برای آغازِ این گزارش بهتر است کمی از ابراهیم تهامی و دوران فوتبالش بنویسیم. مهاجمی تند و تیز و تکنیکی که در دهه های 60 و 70 شمسی، در زمره بهترین بازیکنان فوتبال ایران قرار داشت و در اغلب مواقع، یکی از مدعوین به تیم ملی بود. او با اینکه در تمام آن سال ها، پیشنهادهای پُر زرق و برق و آنچنانی در جیب داشت، به استقلال اهواز وفادار ماند و پیراهنی جز آبی را بر تن نکرد.

خاطره ی حضورِ چند دقیقه ای تهامی مقابل استرالیا هرگز از یادها نمی رود؛ جایی که او در اواسط نیمه ی دوم وارد زمین شد، تأثیر بسیاری روی گل های ایران گذاشت و در نهایت هم تعویض معروف و آن بند کفش هایی که تهامی برای اتلاف وقت می بست. تلاش او برای حضور در جام جهانی 1998 به ثمر ننشست و شبیه به یک صندوقچه ی اسرار، هرگز مشخص نشد که چرا و به چه دلیل ستاره ی آن روزهای فوتبال خوزستان در لیست جلال طالبی قرار نگرفت.

حالا و بعد از حدود 29 سال از افتخارآفرینی ابراهیم تهامی در ملبورن و بازی ایران-استرالیا که به حماسه مشهور است، او از مرگ نجات یافته و البته برای درمان با مشکلات عدیده ای دست و پنجه نرم می کند. اواخر اسفندماه 1404 بود که تهامی دچار سکته ی مغزی و همزمان قلبی شد؛ او را به بیمارستان بُردند و بعد از یکی دو روز نگرانی اهالی فوتبال، تهامی از مرگ نجات یافت تا دوباره به زندگی سلام کند.

همان زمان بود که انواع و اقسام تماس ها با تهامی گرفته شد؛ از وعده ی کمک به او و حضور در کنارش. به تهامی گفتند: نگرانِ هزینه ها نباش؛ نکُند دغدغه ی مالی داشته باشی. ما هستیم و کنارت می مانیم. او بعد از دو، سه هفته از بیمارستان مرخص شد، اما هر روز باید به تیم پزشکی مراجعه می کرد و با دستگاهی، لخته ی خون در مغز او از بین می رفت. بر اساس اعلام پزشکان، تهامی در این مدت باید گفتار درمانی، کار درمانی و فیزیوتراپی را در دستور کار قرار می داد تا بهتر و بهتر شود.

هزینه ی روزانه ی مراجعه ی تهامی به بیمارستان، 7 تا 8 میلیون تومان برآورد شده است. با توجه به اینکه ستاره اسبق فوتبال ایران تحت پوشش بیمه نیست، او باید این هزینه را شخصاً و از جیب خود پرداخت کند. اتفاقی که در روزهای اخیر رخ نداده و تهامی به جای مراجعه به پزشک و بیمارستان، در خانه مانده و مراحل درمان را طی نکرده است!

همان هایی که می گفتند نگرانِ هزینه ها نباش، حالا به روی خودشان نمی آورند و تهامی را به امان خود رها کرده اند. نه تماسی می گیرند و نه از دوستانِ فوتبالی این پیشکسوت خبری هست. با اینکه تهامی از مرگ نجات یافته، اما زبانش هنوز سنگین است و به سختی چند کلمه حرف می زند.

این اتفاقی تلخ برای ستاره ای است که به تمام پیشنهادها پُشت کرد، به دلش نگاه کرد و همیشه پیراهن آبی پوشید. از قدیم می گویند پهلوانِ زنده را عشق است، اما حالا ستاره ای از مرگ نجات یافته و زنده مانده و بهتر است بگوییم پهلوان زنده را عشق نیست. همانی که زمانی 5 هزار نفر، فقط برای تماشای تمرین اش به استادیوم تختی اهواز می رفتند، اما حالا یک نفر هم برای احوالپرسی با او به بیمارستان هم نمی رود. عجبا از این فوتبال و چقدر حیف که قدر این پیشکسوتان محجوب و ارزنده را نمی دانیم. تا دیر نشده به فریادشان برسیم.