اگر استارمر تصمیم به کناره گیری بگیرد یا برکنار شود، جانشین او هفتمین نخست وزیر بریتانیا در یک دهه گذشته خواهد بود. با وجود پیروزی قاطع در انتخابات 2024، محبوبیت استارمر در میان عموم مردم بریتانیا تقریبا بلافاصله پس از آغاز به کارش کاهش یافت. موقعیت استارمر ماه هاست که رو به افول بوده است؛ او از سوی جناح راست به دلیل ناتوانی در کنترل مهاجرت غیرقانونی، از سوی چپ به دلیل سیاست های اقتصادی نامحبوب، و از سوی طیف وسیعی از فعالان سیاسی به دلیل فقدان کاریزما و چشم انداز سیاسی، مورد انتقاد قرار گرفته است.

به نظر می رسد نتایج انتخابات محلی هفته گذشته که طی آن حزب کارگر بیش از 1400 کرسی در شوراهای انگلستان و کنترل پارلمان ولز را از دست داد (جایی که برای دهه ها بزرگ ترین حزب بود) ده ها تن از نمایندگان حزب کارگر را متقاعد کرده است که استارمر توانایی پیروزی در انتخابات سراسری بعدی را که باید تا تابستان 2029 برگزار شود، ندارد.

اگرچه استارمر بارها عهد کرده که به مبارزه ادامه دهد، حزب او راه هایی برای وادار کردن او به رفتن دارد. مخالفان او برای آغاز انتخابات رهبری در میان اعضای حزب، به 81 امضا نیاز دارند که معادل یک پنجم کرسی های حزب کارگر در پارلمان است. با این حال، برخلاف حزب محافظه کار، حزب کارگر سنت برکناری رهبران را ندارد؛ این حزب هرگز چالش رسمی علیه نخست وزیر مستقر خود به راه نینداخته است.

وقتی تونی بلر در سال 2007 به دلیل شکاف های حزبی بر سر جنگ عراق از سمت نخست وزیری کناره گیری کرد، جانشینِ از پیش تعیین شده اش، گوردون براون، بدون رقیب برای تصدی سمت نخست وزیری و رهبری حزب انتخاب شد. این بار اما احتمالا شرایط پیچیده تر خواهد بود. مشخص نیست که آیا هیچ یک از رقبای استارمر امضاهای لازم برای ایجاد چالش را در اختیار دارند یا خیر، و بسیاری از پیشتازان احتمالی یا بی تجربه هستند و یا درگیر رسوایی.

آنجلا رینر، معاون سابق نخست وزیر که سال گذشته به دلیل عدم پرداخت دقیق مالیات بر املاک استعفا داد، به رغم اینکه یک رقیب جدی محسوب می شود، هنوز به طور رسمی اعلام نکرده که استارمر را به چالش خواهد کشید.

استارمر اولین رهبری نخواهد بود که پس از دو سال حضور در قدرت، نتایج فاجعه باری در انتخابات محلی کسب می کند، اما موفق می شود در انتخابات سراسری بعدی برای دور دوم پیروز شود. مارگارت تاچر، نخست وزیر محافظه کار، در انتخابات محلی 1981 بیش از 1000 کرسی شورا در سراسر انگلستان را از دست داد، اما دو سال بعد در انتخابات سراسری به پیروزی قاطعی دست یافت. تونی بلر نیز در سال 1999 بیش از 1000 کرسی شورا را از دست داد، اما دو سال بعد در انتخابات سراسری برای دومین بار به پیروزی چشم گیری رسید.

اما اگر استارمر امیدوار بود که وعده تغییرات رادیکال تر می تواند تاریخ را تکرار کند، تغییراتی که او وعده داد چندان رادیکال نبود. او قول داد بریتانیا را به اروپا نزدیک تر کند؛ آن هم پس از سال ها روابط خصمانه بر سر برگزیت؛ سیاستی که نایجل فاراژ، رهبر حزب راست گرای افراطی رفرم یوکی که در انتخابات محلی هفته گذشته جهش بزرگی داشت از آن حمایت می کند. این تحولات در در حالی رقم می خورد که به گزارش الجزیره، گمانه زنی ها درباره احتمال برگزاری قریب الوقوع رقابت برای رهبری حزب افزایش یافته است. تا صبح دیروز سه شنبه، همزمان با آماده شدن وزرا برای جلسه اضطراری کابینه در لندن درباره آینده استارمر، دست کم 72نماینده از حزب حاکم کارگر علنا خواستار استعفای فوری او یا تعیین جدول زمانی برای کناره گیری اش شده بودند.

استارمر یکی از پایین ترین نرخ های محبوبیت را در میان رهبران غربی دارد. آخرین نظرسنجی نبض سیاسی ایپسوس نشان می دهد که نیمی از رأی دهندگان بریتانیایی معتقدند استارمر باید کناره گیری کند و دو سوم معتقدند که او بعید است در انتخابات مجدد پیروز شود. انتخابات سراسری بعدی باید تا ژوییه 2029 پنج سال پس از انتخابات قبلی برگزار شود. تیم بیل، استاد علوم سیاسی در دانشگاه کویین مری لندن، گفت که انتخابات محلی تنها چیزی را تایید کرد که مردم از قبل می دانستند و اعضای حزب کارگر از آن می ترسیدند: اینکه دولت به شدت نامحبوب است و استارمر حتی از دولت هم نامحبوب تر است. برای آغاز رقابت بر سر رهبری، بیش از 20 درصد از نمایندگان حزب کارگر یعنی 81 نفر باید از یک نامزد جدید حمایت کنند.

آنجلا رینر: آنجلا رینر، معاون سابق نخست وزیر استارمر که یک اتحادیه گرای چپ گراست، به عنوان یکی از معتبرترین رقبا مطرح شده است، هرچند که خود را نامزد نکرده است. رینر وزیر مسکن بود اما سال گذشته به دلیل نقض قوانین وزارتی در مورد مالیات هایش مجبور به استعفا شد. گزارش شده است که او خواستار بازگشت اندی برنهام، شهردار منچستر بزرگ، به پارلمان شده و تلویحا گفته است که در رقابت رهبری از او حمایت خواهد کرد. برنهام نماینده پارلمان نیست، زیرا کمیته اجرایی ملی حزب کارگر مانع از نامزدی او در یک انتخابات میان دوره ای در ماه ژانویه شد.

وِس استریتینگ: بیل می گوید وِس استریتینگ، وزیر بهداشت که به طور سنتی در جناح راست میانه حزب دیده می شود اما در برخی موضوعات مانند غزه و رفاه موضعی چپ گرایانه اتخاذ کرده، نیز یک مدعی محتمل است، زیرا برخی نمایندگان رینر را مناسب این کار نمی دانند و استریتینگ را سخنور خوبی می دانند. برخی رسانه های بریتانیایی روز دوشنبه گزارش دادند که گمان می رود او پیشاپیش حمایت 20درصدی لازم از نمایندگان حزب کارگر را برای نامزدی خود کسب کرده باشد.متحدان استریتینگ به نتایج انتخابات در ردبریج ، حوزه انتخابیه او، اشاره می کنند که حزب کارگر هفته گذشته در آن پیروز شد و این را نشانه مطلوبی برای یک چالش احتمالی رهبری می دانند. با این حال، روزنامه گاردین روز دوشنبه گزارش داد که او در گذشته به دلیل دوستی قبلی اش با مندلسون حمایت هایی را از دست داده است.

اندی برنهام: اندی برنهام، شهردار منچستر بزرگ، که در نظرسنجی ها به عنوان گزینه ترجیحی مردم رتبه بندی می شود، در حال حاضر قادر به رقابت نیست زیرا در پارلمان کرسی ندارد او قبل از اینکه بتواند چالشی را آغاز کند، باید در یک انتخابات میان دوره ای پیروز شود. حامیان او به احتمال زیاد خواستار تعیین جدول زمانی برای استعفای استارمر هستند، نه خروج فوری او، تا زمان کافی برای این کار فراهم شود. نظرسنجی یوگاو نشان داده است که 34 درصد از بریتانیایی ها فکر می کنند او نخست وزیر بهتری نسبت به استارمر خواهد بود.

کاترین وست: کاترین وست، نماینده کمتر شناخته شده حوزه هورنزی و فرایرن بارنت در شمال لندن، به نظر می رسد پس از هشدار درباره اینکه ممکن است خودش رقابت برای رهبری را کلید بزند، عقب نشینی کرده است. وست در مصاحبه ای با بی بی سی گفت که ترجیح می دهد کابینه خود را سازماندهی مجدد کند تا از انتخابات رهبری جلوگیری شود. اما اگر تا روز دوشنبه رهبر جدیدی معرفی نشود، او از نمایندگان خواهد خواست تا برای به چالش کشیدن نخست وزیر از او حمایت کنند. او پس از سخنرانی روز دوشنبه استارمر، آن را بسیار دیرهنگام و ناکافی خواند، اما اشاره کرد که دیگر برای رهبری حزب کارگر نامزد نخواهد شد.

مدرن دیپلماسی هم در گزارشی نوشت، حزب رفرم یو کی با تصاحب بیش از 1400 کرسی شورا در سراسر انگلستان و کنترل 13 مقام محلی، پرچم خود را در مناطقی برافراشت که در حافظه تاریخی شان هرگز رقابت سیاسی جدی ندیده بودند؛ مناطقی مانند ساندرلند، سافولک، هیورینگ، اسکس و نیوکاسل-آندر-لایم. در مقابل، حزب کارگر بیش از 1300 کرسی و کنترل 35 شورا را از دست داد و محافظه کاران که پیش تر نیز تضعیف شده بودند، 552 کرسی دیگر را واگذار کردند. نایجل فاراژ، در مقابل تالار شهر هیورینگ - منطقه ای که دهه ها تحت کنترل حزب کارگر بود - این رویداد را تغییری حقیقتا تاریخی در سیاست بریتانیا خواند. او اغراق نمی کرد؛ اگر نتایج این انتخابات محلی به کل پارلمان تعمیم داده شود، رفرم یو کی 284 کرسی، حزب کارگر 110 کرسی و محافظه کاران 96 کرسی را در اختیار خواهند داشت. نظام دوحزبی بریتانیا نه تنها ترک برداشته، بلکه در فاصله یک چرخه انتخاباتی، فروپاشیده است.

حزب رفرم یک شبه پدید نیامد؛ این حزب جدیدترین و پیامد دارترین فصل از داستان ده ها ساله شورش علیه نهادهای حاکم است که حول یک شخصیت می چرخد: نایجل فاراژ. فاراژ سال ها به عنوان رهبر صریح اللهجه حزب استقلال بریتانیا (UKIP)، از پارلمان اروپا به عنوان تریبونی برای این ادعا استفاده کرد که طبقه سیاسی بریتانیا حاکمیت ملی را به بروکسل تسلیم کرده است. پس از همه پرسی برگزیت در سال 2016، او تصور می کرد به بزرگ ترین هدف سیاسی خود رسیده است، اما برگزیت تنها آغاز راه بود. در اواخر 2018، فاراژ با سرخوردگی از آنچه خرابکاری عمدی دولت محافظه کار در مسیر خروج از اتحادیه اروپا می دانست، حزب برگزیت را تاسیس کرد. پس از خروج رسمی بریتانیا در سال 2020، این حزب با تغییر نام به رفرم یو کی ، به این واقعیت اذعان کرد که اگرچه برگزیت روی کاغذ محقق شده، اما شرایط مولد آن — یعنی طبقه سیاسی جدا از مردم، اقتصادِ ناعادلانه، و ناتوانی در کنترل مهاجرت — تغییری نکرده است.

پرسش اصلی در محافل سیاسی بریتانیا دیگر این نیست که آیا رفرم می تواند حکومت کند یا خیر، بلکه این است که آیا تا سال 2029 چنین خواهد کرد یا نه؟ سه سناریو محتمل است:

1. پیروزی در انتخابات سراسری: رفرم با استفاده از شبکه 1400 نفری شوراهای محلی که اکنون در اختیار دارد، زیرساخت لازم برای پیروزی در حوزه های انتخابیه را فراهم می کند.

2. پارلمان معلق: سناریویی که در آن هیچ حزبی اکثریت مطلق ندارد و رفرم به عنوان بزرگ ترین حزب، باید تصمیم بگیرد که آیا به تنهایی حکومت کند یا به دنبال ائتلاف باشد؛ امری که محافظه کاران را در موقعیت دشواری قرار می دهد.

3. تکه تکه شدن آرا: حضور احزاب کوچک تر مانند سبزها و لیبرال دموکرات ها ممکن است به نفع ریفرم تمام شود، چرا که آرای مخالفان را تقسیم کرده و مسیر را برای پیروزی آنها هموار می کند. سیاست بریتانیا بازتنظیم شده است. احزابی که سیاست قرن بیستم را تعریف می کردند، اکنون تضعیف، چندپاره و تحت فشار وجودی هستند. حزبی که کمتر از هشت سال پیش یک جریان حاشیه ای تلقی می شد، اکنون پیشتاز نظرسنجی هاست و رهبری دارد که به شکلی فزاینده، به عنوان نخست وزیر احتمالی آینده دیده می شود. پرسش باقی مانده این است: چه کسی آنچه را که از نظم پیشین باقی مانده، اداره خواهد کرد؟