به نقل از اقتصادنیوز، بررسی آگهی های اجاره مسکن در تهران نشان می دهد که همزمان با کاهش تعداد فایل های اجاره، آگهی هایی با عنوان همخانه در حال افزایش است؛ روندی که می تواند نشانه ای از فشار سنگین هزینه های زندگی و دشوارتر شدن تامین هزینه مسکن برای مستاجران باشد.

فعالان بازار مسکن معتقدند بخشی از کاهش فایل های اجاره به تمدید قرارداد مستاجران بازمی گردد؛ چراکه بسیاری از خانوارها برای فرار از هزینه های جابه جایی، ثبت قرارداد، کمیسیون بنگاه و همچنین ناتوانی در تامین مبالغ جدید رهن و اجاره، ترجیح می دهند قرارداد فعلی خود را تمدید کنند.

بررسی نقشه پراکندگی آگهی های همخانه نشان می دهد بخش عمده این آگهی ها در مناطق مرکزی و نیمه مرکزی تهران ثبت شده است. به نظر می رسد نزدیکی به مراکز اداری، شرکت ها و محل کار، یکی از مهم ترین دلایل تمرکز این نوع آگهی ها در مرکز شهر باشد. بسیاری از افرادی که به دنبال همخانه هستند، ترجیح می دهند در مناطقی سکونت داشته باشند که دسترسی آسان تری به محل کار و خطوط حمل ونقل عمومی داشته باشد تا هزینه رفت وآمد آن ها نیز کاهش پیدا کند. با این حال، این روند تنها محدود به مرکز تهران نیست و در مناطق شرقی، غربی و حتی برخی محله های جنوبی پایتخت نیز آگهی های مشابه دیده می شود.

بررسی متن آگهی ها نشان می دهد اغلب افرادی که به دنبال همخانه هستند، جوانان شاغل، کارمندان، دانشجویان یا افرادی هستند که به تنهایی توان پرداخت اجاره یک واحد مسکونی را ندارند. در بسیاری از این آگهی ها تاکید شده که فرد متقاضی باید در پرداخت اجاره و هزینه های جاری خانه سهیم باشد. همچنین بخش قابل توجهی از متقاضیان اعلام کرده اند که توان تامین مبلغ رهن را ندارند و تنها قادر به پرداخت سهم ماهانه اجاره هستند.

در میان این آگهی ها، افراد با موقعیت های شغلی و اجتماعی مختلف دیده می شوند؛ از پزشک و کارمند دولت گرفته تا برنامه نویس، پیمانکار، فعال خرید و فروش خودرو، مهندس عمران، مهندس هوافضا، مدرس موسیقی و دانشجو. تنوع شغلی متقاضیان نشان می دهد فشار هزینه های مسکن تنها محدود به اقشار کم درآمد نیست و حتی بخشی از طبقه متوسط شهری نیز برای تامین هزینه سرپناه با مشکل مواجه شده است.

برخی آگهی ها نیز مربوط به افرادی است که آپارتمان خود را به صورت کامل و همراه با لوازم منزل در اختیار همخانه قرار می دهند تا بتوانند بخشی از هزینه های زندگی را جبران کنند. در این آگهی ها معمولا به امکانات خانه، تعداد اتاق ها، دسترسی به مترو و شرایط رفت وآمد اشاره شده و گاهی نیز ترجیح های شخصی مانند جنسیت، وضعیت شغلی یا محدوده سنی همخانه ذکر شده است. در بخش زیادی از آگهی ها، محدودیت سنی تا 45 سال تعیین شده و برخی نیز بر مجرد بودن یا شاغل بودن فرد تاکید کرده اند.

افزایش آگهی های همخانه را می توان نشانه ای از تغییر الگوی سکونت در تهران دانست؛ تغییری که تحت تاثیر تورم، رشد مداوم اجاره بها، کاهش قدرت خرید و نااطمینانی اقتصادی شکل گرفته است. در سال های اخیر هزینه اجاره مسکن با سرعتی بیشتر از رشد درآمد خانوارها افزایش یافته و همین موضوع باعث شده برخی افراد برای حفظ سرپناه، ناچار به اشتراک گذاشتن فضای زندگی و حریم شخصی خود شوند.

کارشناسان معتقدند گسترش پدیده همخانه شدن، در کنار آثار اقتصادی، می تواند تبعات اجتماعی و روانی نیز به همراه داشته باشد. کاهش حریم خصوصی، افزایش تنش های ناشی از زندگی اشتراکی، ناامنی روانی، کاهش کیفیت زندگی و دشوارتر شدن تشکیل خانواده از جمله پیامدهایی است که ممکن است در بلندمدت تشدید شود. همچنین تداوم این روند می تواند نشانه ای از عمیق تر شدن بحران دسترسی به مسکن برای طبقه متوسط و حقوق بگیران باشد؛ به طوری که زندگی مستقل برای بخشی از شاغلان به تدریج به یک کالای دست نیافتنی تبدیل شود.

برخی کارشناسان نیز هشدار می دهند اگر روند افزایش هزینه های مسکن ادامه پیدا کند و درآمدها متناسب با آن رشد نکند، پدیده همخانه شدن در تهران فراگیرتر خواهد شد؛ موضوعی که پیش تر بیشتر در میان دانشجویان یا مهاجران رایج بود اما اکنون به بخشی از سبک زندگی اجباری برخی شاغلان و طبقه متوسط تبدیل شده است