تارنمای شبکه بلومبرگ در تحلیلی مدعی شد که چین با مجموعه‌ای از اقدامات پنهان اما حساب‌شده از کاهش واردات نفت تا مدیریت ذخایر راهبردی، به بازیگری تعیین‌کننده در تجدید توازن بازار جهانی انرژی تبدیل شده است.

به گزارش روز دوشنبه ایرنا، در ادامه این تحلیل ادعایی بلومبرگ آمده است: چین بدون نیاز به اتخاذ تدابیر سخت‌گیرانه، به‌طور بی‌سروصدا واردات نفت خود را کاهش داده است.

این گزارش درحالی مطرح می‌شود که بازار انرژی با وجود بهره از تمامی اهرم‌های موجود -دور زدن تنگه هرمز از طریق خطوط لوله، آزادسازی ذخایر استراتژیک و اجازه دادن به قیمت‌های بالا برای سرکوب مصرف- برای ایجاد تعادل مجدد بین عرضه و تقاضا، با کمبودی بی‌سابقه نفت روبرو است.

بلومبرگ با ادعای اینکه پکن در سکوت خبری، واردات نفت خود را نسبت به سطوح پیش از جنگ، حدود یک‌چهارم کاهش داده، افزود: تأثیر این اقدام از سوی چین منجر به عرضه بیشتر نفت خام در بازار جهانی و مهار شاخص‌های نفتی در نزدیکی 100 دلار شده است.

این رسانه با اشاره به دشواری رمزگشایی صنعت عظیم انرژی چین، ادعا کرد که مدیران این صنعت در غرب طی هفته‌های اخیر به این مسئله پی برده اند که شرکت‌های نفت دولتی چین در حال بازفروش برخی از محموله‌های نفتی خود به رقبای اروپایی و آسیایی بوده‌اند؛ رفتاری که در زمان کمبود عرضه، بسیار غیرعادی به نظر می‌رسد.

بنابراین، این تغییر رویکرد نه تنها سقف قیمتی برای شاخص‌های نفت ایجاد کرده، بلکه باعث سقوط «پرمیوم» (مبلغ اضافه‌ای که معامله‌گران برای خرید فیزیکی نفت می‌پردازند) شده است. همچنین، بشکه‌هایی که در اوایل آوریل با 30 دلار بالاتر از قیمت شاخص معامله می‌شدند، اکنون با پرمیوم‌هایی به پایینی 1 دلار دست به دست می‌شوند و حتی زمزمه‌هایی از تخفیف به گوش می‌رسد.

موسسه «وورتکسا» (Vortexa) انگلیس هم مدعی بود که چین خرید نفت روزانه خود از 11 میلیون و 700 هزار بشکه پیش از جنگ علیه ایران را به هشت میلیون و 200 هزار بشکه رسانده است؛ کاهش سه و نیم میلیون بشکه نفتی که تقریبا به میزان مصرفی ژاپن می‌باشد.

بلومبرگ در ادامه گزارش خود ادعا می کند که کاهش واردات زمانی، منطقی به نظر می‌رسدکه ذخایر تجاری چین به شدت کاهش یافته باشد یا پکن از ذخایر راهبردی خود برداشت می‌کرد اما نه‌تنها هیچ‌کدام از این دو اتفاق نیفتاده است، بلکه برعکس، طبق داده‌های ماهواره‌ای، ذخایر تجاری در هفته‌های اخیر همچنان افزایش یافته است.

همچنین، چین که در ابتدا صادرات فرآورده‌های پالایشی را ممنوع کرد تا پالایشگاه‌ها نفت خام کمتری برای نیاز داخلی پردازش کنند، اکنون این سیاست داخلی را لغو کرده است.

بعلاوه این کشور آسیای شرقی در گذشته قطعا بیش از نیازش نفت می‌خرید تا ذخایر عظیم اضطراری بسازد، بطوری که در چین کنونی بیش از یک میلیارد و 400 هزار بشکه نفت ذخیره دارد اما حالا معامله‌گران فرضیات مختلفی از جمله ضعف اقتصادی،تغییر الگوی مصرف یک‌سوم کاهش واردات توجیه می کند.

به عبارتی دیگر، برخی معتقدند فعالیت اقتصادی چین ضعیف‌تر از حد تصور است و رشد تقاضا کاهش یافته که شاید ناشی از تأثیر جنگ بر مشتریان منطقه‌ای چین (مثل فیلیپین و ویتنام) باشد.

همچنین، افزایش خودروهای برقی، بهبود حمل‌ونقل عمومی و دورکاری باعث شده خانوارهای چینی بهتر با قیمت‌های بالای نفت کنار بیایند.

علاوه بر آن، برخی معامله‌گران معتقدند کلید معما در صنعت مبهم «پتروشیمی» نهفته است؛ بخشی که محرک اصلی رشد مصرف نفت در پنج سال اخیر بوده و از صنایع موازی از جمله زغال‌سنگ به عنوان خوراک استفاده می‌کنند.

براساس گزارش‌ها، حاشیه سود تبدیل زغال‌سنگ به مواد شیمیایی در طول جنگ علیه ایران به طور چشمگیری افزایش داشته است؛ بطوری که واحدهای تولید پلاستیک از زغال‌سنگ با تمام ظرفیت در حال کار هستند و جایگزین خوراک‌های نفتی (مثل نفتا) شده‌اند.

این رسانه آمریکایی در پایان گزارشی بار دیگر مدعی می شود که شاید چین در حال استفاده از ذخایر راهبردی زیرزمینی است که ماهواره‌ها قادر به دیدن آنها نیستند یا تولید نفت داخلی چین افزایش یافته و جای واردات را گرفته است.