کم و کیف حضور ایران در جام جهانی 2026، پیچیدگی هایی پیدا کرد که شاید به ذهن احدالناسی هم نمی رسید. برگزاری بازی ها در ایالات متحده، همزمان با در گرفتن جنگی بین ایران و آمریکا، همه چیز را چنان در هم پیچیده که تا لحظه تنظیم این مطلب، هنوز کسی با قطعیت نمی داند تیم ملی راهی ینگه دنیا خواهد شد یا نه. بین تمام مخاطبان داستان اما، یک نفر با جدیت و حساسیتی خارج از وصف این معادله را پیگیری می کند؛ امیر قلعه نویی. حقیقت آن است که سرمربی تیم ملی برای رسیدن به این نقطه و حضور در بالاترین سطح فوتبال ملی جهان، سال ها انتظار کشیده و ناکام ماندن این عطش، آن هم به دلایل فرامتنی، می تواند ذوق او را کور کند.

امیر قلعه نویی همیشه چهره مناقشه برانگیزی در فوتبال ایران بوده؛ هواداران خودش را داشته و همزمان منتقدان تند و تیزش را. طبیعتا کارنامه او هم مثل هر فرد دیگری، قابل مناقشه است و می تواند قضاوت های متفاوتی را برانگیزد، اما حقیقت آن است که دست کم طی سال های اخیر، دفاع از امیر دشوارتر از هر زمان دیگری شده است. او که زمانی موفق ترین مربی فوتبال باشگاهی ایران بود، طی یک دهه پایانی فعالیتش در این حوزه جامی به دست نیاورد. از قضا در چنین مقطعی هم بود که او به عنوان سرمربی سپاهان، از فرستادن تیمش به زمین در بازی با پرسپولیس خودداری کرد و یک شگفتی بزرگ آفرید؛ تردیدی جدی و عمیق در مورد مردی که زمانی به شجاعت شهرت داشت.

از سوی دیگر قلعه نویی که در دوره ای استاد بازی گرفتن از بازیکنان جوان بود و به ویژه در اوایل دهه هشتاد این موضوع را در استقلال نشان داد، بعدها در پیله احتیاط فرو رفت و مشهور شد به کسی که از اعتماد بازیکنان ناشناخته و بی تجربه می هراسد و صرفا با ستاره های سالمند و گران قیمت، آن هم در تیم های بزرگ کنار می آید. همه اینها، رفته رفته تردیدهایی در مورد اعتبار و صلاحیت حرفه ای قلعه نویی به وجود آورد و کار به جایی رسید که بعضی ها حتی از او به عنوان یک مربی تمام شده یاد می کردند. دقیقا اما در همین شرایط، امیر به شکلی غیرمنتظره و بحث برانگیز سرمربی تیم ملی شد و مهم ترین نیمکت فوتبال ایران را اشغال کرد؛ موقعیتی که می توانست و می تواند به او برای ری برندینگ و بازنشانی اسم و رسم خودش کمک کند.

شاید قلعه نویی از این مطلب خوشش نیاید، اما به جرات می توان گفت او در تیم ملی هنوز هیچ کار مهمی نکرده. صعود به جام جهانی 48 تیمی، به عنوان یکی از هشت ونیم سهمیه آسیا و آن هم از گروهی به آن سادگی، جای تفاخری ندارد. او تازه در نقطه ای ایستاده که امثال عراق و اردن در آن قرار گرفته اند. بنابراین مسوولیت اصلی قلعه نویی، موفقیت در جام جهانی است. حتی یک مرحله صعود از این بازی ها هم کفایت نمی کند، چرا که در یک شانزدهم نهایی، همان 32 تیمی باقی خواهند ماند که پیش تر به خود جام جهانی می رسیدند. قلعه نویی برای خاص شدن، نیاز به دو مرحله صعود از جام جهانی دارد و این ماموریت بسیار دشواری است. تازه اگر تیم ملی به جام جهانی برود که این خودش با هزار کش و قوس همراه شده.