تنها چند ساعت پیش از آنکه استیون میلر وارد سالن بزرگ مارالاگو شود، او به یک پیروزی بزرگ دست یافت، هرچند این پیروزی خیلی زود رنگ باخت؛ دفتر گواهی نیروی کار خارجی وزارت کار ایالات متحده اعلام کرد دولت دونالد ترامپ تعداد ویزاهای تأییدشده برای کارگران فصلی را حدود 50 درصد کاهش می دهد.

به گزارش شرق، میلر از دوران فعالیتش به عنوان دستیار سناتور، سال ها تلاش کرده بود وابستگی آمریکا به ویزاهایی را که هر سال به صنایع هتل داری، ساخت وساز و فضای سبز داده می شود، کمتر کند.

آتلانتیک در گزارشی نوشت: اما این برنامه ظرف چند هفته فروپاشید. پس از کشته شدن دو معترض در مینیاپولیس، ترامپ در اواخر ژانویه و در قالب عقب نشینی از سیاست های سخت گیرانه میلر، کاهش ویزاها را لغو کرد. به گفته دو فرد مطلع از مذاکرات داخلی، میلر در این تصمیم گیری دخالتی نداشت. در عوض، ترامپ این تصمیم را همراه با تام هومن (مشهور به تزار مرزی) و چند مقام دیگر، پس از شنیدن نگرانی های کارفرمایان صنعت مهمانداری گرفت.

این عقب نشینی یکی از نخستین نشانه های کاهش نفوذ میلر بود. نشانه های دیگری هم به دنبال آن آمد. میلر که معاون رییس دفتر کاخ سفید و مشاور امنیت داخلی بود، معماری اصلی برنامه مهاجرتی دوره دوم ترامپ به حساب می آمد. اما تنها چند هفته پس از آغاز سال جدید، ترامپ نیروهای ضربتی سیار گشت مرزی را که میلر از آن ها حمایت کرده بود، منحل کرد؛ از کریستی نوم که مجری سیاست های تهاجمی او بود فاصله گرفت و کنترل برنامه اخراج مهاجران را دوباره به مقام های حرفه ای اجرای قانون سپرد. افراد نزدیک به کاخ سفید می گویند میلر همچنان یکی از مشاوران اصلی رییس جمهور است، رابطه ای منحصربه فرد با ترامپ دارد و موقعیتش در خطر نیست.

اجرای سخت گیرانه قوانین مهاجرتی هنوز هم یکی از محورهای اصلی دولت محسوب می شود و قرار است در تبلیغات انتخاباتی میان دوره ای جمهوری خواهان نقشی مهم داشته باشد. به گفته آنان، میلر همیشه خود را کارمندی می دانسته که حتی اگر سیاست ها تغییر کند، باز هم دیدگاه هایش را تابع خواست رییس جمهور می کند.

استیون چونگ، مدیر ارتباطات کاخ سفید، در بیانیه ای گفت: رییس جمهور عاشق استیون است و کارکنان کاخ سفید احترام زیادی برای او قائل اند. اما ترامپ که پیش تر شوخی کرده بود احساسات واقعی میلر آن قدر افراطی است که نباید علنی شود، در هفته های اخیر به اطرافیانش گفته که می داند میلر گاهی بیش از حد جلو می رود.

مشاوران گفته اند ترامپ بلافاصله پس از دومین قتل در مینیاپولیس، یعنی کشته شدن معترضی به نام الکس پرتی، فهمید که سیاست ها باید تغییر کند و توصیف میلر از پرتی به عنوان تروریست داخلی را نپذیرفت. حالا پرسش این است که ترامپ تا چه مدت میلر و ایده هایش را در فاصله نگه می دارد.

عقب گرد میلر از این جهت چشمگیر است که صعود او تا این اندازه خیره کننده بود. شاید از زمان دیک چنی در اوایل دهه 2000، هیچ مقام کاخ سفیدی چنین نفوذ مستقیمی بر سیاست های دولت آمریکا و چنین قدرت عملیاتی گسترده ای در بخش های مختلف حکومت نداشته است. میلر در روزهای نخست دوره دوم ترامپ بر تدوین و انتشار فرمان های اجرایی نظارت داشت، در تصمیمات مهم امنیت ملی حضور داشت و موتور محرک قانونی بود که 175 میلیارد دلار بودجه برای اجرای سیاست های مهاجرتی اختصاص داد؛ بودجه ای برای افزایش مأموران اداره مهاجرت و گمرک، ساخت بازداشتگاه ها و پروازهای اخراج مهاجران.

این میلر بود که هدف سه هزار بازداشت روزانه توسط اداره مهاجرت و گمرک آمریکا را تعیین کرد تا به هدف خود، یعنی اخراج سالانه یک میلیون نفر برسد. او حتی به مأموران دستور داده بود برای بازداشت مهاجران به پارکینگ فروشگاه ها بروند. زمانی که درگیری های خیابانی بر سر این سیاست ها آغاز شد، میلر علنا اعلام کرد مأموران فدرال در حین انجام وظیفه مصونیت فدرال دارند.

او همچنین در تدوین یادداشت امنیت ملی ای نقش داشت که به نیروهای انتظامی توصیه می کرد حتی اعتراضات مسالمت آمیز ضد اخراج مهاجران یا انتشار اطلاعات شخصی مقام های دولتی را نشانه هایی از تروریسم داخلی تلقی کنند. اما اکنون سال دوم دولت ترامپ توسط تیم جدیدی در حوزه مهاجرت اداره می شود. مارک وین مالین، سناتور سابق اوکلاهما، در اواخر مارس به عنوان وزیر جدید امنیت داخلی منصوب شد تا وزارتخانه را به رویکردهای سنتی تر بازگرداند. مقام هایی که در دوران کریستی نوم کنار گذاشته شده بودند، مانند رادنی اسکات، رییس اداره گمرک و حفاظت مرزی، دوباره قدرت گرفتند.

برخی مدیران برکنارشده نیز بازگردانده شدند. اندرو بلاک، متحد نزدیک میلر و مشاور ارشد حقوقی اداره گمرک و حفاظت مرزی نیز از سمتش کنار گذاشته شد. در پسِ همه این تغییرات، بازگشت به شیوه سنتی اجرای هدفمند سیاست های مهاجرتی قرار داشت؛ یعنی تمرکز بر مهاجرانی که سابقه کیفری دارند یا حکم اخراج برایشان صادر شده و تلاش برای انجام بازداشت ها بدون نمایش و جنجال زیاد.

این تغییر در آمارها هم دیده می شود. اداره مهاجرت و گمرک در ماه مارس حدود 30 هزار نفر را بازداشت کرد، در حالی که این رقم در ژانویه 36 هزار نفر بود؛ بسیار پایین تر از هدف میلر یعنی سه هزار بازداشت در روز. این کاهش در حالی رخ داد که پاییز گذشته، به فشار میلر، 12 هزار مأمور جدید استخدام شده بودند. تعداد بازداشت شدگان در مراکز نگهداری نیز از حدود 70 هزار نفر در اواخر ژانویه به حدود 60 هزار نفر کاهش یافته است.

تام هومن که سال ها در ساختار فدرال فعالیت کرده، اکنون نقش پررنگ تری پیدا کرده است. او در کنفرانس امنیت مرزی در فینیکس گفت برنامه اخراج گسترده مهاجران همچنان ادامه دارد و خطاب به حاضران گفت: هنوز چیزی ندیده اید. این حرف تشویق گسترده حاضران را به دنبال داشت.

میلر حالا تمرکزش را روی کارگروهی جدید گذاشته که مأمور کشف تقلب در جوامع مهاجر است. او همچنان در شبکه های اجتماعی درباره جرائم خشونت آمیز مهاجران غیرقانونی مطلب منتشر می کند، اما دیگر مثل گذشته درباره تهدید تروریسم داخلی از سوی فعالان لیبرال حرف نمی زند. با این حال، استراتژی جدید ضدتروریسم دولت هنوز افراط گرایان خشن چپ گرا را در کنار کارتل های مواد مخدر و گروه های اسلام گرا به عنوان تهدید معرفی می کند، بدون آنکه اشاره ای مشابه به افراط گرایان راست گرا داشته باشد.

او همچنین به دنبال تغییرات رادیکال در تقسیم حوزه های انتخاباتی کنگره است و استدلال می کند جمهوری خواهان می توانند با تغییر در سرشماری و حذف مهاجران فاقد مدارک از آمار جمعیتی، بیش از 40 کرسی جدید به دست آورند.

این نخستین بار نیست که سیاست های سخت گیرانه میلر برای ترامپ دردسر سیاسی ایجاد می کند. در سال 2018، میلر از سیاست جداسازی کودکان مهاجر از والدینشان در مرز دفاع می کرد و آن را راهی مؤثر برای بازدارندگی مهاجران می دانست. اما واکنش عمومی آن قدر شدید بود که ترامپ ظرف چند هفته مجبور شد عقب نشینی کند. همان ماجرا بعدها به یکی از بزرگ ترین اشتباهات دوره اول ریاست جمهوری ترامپ تبدیل شد و به پیروزی دموکرات ها در انتخابات میان دوره ای کمک کرد.