مهرداد احمدی شیخانی در شرق نوشت: سال ها پیش، یکی از آشنایان بعد از مدت ها مبلغی را پس انداز کرده بود و مبلغی هم ارث به او رسیده بود و خلاصه گشایشی در اموراتش پدید آمد. کمی که گذشت بر آن شد تا پیش از کاهش ارزش آن مبلغ، با خرید یک ملک، از پس اندازش محافظت کند، ولی از آنجا که آن مبلغ چندان زیاد نبود، به ناچار آپارتمانی کوچک در محله ای جرم خیز، در کوچه ای تنگ خریداری کرد که تازه در طرح تعریض کوچه، بخشی از زمین هم از دست می رفت.

اما چاره نبود و پولش بیش از این کفاف نمی داد و همان ملک را خرید و بعد هم آن را به بانویی سالخورده اجاره داد؛ هرچند مستأجر را نمی شناخت و به بنگاه معاملات املاک بر سر اجاره ملک کاملا اعتماد کرد و گذشت. با این همه، پس از مدتی دردسر شروع شد و هر هفته، همسایگان آن ملک به آشنای ما زنگ می زدند که فرزند آن پیرزن، ملک را به محلی برای رفت و آمد معتادان و به اصطلاح عامیانه شیره کش خانه تبدیل کرده است و هر چند روز یک بار، نیروی انتظامی می آمد و خلاصه دردسر پشت دردسر برای آشنای ما.

رهاشدن از شر چنین مستأجری زمان برد و بالاخره آپارتمان پس گرفته شد و آشنای ما برای رهایی از بدنامی ملک و دردسرهایش، حتی به قیمتی پایین تر از عرف محل، تصمیم به فروش آن گرفت که البته با توجه به وضعیت محل و سر زبان ها افتادن اینکه در این آپارتمان کوچک طی این مدت چه گذشته، خریداری پیدا نمی شد.

آشنای ما هرچه کرد و به هر بنگاه املاک که سپرد، نتیجه ای حاصل نشد تا بالاخره یکی از کارکنان همین بنگاه ها آمد و گفت من برایت این ملک را می فروشم، به یک شرط، هر چقدر بالاتر از مبلغ فروختم، مال من . آشنای ما هم پذیرفت و قرار شد به بهای آن روز، ملک را 50 میلیون تومان بفروشد و آن دلال کار را شروع کرد.

آشنای ما می گفت یکی دو بار شاهد بود که این واسطه، چگونه در مورد آن آپارتمان با مراجعه کنندگان حرف می زند و طوری در مدح ملک داد سخن می داد که کم مانده بود خودم خریدار ملک خودم بشوم و به هر قیمتی او می گوید، ملک را بخرم و نهایتا آن آپارتمان را با آن سابقه ای که در ابتدای یادداشت گفتم، به 54 میلیون تومان فروخت و آن آشنا مانده بود که چه سحر و جادویی در کلام آن دلال وجود داشت و چگونه خریدار را خام کرد که چنان ملکی را که هیچ خریداری برایش یافت نمی شد، توانست به آن قیمت بفروشد؟

ماجراهای این سال ها و داستان ترامپ نیز برای من یادآور همان دلالی است که ملک آشنای ما را فروخت. کافی است به همین حرف های او در این مدتی که کشور ما را به جنگی ویرانگر دچار کرده و بلایی که با آغاز این جنگ بر سر اقتصاد جهان آورده است، توجه کنیم. اگر حتی کمترین دقتی در سخنان او داشته باشیم، آنچه می بینیم، همان ویژگی های آن دلال ملک آشنای ماست و با توجه به اینکه ترامپ نیز یک دلال ملک نیویورکی است، همان شگردها را در سخنانش می توان دید؛ اینکه چقدر آنچه ادعا می کند خوب است، قشنگ است، بزرگ است، فوق العاده است، هیچ جا مثل آن پیدا نمی شود، فقط اوست که چنین چیزی دارد و…. ادعاهایی که هر بار خلافش ثابت شده، ولی باز همچنان اذهان را تحت تأثیر قرار می دهد؛ اذهان مردمان عادی و حتی مردمانی با ذهنی پیچیده تر. انصاف باید داد که این توانایی منحصربه فردی است.

اینکه بتوانی این چنین رؤیا بفروشی و هر بار با وجود مستندات و سوابق بسیاری بر فریبکاری، باز هم بتوانی شنوندگان خود را تحت تأثیر قرار دهی، حتی شنوندگانی که بارها گفته اند و می گویند که ترامپ دروغ می گوید. ترامپ با چوپان دروغ گویی که همه داستانش را می دانیم و خوانده ایم و پینوکیویی که دماغش را دیده ایم، فرق دارد. در همین ماجرای سفر دو روز گذشته او به چین، باز هم همان گونه سخنان را از او شنیدیم و برای ما ایرانیانی که در تنگنای این جنگ تحمیلی، بسیار نگران عاقبت کاریم، ادعاهای دوباره او می تواند دلهره را در دلمان زنده کند. دلهره ای که شاید برایش شواهدی قابل قبول نداشته باشیم ولی باز هم با خود می گوییم نکند آنچه او می گوید درست باشد؟

در سفر دوروزه ترامپ و تیم همراهش، بارها از زبان او شنیده شد که چقدر نظر رهبر چین مشابه اوست و چقدر در موضوع ایران با یکدیگر همراه هستند؛ سخنانی که هر چقدر از طرف او تکرار شد، از زبان طرف مقابل مشابهش را نشنیدیم و در آخر وقتی از طرف شی جین پینگ یا هر مقام دیگر دولت پکن، سخنی حتی نزدیک به آنچه ترامپ از همراهی چین در مواضع نسبت به ایران می گفت، شنیده نشد، روبیو، وزیر خارجه آمریکا، بدون اشاره مستقیم به چرایی عدم همراهی چین با رییس جمهور آمریکا توضیح داد که ترامپ هیچ درخواستی از رییس جمهور چین نکرد.

منظورم این است که ما در مورد ایران به دنبال کمک چین نیستیم؛ ما نیازی به کمک آن ها نداریم. ما مسئله را بازگو می کنیم تا موضع خود را به روشنی تبیین و آن را شفاف کنیم تا آن ها درک کنند . همین سخن روبیو به روشنی نشان می دهد که مواضع چین در قبال ایران، با وجود آن ادعاهای ترامپ چیست.

در ابتدای جنگ اخیر در همین روزنامه یادداشتی داشتم با عنوان استراتژی همان قدرت است و جنگ آمریکا-اسراییل علیه کشورمان را مشابه بازی افتتاحیه جام جهانی فوتبال 1990 ایتالیا، مابین آرژانتین و کامرون دانستم که آمریکا مانند آرژانتین آن مسابقات، به عنوان قهرمان جهان و با بازیکنی همچون مارادونا ولی بدون استراتژی وارد مسابقه شد و ایران همچون کامرون در آن مسابقه، با بضاعتی بسیار ناچیز ولی متکی بر استراتژی، دفاع از خود را شروع کرد و نوشتم که پایان این داستان را پیش بینی نمی کنم، ولی احتمال اینکه آمریکا بدون داشتن استراتژی بتواند کشورمان را شکست دهد، بعید است و گمان دارم که به سرنوشت آرژانتین در همان مسابقه دچار شود.

چند روز بعد، صدراعظم آلمان در مقابل درخواست کمک ترامپ از متحدان اروپایی خود برای اینکه به جنگ او با ایران بپیوندند، گفت وقتی نیروی دریایی آمریکا که قدرتمندترین ناوگان جهان است، نتوانسته کاری انجام دهد، اضافه شدن ناوگان ما چیزی بر این قدرت اضافه نخواهد کرد . حالا تقریبا بر همه معلوم شده که پایان داستان چیست. آیا احتمال حمله مجدد آمریکا هست؟

بعید نیست تحقیری که ترامپ احساس می کند و به قول همان صدراعظم آلمان ایران مشغول تحقیر ترامپ است ، او را وادار به تکرار اشتباه کند، اما وقتی به استناد گزارش سی آی ای ، ایران 70 درصد توان موشکی خود را حفظ کرده، احتمال اینکه نتیجه غیر از آن چیزی باشد که تاکنون حاصل شده، بعید است. کسی خوشش بیاید یا نه، به قول تحلیلگر آمریکایی رابرت کاگان، اگر ایالات متحده با نیروی دریایی قدرتمند خود نتواند یا نخواهد تنگه هرمز را باز کند، هیچ ائتلافی از نیروها با کسری از توانایی آمریکا نیز قادر به انجام این کار نخواهد بود.

ابتکار انگلیس و فرانسه برای نظارت بر تنگه هرمز پس از آتش بس نیز کمی شبیه شوخی است. آن ها اعلام کرده اند فقط در زمان صلح کشتی ها را اسکورت می کنند .

داستان دقیقا همین است؛ آمریکا بدون داشتن استراتژی وارد جنگ با ایران شد، ایران در عوض طرح و برنامه ای را که 30 سال روی آن کار کرده بود پیش برد تا در نهایت همان طور که هفته پیش اینجا نوشتم، جنگ را از آسمان و زمین ایران بیرون ببرد و به دو پهنه دریایی جدا از هم در خلیج فارس و تنگه هرمز از یک سو و دریای عمان از سوی دیگر بکشاند، طوری که خود بتواند به زمین بازی آمریکا در دریای عمان ورود کند ولی اجازه تعدی آمریکا به زمین بازی خود را ندهد و حالا چین که ناظر این بازی پیچیده ایران و شکستن هژمونی آمریکاست و به استناد آن مثل معروف که وقتی دشمنت اشتباه می کند، مزاحمش نشو ، می گذارد که آمریکا با خیال آسوده با اشتباهات خود روبه رو شود. فقط می ماند آن هایی که رؤیا خریدند، فرق هم نمی کند چه کسانی، چه آن ها که فکر می کردند ترامپ منجی آن ها می شود و چه کشورهایی همچون امارات که بر روی شن، رؤیا ساختند و گمان کردند خانه رؤیایی شان را از یک دلال املاک خریده اند.