به گزارش "ورزش سه"، برای هر اسطوره‌ای شاید روزی برسد که لحظه ضعفش از راه برسد؛ اما برای کریستیانو رونالدو، این لحظه به روایتی طولانی از ناکامی‌های قاره‌ای تبدیل شده است؛ روایتی که از همان شبی آغاز شد که او پس از قهرمانی با رئال مادرید در لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۸، از سانتیاگو برنابئو جدا شد. در آن شبِ کیف، به نظر می‌رسید «CR7» بخشی از جادوی اروپایی‌اش را در مادرید جا گذاشته؛ جادویی که بعدها با هیچ پیراهن دیگری بازنگشت.

رونالدو پس از ترک رئال، از یوونتوس به منچستریونایتد و سپس به النصر عربستان رسید؛ اما در تمام این مسیر، یک هدف مشترک او را دنبال می‌کرد: فتح دوباره یک جام قاره‌ای و اثبات اینکه شکوهش وابسته به مادرید نبوده است. با این حال، پایان ماجرا هر بار شبیه قبل بود؛ نزدیک شدن به رؤیا، بالا رفتن انتظارات و سپس سقوطی دردناک در لحظه‌ای که همه چیز برای قهرمانی مهیا به نظر می‌رسید.

آخرین شب طلایی رونالدو در سطح قاره‌ای، همان فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۱۸ بود؛ جایی که رئال مادرید برای سومین بار پیاپی قهرمان اروپا شد و رونالدو در قامت مردی ظاهر شد که شکست در مسابقات بزرگ برایش معنایی نداشت. اما عجیب آنکه با گذشت سال‌ها، همان شب به آخرین ایستگاه موفقیت قاره‌ای او تبدیل شد. از آن پس، هرچند رونالدو از نظر فردی همچنان گل زد و رکورد ساخت، اما دیگر نتوانست همان سلطه قاره‌ای دوران مادرید را تکرار کند.

انتقال به یوونتوس قرار بود پایان انتظار طولانی بانوی پیر برای قهرمانی اروپا باشد. باشگاه ایتالیایی رونالدو را خرید تا گره لیگ قهرمانان را باز کند، اما ماجراجویی اروپایی او در تورین با ناکامی‌هایی مقابل آژاکس، لیون و پورتو به پایان رسید. بازگشت به منچستریونایتد هم تغییری در سرنوشت او ایجاد نکرد؛ تیم انگلیسی دیگر آن قدرت سابق را نداشت و نه در لیگ قهرمانان و نه در لیگ اروپا، توان نزدیک شدن جدی به جام را پیدا نکرد.

در آسیا هم داستان برای رونالدو تفاوت چندانی نداشت. النصر با حضور او و چند ستاره بزرگ دیگر، بارها به‌عنوان یکی از مدعیان اصلی قهرمانی وارد رقابت‌ها شد، اما در مقاطع حساس کم آورد. حتی لیگ قهرمانان آسیا ۲ که بسیاری آن را بهترین فرصت برای پایان دادن به طلسم قاره‌ای رونالدو می‌دانستند، با شکستی تلخ در خانه و مقابل گامبا اوزاکای ژاپن به پایان رسید؛ شکستی که بار دیگر بحث «نفرین قاره‌ای» را برای ستاره پرتغالی داغ کرد.

از زمان پیوستن رونالدو به النصر در ژانویه ۲۰۲۳، این تیم با وجود جهش بزرگ فنی و تبلیغاتی، نتوانسته به اندازه انتظارات جام بگیرد. در این مدت، النصر چندین فرصت قهرمانی را در رقابت‌های داخلی و آسیایی از دست داده است؛ از لیگ روشن و جام پادشاهی گرفته تا سوپرجام عربستان، لیگ نخبگان آسیا و در نهایت فینال لیگ قهرمانان آسیا ۲. برای بازیکنی که سال‌ها به فتح جام‌های بزرگ عادت داشت، این زنجیره ناکامی‌ها تصویری کاملاً متفاوت از سال‌های طلایی مادرید ساخته است.

پرسش اصلی حالا این است: چرا رونالدو پس از رئال مادرید دیگر نتوانست در سطح قاره‌ای قهرمان شود؟ پاسخ را باید در چند عامل جست‌وجو کرد؛ از تفاوت کیفیت پروژه‌های فنی بعدی با ماشین منظم و باتجربه رئال گرفته تا فشار عظیمی که همیشه روی نام رونالدو قرار دارد. او هنوز هم می‌تواند گل بزند و در لحظاتی سرنوشت‌ساز ظاهر شود، اما سال‌های اخیر نشان داده‌اند که در فوتبال مدرن، حتی بزرگ‌ترین نام‌ها هم بدون یک ساختار تیمی کامل، برای فتح قاره کافی نیستند.