به گزارش "ورزش سه"، زوبیمندی در بخش زیادی از فصل دقیقاً همین نقش را ایفا کرد و حتی فراتر رفت: او در فاز هجومی هم رشد کرد و بهترین فصل دورانش از نظر آمار گل‌زنی را پشت سر گذاشت؛ در ۵۴ بازی، ۶ گل و ۳ پاس گل ثبت کرد و خودش هم اعتراف کرد که از قبل تصمیم داشته این بخش را بهبود دهد.

با این حال، تناقض بزرگ در مقطع سرنوشت‌ساز فصل رخ داد. زوبیمندی با وجود اینکه از نظر دقایق بازی سومین بازیکن پرکار آرسنال بود (بعد از داوید رایا و دکلن رایس)، در هفته‌های حساس جایگاهش را در ترکیب اصلی از دست داد و سه مسابقه پیاپی را از روی نیمکت آغاز کرد. 

میکل آرتتا ابتدا در دیدار رفت نیمه‌نهایی مقابل اتلتیکو مادرید جای او را تغییر داد و سپس در بازی برگشت او را نیمکت‌نشین کرد؛ تصمیمی که پیش‌تر در برد برابر فولام هم آزمایش شده بود تا مایلز لوئیس-اسکِلی جوان به ترکیب اضافه شود. 

آرتتا حتی گفت شاید باید زودتر چنین ریسکی می‌کرده و تأکید کرد با لوئیس-اسکلی «سخت‌گیر» بوده اما او فروتن و متمرکز مانده و حالا پاداشش را می‌گیرد.

اوج ماجرا در بازی بعدی مقابل وستهم بود: زوبیمندی که باز هم ذخیره بود، دقیقه ۲۸ به جای بن وایت وارد زمین شد اما دقیقه ۶۷ بیرون رفت و هاورتس جای او را گرفت؛ تعویضی غیرمعمول پس از حدود ۴۰ دقیقه بازی. 

آرتتا با اذعان به سختی این تصمیم گفت «آسان نیست چنین کاری با بازیکنی مثل مارتین انجام داد»، اما توضیح داد برای ایجاد خطر بیشتر باید دو هافبک هجومی در زمین می‌گذاشت و مربی باید «سرد» تصمیم بگیرد. 

در نهایت آرسنال با گل لئاندرو تروسار در دقیقه ۸۳ برنده شد، اما بحث درباره «پرونده زوبیمندی» داغ‌تر شد؛ از تمجید تیری آنری از تغییرات تا تحلیل گری لینه‌کر که لوئیس-اسکلی را رو به جلوتر و سریع‌تر از زوبیمندیِ محتاط می‌داند.