در سر مقاله امروز روزنامه جمهوری اسلامی آمده است: بسم الله الرحمن الرحیم ما چه بخواهیم و چه نخواهیم کشورمان در شرایط بسیار حساسی قرار دارد که شاید نتوان نظیر آن را در تاریخ ایران پیدا کرد. با دو ارتش که یکی خود را قدرتمندترین ارتش جهان می داند و دیگری مدعی است که قوی ترین ارتش منطقه است پنجه در پنجه هستیم. دلارهای نفتی و پایگاه های رایگان کشورهای عرب منطقه هم در اختیار این دو ارتش تروریست قرار دارند. افکار عمومی منطقه و جهان با آمریکا و رژیم صهیونیستی نیست ولی بوق های تبلیغاتی عمده در سطح بین الملل برای این دو دشمن غدار ما کار می کنند. در این رویارویی و نبرد نابرابر، ما مردم ایران چاره ای غیر از پیروز شدن نداریم.

درست است که باید راه دیپلماسی را هم باز بگذاریم ولی طرف های ما بارها نشان داده اند که قابل اعتماد نیستند و حتماً دست ما باید روی ماشه باشد. دنیای امروز هم بقدری دچار هرج و مرج و بی قانونی است که صهیونیست ها ظرف دو سال بیش از 80 هزار فلسطینی را در غزه می کشند و حدود 200 هزار نفرشان را زخمی و معلول می کنند و خانه و کاشانه شان را به ویرانه تبدیل می کنند، آمریکا رییس جمهور ونزوئلا را شبانه می رباید و میز مذاکره با ایران را بمباران می کند و رهبر و دولتمردانش را ترور می کند و 168 کودک و معلم را در چند دقیقه در میناب قتل عام می کند ولی نه تنها این جانیان مؤاخذه و محاکمه و مجازات نمی شوند بلکه حتی سازمان ملل و سایر مجامع بین المللی که فلسفه وجودیشان مقابله با جرائم بین المللی است این جنایات را محکوم نمی کنند. در جهانی این چنین بی در و پیکر و بی حساب و کتاب، وقتی کشوری مثل ایران می خواهد در برابر دو ارتش تروریست، جنایتکار، وحشی و بی اخلاق بایستد و باید هم بایستد، حداقل به سه عامل تأمین کننده اقتدار نیاز دارد.

این سه عامل عبارتند از نیروهای مسلح قوی، مردم حاضر در صحنه و اقتصاد رو به راه. در مورد اقتصاد، از تعبیر پررونق استفاده نکردیم چون طبیعی است که در شرایط تحریم و جنگ، اقتصاد دچار مشکل می شود ولی حتی در زمان جنگ هم باید به زندگی مردم توجه شود تا بتوانند در صحنه حضور داشته باشند و پشت جبهه را نگهدارند.

در ادامه این مقاله نوشته شده است: نیروهای مسلح هم علاوه بر انگیزه و روحیه، به امکانات و تجهیزات نیاز دارند که آنهم با اقتصاد پیوند قطعی و حتمی دارد. در این حساس ترین مقطع تاریخ ایران، سروسامان دادن به اقتصاد و تقویت هرچه بیشتر انسجام ملی، نیازهای حیاتی جامعه ما هستند. اقتصاد را مسئولان باید سروسامان بدهند تا معیشت مردم آسیب نبیند و مردم بتوانند بدون دغدغه در صحنه حاضر باشند. دولت و قوه قضاییه در این زمینه وظایف سنگینی برعهده دارند. دولت با نظارت دقیق مانع اجحاف شود و قوه قضاییه بدون مماشات با محتکران و گران فروشان قاطعانه برخورد کند.

مسئولان این هر دو قوه شعارهای خوبی می دهند ولی حل مشکل احتکار و گرانی فقط با مجازات عملی دانه درشت های محتکر و گران فروش میسر است. این دو قوه باید دست به دست همدیگر بدهند و با سردمداران اخلال در اقتصاد برخورد عملی قاطعانه کنند و اگر در بدنه دولت و حاکمیت کسانی با اخلالگران اقتصادی همدست هستند آنها را هم بدون اغماض مجازات کنند.

اقتصاد را اینگونه می توان از شر اخلالگران نجات داد. انسجام ملی هم مقوله ای نیست که بتوان آن را با نصیحت و شعار دادن محقق ساخت. آن نماینده افراطی مجلس که به جای قانونگذاری درباره جنگ و صلح فرمان می دهد و آن کارشناس یا مجری رسانه ملی که از رسمی ترین تریبون کشور دستور ویران کردن کاخ های سران فلان کشورها را صادر می کند و این هر دو دست به دست همدیگر می دهند برای مسدود کردن هر راهی غیر از جنگ، خطرشان برای کشور از نتانیاهو و ترامپ کمتر نیست.

کسانی که با سخنان تفرقه افکنانه و شعارهای ضدوحدت تلاش می کنند تجمعات پربرکت شبانه مردم را کم رونق کنند و این نعمت بزرگ را از ایران که بشدت به آن نیاز دارد سلب کنند، بزرگ ترین کمک را در اختیار دشمنان قرار می دهند. با این دو گروه اخلالگر برخورد قاطعانه و عملی کنید و ایران را در شرایط بسیار حساس کنونی از اسارت آنان نجات دهید.