برای ایران شکست می تواند به معنای تغییر رژیم باشد، اما برای ترامپ تنها به معنای یک آخر هفته بد در مارالاگو است. به همین دلیل روشن است که ایران انگیزه بیشتری دارد که در این بازی عقب نشینی نکند. اما دلیل عمیق تری هم وجود دارد که توضیح می دهد چرا آمریکا در برخورد با ایران با دشواری روبه رو بوده و این مساله فقط به ترامپ یا این جنگ اخیر محدود نمی شود. از زمان روی کار آمدن جمهوری اسلامی ایران، آمریکا همواره دچار دوگانگی بوده است، از یک سو خواسته های مشخصی داشته مانند بازگرداندن گروگان ها یا محدود کردن برنامه هسته ای و از سوی دیگر تمایل داشته کل نظام را تغییر دهد، نه اینکه فقط با آن مذاکره کند. این تنش میان تغییر رفتار ایران یا تغییر رژیم ایران نزدیک به 50 سال در سیاست خارجی آمریکا وجود داشته است.

اگر واشنگتن با تهران مذاکره کند، ناگزیر باید وارد فرآیند بده بستان شود و تنش ها کاهش پیدا کند. مهم تر از همه این است که مذاکره به معنای پذیرش نوعی مشروعیت برای جمهوری اسلامی ایران است که در صحنه جهانی به رسمیت شناخته می شود اما این موضوع برای بخشی از نخبگان آمریکایی پذیرفتنی نیست. آنها معتقدند تنها سیاست درست در قبال آن سرنگونی است. با این حال مسائلی وجود دارد که فقط با همکاری ایران قابل حل است، به همین دلیل حتی رونالد ریگان نیز در حالی که به طور علنی از ایران انتقاد می کرد به صورت مخفیانه با آن مذاکره می کرد. این تناقض را می توان تقریبا هر روز در سیاست ترامپ مشاهده کرد در یک پیام تهدید می کند که تمدن ایران را نابود خواهد کرد و در همان روز از پیشرفت مذاکرات سخن می گوید، وارد گفت وگو می شود و نسبت به توافق ابراز خوش بینی می کند، اما در فاصله میان مذاکرات به اقدام نظامی دست می زند و از مردم ایران می خواهد حکومت خود را سرنگون کنند و چند روز بعد دوباره وعده می دهد که اگر ایران خواسته های او را بپذیرد آینده روشنی در انتظارش خواهد بود.

او افزود: آمریکا در گذشته نیز چنین رویکرد متناقضی نسبت به اتحاد جماهیر شوروی داشت پس از انقلاب 1917، واشنگتن روابط خود را قطع کرد و حتی تلاش هایی هرچند محدود برای تضعیف آن انجام داد تا اینکه فرانکلین روزولت پس از حدود 16 سال آن را به رسمیت شناخت و روابط دیپلماتیک برقرار کرد. این تنش پس از جنگ جهانی دوم دوباره ظاهر شد، در دهه هفتاد سیاست مذاکره هنری کیسینجر با شوروی از سوی جناح راست به شدت مورد انتقاد قرار گرفت، زیرا تصور می شد به تقویت نظامی خصمانه کمک می کند. پاسخ کیسینجر این بود که آمریکا هرچند از نظر ایدئولوژیک با شوروی مخالف است، اما منافع ملی دارد که بدون توافق با مسکو از جمله مساله کنترل تسلیحات هسته ای قابل تامین نیست.

در موضوع ایران نزدیک ترین نمونه به کیسینجر؛ باراک اوباما بود، او تنها رییس دولتی بود که تصمیمی روشن گرفت. دولت او پذیرفت که هرچند آمریکا ممکن است خواهان تغییر حکومت در ایران باشد اما برای مقابله با مهم ترین تهدید یعنی برنامه هسته ای ناچار است با همین حکومت تعامل کند. توافق هسته ای تلاشی بود برای مهار خطرناک ترین بخش مربوط به ایران و در این زمینه هم موفق بود، اما بسیاری از محافظه کاران معتقد بودند که این توافق به نوعی به حکومت ایران مشروعیت می دهد.

به همین دلیل ترامپ از آن خارج شد اقدامی که باعث بازگشت جریان های مخالف و منتقد توافق در ایران شد و آنها برنامه غنی سازی را گسترش دادند و اکنون ترامپ دوباره با همان دو راهی توافق یا تقابل روبه رو شده است. در این مرحله روشن است که ترامپ خواهان دستیابی به توافق است، اما اگر چنین توافقی حاصل شود، ممکن است جمهوری اسلامی به هدفی برسد که نزدیک به50 سال در پی آن بوده است، یعنی پذیرش کامل حتی از سوی سرسخت ترین جناح های آمریکا و برای تهران چنین دستاوردی ارزشی دارد که می تواند در برابر آن امتیاز بدهد.