شاید عجیب ترین لحظه در جنگ ایران در میانه های ماه آوریل رخ داد، زمانی که دونالد ترامپ اصرار داشت تهران همین الان با همه چیزهایی که او خواسته موافقت کرده است .

البته این اتفاق نیفتاد و هیچ دلیلی نیست که باور کنیم این توافق ها - حتی آزمایشی - در جایی جز ذهن خود ترامپ وجود داشته است. تقریباً همه چیزهای دیگر، حتی چند هفته بعد، همچنان نشان می دهد دو طرف از هم دورند. ترامپ طوری رفتار کرد که انگار می تواند یک توافق را به وجود بیاورد. در عوض، او به همه، از جمله ایران، کاملاً روشن کرد که به شدت به دنبال یک توافق است.

نه اولین بار بود، نه آخرین بار. رییس جمهوری آمریکا بارها و بارها در هفته های اخیر به شکلی چشمگیر در مورد از سرگیری جنگ در صورت ارائه نشدن خواسته هایش از سوی ایران مردد به نظر رسیده است. او و دولتش برای توضیح اینکه چرا همچنان به ایران آزادی عمل و زمان می دهند، خود را در تنگنا قرار داده اند.

اما گرچه این رویکرد ممکن است گاهی بازارها را آرام کند، اما به نظر می رسد رهبران ایران آن را نشانه ای بر این گرفته اند که می توانند منتظر بمانند تا رییس جمهوری آمریکا که نمی خواهد به جنگ تمام عیار بازگردد، از قدرت کنار برود.

گذشته از همه اینها، بازگشت به خصومت های نظامی آشکار، خطر طولانی تر شدن درد اقتصادی ناشی از قیمت بالای بنزین، به خطر انداختن جان آمریکایی ها و کاهش ذخایر تسلیحاتی ایالات متحده را به همراه دارد.

هیچ یک از این ها به معنی آن نیست که ترامپ در نهایت دوباره به ایران حمله نخواهد کرد. او روز دوشنبه از دفتر بیضی شکل خود اعلام کرد آتش بس یک ماهه به شدت تحت فشار است و در نهایت می تواند تصمیم بگیرد که تهران او را تحت فشار قرار داده و گفتن چنین حمله هایی ضروری است.

بارزترین شاخص این پویایی، تعیین مکرر ضرب الاجل های ترامپ برای ایران در راستای موافقت با توافق و سپس عقب نشینی او حتی زمانی است که ایران با توافق موافقت نکرده است. این اتفاق در عرض یک ماه، بین 21 مارس و 21 آوریل، دست کم پنج بار رخ داده است.

اغلب ترامپ می گفت ضرب الاجل به دلیل قریب الوقوع بودن توافق، کاهش می یابد. اما در پنجمین بار، او حتی زحمت ادعای چنین چیزی را هم به خود نداد - و صریحاً گفت که آن بار هیچ ضرب الاجلی وجود نداشت.

حتی از همان آغاز آتش بس 7 آوریل، نوعی اضطراب برای پایان دادن به حملات نظامی از سوی ترامپ آشکار شد. دو طرف حتی نمی توانستند در مورد برخی از جنبه های اصلی آتش بس، مانند اینکه آیا شامل حملات اسراییل در لبنان هم می شود یا خیر، به توافق برسند. اما همزمان با تهدید ایران به خروج از توافق، ترامپ و دولتش برای حل برخی از این مسائل عجله کردند. همه اینها نشان می دهد توافق تصادفی و عجولانه تدوین شده تا از عملی شدن تهدیدهای آخرالزمانی ترامپ جلوگیری شود.

تا 19 آوریل، ترامپ اعلام کرد ایالات متحده هیئت دیگری را برای مذاکره به پاکستان اعزام خواهد کرد. اما ایران علناً با مذاکرات صلح موافقت نکرده بود. تا 21 آوریل، هیئت آمریکایی از این کار منصرف شد. همان روز، ترامپ آتش بس را که قرار بود پس از دو هفته منقضی شود، تمدید کرد - با اینکه قبلاً آن را بسیار بعید خوانده بود.

هفته بعد، وزارت دفاع اعلام کرد چند مورد حمله ایران - از جمله شلیک تهران به کشتی های آمریکایی که کشتی ها را از تنگه هرمز هدایت می کردند و حمله به امارات متحده عربی - آستانه نقض آتش بس را مشخص نکرده است.

پیت هگست، وزیر دفاع، هم اظهار داشت که این وقایع حتی بخشی از جنگ نیستند. او تلاش ها برای هدایت کشتی ها از طریق تنگه هرمز که ترامپ آن را پروژه آزادی نامیده بود، یک عملیات جداگانه توصیف کرد و از ایران خواست در اقدامات خود در طول آتش بس محتاط باشد.

به نظر می رسید مقام های ارشد دفاعی ایالات متحده می گویند برخی حمله های ایران به آمریکا بازی منصفانه ای بوده و تلاش می کنند آتش بس را دست نخورده جلوه دهند. اواخر همان روز، ترامپ به پروژه آزادی پایان داد، در حالی که هگست، مارکو روبیو وزیر خارجه و ژنرال دن کین، رییس ستاد مشترک ارتش، تمام روز را صرف حمایت از ارزش های آن کرده بودند.

پنجشنبه شاهد سلسله رویدادهای مشابه بود. با وجود تبادل آتش با ایران که در آن ایالات متحده به تأسیسات نظامی که گفته می شد مسئول حملات در تنگه هرمز بوده حمله کرد، ترامپ آن را فقط یک اقدام محبت آمیز خواند و گفت: آتش بس در حال اجراست.

اما بیش از یک ماه پس از آغاز آتش بس، شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد این آتش بس زمینه را برای توافق فراهم کرده است. به نظر می رسد آتش بس به دو طرفی که ترجیح می دهند در حال حاضر با هم نجنگند، بهانه ای برای جنگ نکردن داده است.

با این حال، این برای ایران که تمایل خود را برای ادامه درگیری طولانی مدت نشان داده مفیدتر است. برای مقام های دولت ترامپ، این خطر وجود دارد که به نظر برسد آن ها در حالی که سعی می کنند راهی برای خروج آبرومندانه از یک باتلاق احتمالی پیدا کنند، با میل و رغبت به دنبال راهی برای مهار آن هستند.

ترامپ روز یکشنبه در واکنش به آخرین پیشنهاد ایران، آن را کاملاً غیرقابل قبول خواند. آن نامه روز یکشنبه توجه زیادی را به خود جلب کرد، اما پست دیگری ممکن است اطلاعات بیشتری در مورد اهداف ترامپ فاش کند. اوایل بعد از ظهر یکشنبه، او یک پست کامل در رسانه های اجتماعی نوشت و در آن گفت که چگونه ایران 47 سال را صرف مهار کردن ما و منتظر نگه داشتن ما کرده است.

به نظر می رسید او حالا ممکن است باور داشته باشد که ایران علاقه ای به توافق ندارد - حداقل با شرایطی که برای ترامپ قابل قبول باشد. شاید کسی که دو ماه وقت صرف کرده تا به ایران اطمینان دهد به شدت خواهان توافق است، متوجه شده باشد در واقع اینطور نیست. اما تشخیص آن و فهمیدن اینکه در مورد آن چه باید کرد، دو چیز متفاوت است و به نظر می رسد ترامپ هنوز از دادن زمان و مکان به ایران دست نکشیده است.

روز دوشنبه، لحظاتی پیش از آنکه ترامپ بگوید آتش بس به شدت به دستگاه های کمک تنفسی وصل است و آن را با بیماری مقایسه کند که احتمال زنده ماندنش 1٪ است، به فاکس نیوز اعلام کرد هنوز بر یک راه حل دیپلماتیک متمرکز است. ترامپ گفت: آن ها تسلیم خواهند شد و افزود: من با آن ها تا زمانی که به توافق برسند، تعامل خواهم کرد.