خبرورزشی نوشت: تقریبا کسی نیست که ویدیوی توهین به علی دایی را ندیده باشد؛ پس اصل قضیه نیاز به توضیح ندارد. این ماجرا سه مولفه اصلی داشت؛ اول علی دایی که سوژه گفت وگو بود، دوم شخص مجری و سوم، رسانه ای که آن را پخش کرد.

بیایید با مولفه اول، یعنی شخص علی دایی فعلا کاری نداشته باشیم. اصلا علی دایی نه، آقای ایکس یا خانم ایگرگ، اصلا کسی که هیچ خدمتی به کشور نکرده و هیچ اسم و آوازه و اعتبار و محبوبیتی ندارد. بیایید سراغ دو مولفه بعدی برویم.

چند وقت پیش فیروز کریمی در حمله به اظهارات المیرا شریفی مقدم، از مرز نقد عبور و تنه ای به توهین زد که همان موقع بسیاری افراد نسبت به این اتفاق واکنش نشان دادند. مجری آن برنامه تا مدت ها از این و آن حرف می شنید که چرا در قبال جمله فیروز کریمی لبخندی زده بود!

حقیقت این است که یک مجری برای اجرای یک برنامه -به خصوص از نوع زنده و آن هم در محیطی که زندگی درجریان و انسان ها پیرامونش حضور دارند- باید آموزش دیده باشد. یعنی حتی یک مجری که سال ها در محیط استودیو، برنامه هایی با مهمانان دست چین شده را اجرا کرده، گزینه مناسبی برای چنین برنامه هایی نیست چه رسد به کسی که تازه وارد عرصه رسانه شده باشد.

رفتاری که مجری پس از این سوال -که خود این سوال هم بسیار بودار بود و چرا باید مبنای مقایسه سگ های زنده یاب هلال احمر که آن ها هم مخلوقات خداوند و بسیار موجودات باارزشی هستند باشند- مقابل دوربین انجام داد و آن قهقهه ای که سر داد و آن عذرخواهی آخرش -که مشخص نشد از کیست و برای چه- بسیار زننده تر از آن اظهارنظر ناشیانه بود. یعنی اگر مجریِ آن برنامه فیروز کریمی به خاطر یک لبخند ناخودآگاه -نه تایید و نه هیچ کار دیگر- آن همه در تنگنا قرار گرفت، با این جناب مجری باید چه کرد؟ با کسی که این سوال را تایید کرده چه باید کرد؟ افراد عادی برابر دوربین در قبال یک سوال، هر چیزی ممکن است بگویند، اگر این فرد حرف بدتری زده بود چه؟

مجریان حرفه ای می دانند که اگر مهمان حرفی خارج از محدوده عرف و قانون بزند، چطور باید ماجرا را جمع کنند. چرا این بنده خدا هیچ بویی از این توانمندی ها و الزامات اجرا نمی دانست؟ البته این سال ها مد شده که برنامه سازان افرادی که در هر عرصه و زمینه ای به شهرت می رسند را به عنوان مجری -فقط به صرف همان شهرت حتی از سر بی هنری! - مقابل دوربین می فرستند تا لااقل از این بابت بیننده ای بیابند! این مجری که بنده خدا همین ویژگی یعنی شهرت را هم نداشت، چگونه به اجرای زنده رسیده است؟

آن قدر زشتی این اتفاق عریان بود که ناخودآگاه انسان شک می کند؛ ناخودآگاه یاد مثل معروف برخی بدنامی را به گمنامی ترجیح می دهند می افتیم و البته که نباید از دایره انصاف خارج شد؛ شاید خطایی سهوی و از سر جوانی مجری بوده که در این صورت، گناه کسانی که او را بدون ابزار و سواد و توانمندی لازم مقابل دوربین می فرستند، بیشتر است.

اما مولفه سوم، رسانه ای که این تصاویر را بدون شرم، پخش می کند. سال هاست که دیگر امید خیلی ها از سازمان عریض و طویل صداوسیما ناامید شده و کسی دنبال اصلاح و بهبود کیفیت رسانه ملی نیست. از ناظران هم توقعی نیست، چرا که معلوم نیست اساسا با چه متر و معیاری بر این صندلی ها می نشینند.

اما اینجا آن پسوند ملی پس از کلمه رسانه، دل همه را به درد آورد. در تمام دنیا آداب رسانه مشخص و اخلاق رسانه، اتفاقا در کشورهای مدعی اخلاق مثل ما، اولویت دارند بر سرعت انتقال خبر یا خیلی مولفه های دیگر. وقتی در چنین کشوری این گونه بی محابا روی آنتن زنده به کسی با سخیف ترین ادبیات توهین می شود، جز تاسف و سر به زیر انداختن چه می توان کرد؟

حتی در قبال دشمنان و خونخواران هم باید شان و ادبیات و الفبای ادبیات رسانه را رعایت کرد. حال چطور در قبال یک ایرانی -آن هم کسی که سال ها برای کشور افتخار آفریده، پرچم بالا برده و دل های مردم را شاد کرده و نامش در رشته ورزشی فوتبال با این حجم از برد بین المللی، مترادف با کلمه ایران و از او به عنوان شناسنامه این رشته یاد می کنند- با چنین ادبیات زننده ای صحبت می شود و کک کسی هم نمی گزد؟!

باز اینجا اسب خیال، افسار پاره کرده و در دشت اوهام و افکار می تازد. چنین به ذهن می رساند که نکند همه این ها از غم دیده شدن باشد؛ این که رسانه ملی، کارکرد خود را در قبال تاثیرگذاری بر مردم از دست داده و حالا می خواهد با هر قیمت و به هر زشتی هم که شده، فقط دیده شود و بس!