حمیدرضا جلایی پور، فعال سیاسی اصلاح طلب، در بخشی از گفت و گوی خود، به بیان نکاتی درباره احتمالات بر سر مذاکرات ایران و آمریکا و توهین تندروها به اعضای تیم مذاکره کننده و اقدامات صدا و سیما پرداخت.

در ادامه بخش هایی از این گفت و گو را می خوانید؛

این روزها تندروها و به خصوص نمایندگان به شدت با مذاکرات مخالفت می کنند، علت این مخالفت با تصمیم نظام چیست؟

در بالا به دلایل این رادیکال ها در مخالفت با مذاکره اشاره کردم. این ها حتی معتقدند اگر در ایران رویارویی دشمن به تمامیت ایران هم ضربه بزند باز مشکلی نیست و باز ما مثل امام حسین در کربلا پیروز هستیم. امام حسین به ظاهر در کربلا شکست خورد ولی امام حسین و کربلا پیروز تاریخ شد. این رادیکال ها حکومت ایران را فقط یک جنبش مقاومت می دانند، نه حکومتی که مسئول نود میلیون در تمامیت ایران است.

به بیان دیگر ایران و جمهوری اسلامی در این جنگ بر مبنای چهار نیرو حرکت می کند: نیروی سلحشور دفاعی؛ نیروی مردمی در عرصه عمومی در دفاع از کشور؛ نیروی ارائه خدمات عمومی از سوی بوروکراسی دولت و نیروی دیپلماسی. این رادیکال ها در این جنگ متاسفانه ارزشی برای نیروی سوم و چهارم قائل نیستند. زندگی شخصی خودشان هم آسیبی از کمبودهای ناشی از جنگ نمی بیند.

متاسفانه این مشکل مانع تراشی از موضع رادیکالیسم یک مشکل تاریخی جمهوری اسلامی هم است. شما ببینید در پنجاه روز گذشته فقط صدای میهمانان و کارشناسان رادیکال در صداسیما شنیده شد. توجه نکردند که صداسیما فقط تریبون حزب پایداری نیست.

تجمعات شبانه به نظر می رسد به انحصار گروهی خاص و تندرو درآمده است که مدام علیه اعضای تیم مذاکره کننده شعار می دهند و حتی در فضای مجازی آنان را خائن می خوانند. آسیب های این انحصار و موضوع چیست؟

این انحصارگری تبلیغاتی در میادین شهرها و در صداسیما فقط به فرایند مذاکرات ضربه نمی زند. آنان دارند ضربه مهلک تری را به سازوکار رهبری کشور می زنند. این رادیکال ها در 25 سال تلاش کردند که رهبری نظام را فقط رهبر تندروها قلمداد کنند (که رهبر شهید به آنان حتی الامکان اجازه چنین کاری نمی داد، شما دیدید وقتی رهبر شهید، علی لاریجانی را به دبیری شعام انتخاب کرد، رادیکال ها چقدر ناله کردند).

حالا این رادیکال ها در این شب ها چنان خیز برداشته اند، که علاقه دارند دو ماهه رهبری جدید نظام را برای یک قشر خلاصه کنند! متاسفانه این انحصارگری خیلی نگران کننده است. چون ایران برای کاهش نارضایتی های آینده در شرایط کمبود منابع، به کاهش شکاف حکومت با اقشار جامعه نیاز دارد و این انحصارگری رادیکال ضد انسجام سیاسی و ملی است. و متاسفانه کارها را خراب می کنند و گردن هم نمی گیرند.