به نقل از فرهیختگان ، بلاگرها و واینرهای شبکه های اجتماعی هم چندسالی است که فرش قرمز کن را به حضور خویش مزین کرده اند و از آب کره می گیرند.

در این شرایط اصغر فرهادی و پگاه آهنگرانی هم به عنوان دو تن از چهره های سرشناس سینمای ایران برای پخش آثار خود در بخش های رقابتی و غیررقابتی کن در این فستیوال حضور دارند.

به یقین می توان گفت که جشنواره های هنری و سینمایی در حال حاضر و در جهان اکنون ما دیگر کاری با وجوه مختلف و گوناگون هنر ندارند و این پس زمینه ها و حواشی است که بر هر چیزی و هرکسی سایه انداخته، پس هر واکنش و کنشی در این فضا و اتمسفر می تواند در قاب رسانه های جریان اصلی و فرعی دنیا ضریبی صدچندان پیدا کند و به چشم بیاید.

این دونفر، به خصوص فرهادی نه مانند امثال جعفر پناهی ، محمد رسول اُف ، حمید فرخ نژاد و... پل های پشت سرشان را خراب کرده اند و نه از آن طرف نسبتی با انقلاب و هنرمند انقلابی دارند. آن ها بدون آنکه شرف خود را روی سینی قرار دهند و با جایزه از این فستیوال و آن جشن تاخت بزنند در اروپا و آمریکا به کار خود می پردازند و نیم نگاهی هم به این رویدادها دارند.

ما می توانیم نسبتی با سینما و کاراکتر هنری و شخصی این دو نفر برقرار نکنیم و حتی نسبت به آن مانند هر انسان دغدغه مندی انتقاد داشته باشیم، اما در مسیر پویایی و عزت نفس موجودیتی به اسم ایران با یکدیگر هم قسم شویم.

کن معتبرترین و شناخته شده ترین جشنواره سینمایی سال است و حال که فرهادی و آهنگرانی با آثارشان در آن حضور یافته اند می توانند به دفاع از ایران بپردازند. کافی است این دو در مراسم فرش قرمز، فوتوکال یا حاشیه جشنواره با نمادی از مدرسه شجره طیبه میناب حاضر شوند تا با یک تیر دو نشان زده و ضمن معطوف کردن نگاه ها به خویش، صدای مظلومیت فرزندان معصوم ایران باشند. اهمیت مدرسه شجره طیبه به گونه ای است که سلبریتی و مردم می توانند بر سر آن با هم توافق کنند و به مصالحه ای کوتاه مدت و موقتی دست یابند، زیرا نشان دادن واکنش به واقعه هولناک میناب به مثابه یک راه گریز عمل می کند و باعث می شود تا شخص مشهور هم موضعش را اعلام کند و هم از اتهام هم سویی با حکومت خلاصی یابد.

پس فرهادی برخلاف سخنرانی محافظه کارانه اش که در هنگام دریافت جایزه اسکار برای جدایی نادر از سیمین ایراد کرد، می تواند صرفاً با در دست داشتن یک کوله پشتی نمادین از شهدای خردسال مینابی در فرش قرمز یا فوتوکال فیلمش حضور یابد و توجهات را نسبت به اکت خویش برانگیخته کند. یکی از آثار این اقدام بلاشک کاهش شکاف میان فرهادی و وزارت فرهنگ به نیابت از جریان رسمی سینمای ایران است و حتی می تواند کارگردان رقص در غبار را برای ساخت اثر به داخل مرزهای کشور سوق دهد.

درنتیجه همین اقدام کوچک نه تنها به واگرایی میان فرهادی و سازوکار سینمای غرب منتج نمی شود، بلکه مقدمات بازگشتش به فضای مین استریم سینمای ایران را مهیا می کند و قاعده بازی برد-برد را با رسم شکل توضیح می دهد و الا فرهادی مانند چهره هایی نظیر مارلون براندو ، خودوروفسکی و حتی کن لوچ یک سینماگر رادیکال و انقلابی نیست که از موقعیت هایی که جشنواره ها برایش به وجود می آورند فراری باشد و آن ها را پس بزند. ما نیز به عنوان مخاطب تنها از وی در مقام یکی از آیکون های سینمای ایران می خواهیم که مانند وقایع آبان ماه 1398 مسئولیت اجتماعی خودش را در قبال مردم به جای آورد.