اخیرا فیلم سینمایی داستان های موازی به کارگردانی اصغر فرهادی در جشنواره کن سال 2026 اکران شده است. اثری در مورد خیال و تماشا که جهان متفاوتی از سایر فیلم های این کارگردان دارد.

به گزارش فرارو، فرهادی در داستان های موازی سراغ جهانی رفته که به سینمای اروپا نزدیک تر است تا جهانی اجتماعی و ملموس فیلم هایی مانند جدایی نادر از سیمین و فروشنده . ساخته جدید فرهادی، اقتباسی آزاد از اثر فیلمی کوتاه درباره عشق به کارگردانی کریشتوف کیشلوفسکی است؛ یکی از مهم ترین آثار سینمای اروپا.

داستان درباره دزد بی خانمانی است که به طور اتفاقی وارد زندگی یک نویسنده منزوی می شود. دست نوشته ای که او می دزد، به تدریج مرز میان واقعیت و خیال را از بین می برد. این ایده در ظاهر جذاب و هیجان انگیز است، اما آن چیزی که مهم است شیوه روایت قصه است.

کارگردان این بار با ساختار بازی می کند. کاراکتر این بار در موقعیت هایی قرار می گیرند که حقیقت در آن نامشخص است. با این حال داستان های موازی در کنار جاه طلبی اش در ساختار مهم ترین ویژگی سینمایی فرهادی را از دست داده است، منظور آن احساس ملموس انسانی جدایی نادر از سیمین و فروشنده است که بیننده را به قلب بحران اخلاقی پرتاب می کرد.

در فیلم فرهادی شخصیت ها شبیه مهره های یک بازی اند تا انسان های زنده با رنج واقعی. موضوعی که باعث شده داستان های موازی فضای سردی داشته باشد.

این فیلم درنیمه اول قصه به خوبی کنجکاوی مخاطب را تحریک می کند اما هر چه جلوتر می رود به جای عمیق تر شدن در لایه های متعدد روایت گم می شود. فیلم مدام رازهای تازه ای رو می کند. نتیجه آن است که اثر شبیه به معمایی خسته و طولانی می شود که بیش از اندازه پیچیده به نظر می رسد.

بازیگران نقطه قوت فیلم هستند. ایزابل هوپر با همان چهره سرد و اخمو، حضوری کاریزماتیک در داستان های موازی دارد. با این حال فیلم فرصت چندانی برای درخشش به او و سایر بازیگران نداده است. در واقع بازی ها هم قربانی آشفتگی قصه می شوند.

یکی از مهم ترین ایرادات فیلم جدید فرهادی این است که بیش از حد شیفته ایده مرکزی خودش شده است. اینکه تماشا کردن چگونه می تواند واقعیت را تغییر دهد. فرهادی این بار به جای نمایش واقعیت های ملموس جامعه به سراغ بازی با ذهن رفته. نتیجه اما بیشتر شبیه به یک تمرین شده تا اثری تاثیرگذار. در واقع بازی روایی فرهادی آنقدر تکرار می شود که در نهایت نه تعلیق می ماند و نه احساس.

در عین حال داستان های موازی فرهادی زیر سایه کیشلوفسکی مانده است. کارگردان به جای آنکه جهان شخصی خودش را وارد قصه کند، مدام با میراث اصلی درگیر می شود. در کارهای قبلی کارگردان، او بحران های اخلاقی را از دل جامعه و روابط انسانی روایت می کند. اما اینجا قصه مصنوعی به نظر می رسد.

در نهایت در داستان های موازی همچنان نشانه هایی از کارگردانی فرهادی دیده می شود اما در مقایسه با سایر آثارش سرد و پیچیده به نظر می رسد.

منبع: فرارو