدای منتقد و نامهربان مفیدتر است.

نیازی به این کار در رئال مادرید نیست

این متن در واقع به عنوان یک هشدار از درون فرهنگ مادریدیستی عمل می‌کند. والدانو میراث فلورنتینو پرز را زیر سؤال نمی‌برد؛ آن را به رسمیت می‌شناسد، بزرگ می‌شمارد و در تاریخ باشگاه قرار می‌دهد. اما دقیقاً به همین دلیل از او انتظار وقار و اعتبار دیگری دارد. قدرت وقتی تا این حد آشکار است، نیازی به توجیه قدم‌به‌قدم ندارد. رئال مادرید برای اینکه همچنان یک غول باقی بماند، نیازی ندارد خود را به عنوان یک قربانی معرفی کند.

نتیجه‌گیری والدانو روشن است: رئال مادرید زمانی قوی‌تر است که رقابت می‌کند تا زمانی که اعتراض می‌کند؛ زمانی که می‌برد تا زمانی که توضیح می‌دهد؛ و زمانی که اجازه می‌دهد دستاوردهایش سخن بگویند، نه بلندگوهایش. چرا که قدرت واقعی، همان‌طور که عنوان ستون او خلاصه می‌کند، نیازی به میکروفون ندارد.