به بیان دیگر، آنچه امروز در آسمان ایران و خلیج فارس می گذرد، تکه ای از یک پازل بزرگ تر در توزیع قدرت جهانی است. در جغرافیای سیاسی امروز، ایران دیگر تنها یک بازیگر منطقه ای نیست، بلکه به یک گرانیگاه استراتژیک تبدیل شده که سرنوشت توازن قدرت جهانی در آن رقم می خورد. بر اساس آموزه های ساختارگرایانه، رفتار دولت ها پیش از آنکه تابع ایدئولوژی باشد، محصول ساختار توزیع قدرت در نظام بین الملل است. در ادبیات روابط بین الملل، وقتی یک قدرت در حال ظهور (چین) به جایگاه قدرت مستقر (آمریکا) نزدیک می شود، احتمال وقوع اصطکاک های شدید در مناطق نفوذ افزایش می یابد. اگرچه پیشرفت های اتمی و موشکی تهران بهانه ای فوری برای حمله بود؛ اما علت بنیادی را باید در اضطراب هژمونیک ایالات متحده جست وجو کرد. واشنگتن با مشاهده رشد خیره کننده چین، دچار هراسی ساختاری شده و برای حفظ نظم در حال زوال، دست به قمار بزرگ و اقدامات مخاطره آمیز می زند.

ایران به دلیل موقعیت ژئوپلیتیک منحصربه فرد و نقش حیاتی در پروژه کمربند و جاده ، به سکوی پرش چین برای دور زدن محاصره دریایی آمریکا در شرق آسیا تبدیل شده است. توافق همکاری 25ساله ایران و چین، از نگاه استراتژیست های کاخ سفید، صرفا یک قرارداد تجاری نیست، بلکه تلاشی برای ایجاد یک بلوک قدرت جدید و بی اثر کردن سلاح تحریم است. از این رو، واشنگتن با درک این واقعیت که ایران به متحدی راهبردی برای پکن تبدیل شده، حمله به تهران را ابزاری برای تضعیف جایگاه چین در غرب آسیا و قطع دسترسی استراتژیک آن به منابع انرژی خلیج فارس می بیند. واشنگتن دریافته است که مهار چین تنها در دریای جنوبی چین رخ نمی دهد.

پکن به شدت به جریان پایدار انرژی از خلیج فارس وابسته است. فشار بر ایران و هرگونه اختلال در محیط پیرامونی آن، در واقع ضربه به شریان های حیات اقتصادی چین و افزایش ریسک سرمایه گذاری در پروژه بزرگ کمربند و جاده است. پیام واشنگتن به پکن در این عملیات صریح و عریان بود: جاده تبدیل شدن به قدرت اول جهان، همچنان از مسیرهای تحت کنترل واشنگتن می گذرد. در مقابل این حرکت پیش دستانه، پکن بر لبه تیغ عمل گرایی احتیاط آمیز گام برمی دارد. چین بازیگری است که استراتژی خود را نه بر اساس اتحادهای عاطفی، بلکه بر مبنای محاسبه دقیق هزینه-فایده تنظیم می کند. پکن به خوبی می داند که پیوندهای اقتصادی اش با سیستم مالی تحت تسلط دلار، همچنان گلوگاه اصلی رشد اوست.

لذا، درحالی که منابع نظامی و تمرکز استراتژیک آمریکا در باتلاق خاورمیانه درگیر می شود، چین از این وضعیت به عنوان یک سواری رایگان بهره می برد. پکن ترجیح می دهد هزینه تقابل سخت با هژمونی آمریکا را دیگران بپردازند تا خود در آرامش، به توسعه تکنولوژیک و تثبیت قدرت نرمش ادامه دهد. از سوی دیگر، مقاومت جمهوری اسلامی در برابر تهاجم خشم حماسی ، فراتر از انتظار اتاق های فکر واشنگتن، نظام تک قطبی را با چالشی موجودیتی روبه رو کرده است. می توان ادعا کرد دنیا در حال ورود به یک نظم چندقطبی هرمی است که در رأس هرم: ایالات متحده و چین (دو ابرقدرت)؛ بدنه هرم: هند، روسیه و اتحادیه اروپا (قدرت های بزرگ) و قاعده هرم: قدرت های میانه مانند ایران، برزیل، اسراییل و بریتانیا... قرار دارند. در نظم جهانی چندقطبی با ساختاری هرمی، دیگر ایده ها و ایده آل ها الهام بخش جنگ ها نیستند، بلکه منافع مادی حکمرانی می کنند.

برخلاف دوران جنگ سرد که لیبرالیسم و کمونیسم در برابر هم صف آرایی کرده بودند، امروز قدرت های بزرگ (آمریکا، چین، روسیه و هند) همگی در چارچوب نظام سرمایه داری، اما با الگوهای متفاوت فعالیت می کنند. واژگانی چون حقوق بشر یا دموکراسی تنها پوششی دیپلماتیک برای تعقیب قدرت خام هستند. بازگشت به این واقع گرایی عریان، نشان دهنده پایان قرن آمریکایی و آغاز دوران افول نسبی واشنگتن است. در مجموع، عملیات خشم حماسی را نباید پایان ماجرا دانست؛ حمله به ایران صرفا یک اقدام واکنشی علیه تهران نیست، بلکه نبردی در لایه های زیرین ژئوپلیتیک برای تثبیت قواعد بازی در سده بیست ویکم است. این اقدام پیش دستانه، محصول مستقیم همان اضطراب هژمونیک است که می خواهد پیش از تثبیت جایگاه چین به عنوان قدرت برتر اوراسیا، کانون های متحد آن را تضعیف کند.

چنان که در جنگ جهانی دوم، ایران با وجود اعلام بی طرفی، از سوی متفقین اشغال شد و به پل پیروزی بدل شد، امروز نیز جغرافیای ایران بار دیگر به میدان تعیین تکلیف هژمونی دهه های آینده جهان تبدیل شده است. از این رو، ایران نه تنها باید با چالش های نظامی دست وپنجه نرم کند، بلکه باید جایگاه خود را در این ساختارِ عاری از ایدئولوژی، بازتعریف کند. پیروزی در این عصر جدید، نه لزوما در میدان جنگ، بلکه در توانایی بازیگری هوشمندانه میان قطب های قدرت جهانی نهفته است. در نهایت، پاسخ به این پرسش که آیا پکن ردای رهبری را بر تن خواهد کرد یا آمریکا افول خود را مدیریت می کند، در ویرانه های نبرد و برمیزهای مذاکره ای شکل خواهد گرفت که پس از این توفان برپا می شوند.