جمیله کدیور در اطلاعات نوشت: در چهل روز جنگ رمضان و چه پس از آن در سی و دو روز توقف جنگ، ترامپ بارها نه فقط از شکست ایران و پیروزی آمریکا سخن گفته، بلکه از احتمال توافقی که به جنگ پایان دهد و اگر توافق نشود، ایران را بمباران و جنگ را از سر می گیرد، حرف زده و مثل یک نوار ضبط صوت، روزانه واژگان و عبارت های محدود و ساده خود را در مصاحبه های متعدد اعلام و یا با تکرار نوشته هایش در شبکه تروث سوشال بدون هیچ تغییری در نوع واژگان یا محتوای کلامش، موجب اشباع رسانه ها از تراوشات ذهنی مغشوش و متناقض خود شده است.

به رغم این ادعاهای تکراری، تاکنون نه ایران شکست خورده، نه آمریکا و اسراییل در تحقق اهداف اعلامی خود پیروز شده اند و نه هیچ توافقی حاصل شده است و دو طرف همچنان بر سر مسائل مختلف مانند مسائل هسته ای ایران و کنترل بر تنگه هرمز اختلاف نظر دارند و به رغم اعلام به اصطلاح آتش بس، حملات آمریکا و متحدینش هر از چندگاه به اهداف ایرانی و متقابلاً پاسخ ایران به آن حملات ادامه دارد.

با این همه، ترامپ به شدت به دنبال توافق است و برخلاف نتانیاهو، به دلایل مختلف خواهان پایان جنگ با ایران است، اما فکر می کند با توهین به ایران و ایرانیان، تحقیر مقامات ایرانی و تهدید به نابودی تمدن ایرانی و حملات هر از چندگاه به اهداف ایرانی در دوران توقف جنگ، می تواند به اهدافش برسد و اعتبار و آبروی مخدوش خود را که بر اثر این جنگ پُر هزینه و بی نتیجه بر باد داده، اعاده کند.

ترامپ که با وعده پایان دادن به جنگ های ابدی در انتخابات ریاست جمهوری به پیروزی رسید و وعده پایان دادن به جنگ های موجود را داد، با افزایش تعداد نیروهای نظامی و تسلیحاتی آمریکا و گسترش مداخلات در پرونده های مختلف و بالاخره جنگ با ایران، ایالات متحده را هرچه بیشتر درگیر ساختارهای پیچیده و پرهزینه منطقه کرده است. او که تحت تاثیر نتانیاهو از ابتدا تصور جنگی کوتاه داشت، پس از روزها بمباران، محاصره و تهدید به از سرگیری حملات، اکنون متوجه شده که این درگیری را نمی توان تنها با زور و فشار و تهدید و تحقیر حل کرد؛ و نمی تواند با هزینه زیاد، فایده مورد نظر را کسب و نتیجه قاطع مطلوب خود را به ایران تحمیل کند.

از این رو، اکنون از توافقی که به خصومت ها با ایران پایان دهد، صحبت می کند و برای تحقق آن عجله دارد. او همچنین برای توجیه طولانی شدن جنگ با ایران به رغم ادعاهای اولیه، به طول زیاد دوران جنگ های ویتنام و افغانستان و عراق اشاره می نماید.

تجربه نشان داده ترامپ با نگاه تاجر مسلک و معامله گرایانه خود، با تحلیل هزینه فایده، حاضر است اگر لازم شد، در صورت لزوم، به وقت ضرورت تغییر مسیر دهد. او این محاسبه را برای پایان دادن به جنگ افغانستان انجام داد و اقدام به مذاکره کرد. همچنین او که وعده داده بود حوثی های یمن را کاملاً نابود کند، پس از آن که به این نتیجه رسید که بمباران کارساز نیست، به آتش بس تن داد. ظاهراً همین سیاست را قرار است در قبال ایران هم دنبال کند.

ترامپ می خواهد جنگ با ایران را از طریق یک توافق سریع پایان دهد، و نتانیاهو می ترسد این توافق به محدودیتی برای آزادی عمل اسراییل در ایران، لبنان و غزه و کرانه باختری تبدیل و موجب تحت فشار قرار گرفتن اسراییل برای عقب نشینی از مواضعش شود. نتانیاهو به طور کلی خواهان از سرگیری جنگ است، در حالی که ترامپ به دلیل کاهش اعتماد رأی دهندگان، انتخابات ماه نوامبر، افزایش قیمت سوخت، بروز انتقادات و اعتراضات داخلی ضد جنگ، مسابقات جام جهانی و اجلاس قریب الوقوع با رییس جمهور چین، علاقه آشکاری به پایان دادن به جنگ تا قبل از سفر به چین (24 و 25 اردیبهشت) دارد. این موضوع نگرانی های اسراییل را تقویت می کند که ترامپ ممکن است توافقی را بپذیرد که جنگ با ایران را متوقف کند، اما منابع قدرت ایران را از بین نبرد؛ همان منابعی که جنگ برای نابودی آن ها آغاز شد و فرصت سرنگونی رژیم ایران به زعم نتانیاهو و موساد از بین برود.

جنگ بر این تصور اشتباه بنا شده بود که جمهوری اسلامی ایران به سرعت فرو می پاشد و نظام مطلوب اسراییل و آمریکا سر کار خواهد آمد و منطقه شکل جدیدی به خود خواهد گرفت. این اتفاق رخ نداد و حال ترامپ در کنار تهدیدهایش به سمت توافق آمده است. گفته می شود تهران اصرار داشت بند وحدت ساحات به معنای آتش بس در همه جبهه ها در توافق با واشنگتن گنجانده شود و ایالات متحده با وجود اینکه برای اسراییل غیرقابل قبول بود، با این بند موافقت کرده است.

ارتش اسراییل نگران است که آزادی عمل ارتش در لبنان در قبال حزب الله محدود شود و در غزه، توافق چند جبهه ای مانع از سرگیری جنگ توسط اسراییل شود. اسراییل جنگی می خواست که با سرنگونی نظام حاکم، ایران را تضعیف یا تجزیه کند، موشک هایش را نابود کند، متحدانش را شکست دهد و به این ترتیب چهره خاورمیانه را تغییر دهد. با این حال، به نظر می رسد ترامپ توافقی را می خواهد که سریعاً پایان جنگ را اعلام کند و زودتر جشن پیروزی بگیرد.

ترامپ برای توافق سریع با ایران عجله دارد و برای رسیدن به توافق تلاش زیادی می کند؛ چه با تهدید و ماجراجویی نظامی که جنبه غالب دارد و چه با رویکردی ملایم تر. ترامپ در کلیه أمور و اهداف و سیاست های خود به دنبال راه حل های ساده و سریع و دستاوردهایی فوری و اقدامات نمایشی است تا به عنوان پیروزی و کاری که هیچ رییس جمهور دیگری در آمریکا انجام نداده، به مردم بفروشد؛ از تصویر جنجالی دست دادن با رهبر کره شمالی گرفته تا ملاقات با احمدالشرع (ابومحمدالجولانی) و تقدیر از این تروریست ده میلیون دلاری سابق تا نمایش قدرت در استقبال از ولادیمیر پوتین در فرودگاهی در ایالت آلاسکا هم زمان با پرواز جنگنده های آمریکایی و یک فروند بمب افکن رادار گریز بی2 تا اعلام آتش بس غزه که جنگ با قالبی جدید بود و نشست پرزرق و برق برای تشکیل هیئت صلح غزه و… حالا هم ترامپ برای توافق با ایران با تحمیل شروط خود عجله دارد.

ترامپ تهدید کرده که اگر ایران با توافق موافقت نکند، بمباران در ایران را از سر خواهد گرفت و به نوشته او در یک پست در شبکه اجتماعی تروث سوشال: اگر آن ها موافقت نکنند، بمباران آغاز می شود و متأسفانه در سطح و شدت بسیار بالاتری نسبت به قبل خواهد بود. او بعد از حمله نیمه شب جمعه 18 اردیبهشت به اهدافی در جنوب کشور هم گفت: اگر توافق شان را سریعاً امضا نکنند، در آینده خیلی سخت تر و خیلی شدیدتر آن ها را از پا در خواهیم آورد…

ترامپ از نمایش آشکار فشار، تهدید و آسیب رساندن لذت می برد و چنین شیوه و رفتاری را نوعی تفریح می داند. مشابه لذت و تفریح از کودک آزاری هایش در جزیره و املاک اپستین، از حمله به ناو دنا به عنوان تفریح یاد کرده و حملات به ایران را پس از هدف قرار دادن ناوشکن ها در تنگه هرمز در سحرگاه جمعه، یک ضربه آرام عاشقانه نامید!

ترامپ می خواهد قبل از سفر آینده خود به چین، توافق با ایران حتماً انجام گیرد.

او صرفاً به دنبال یک توافق فنی نیست، بلکه به دنبال فرمولی برای آبروداری است تا بتواند بدون اینکه به نظر برسد از جنگی که نتیجه روشنی نداشته، عقب نشسته، پیروزی را اعلام کند. فعلاً توافق اگر صورت گیرد، بر سر یادداشتی یک صفحه ای است که رسماً به جنگ پایان می دهد. به گفته برخی منابع، ایالات متحده و ایران در حال کار روی یک تفاهم نامه اولیه هستند که چارچوبی برای مذاکرات آینده را ترسیم می کند. اگر هر دو طرف بر سر تفاهم نامه اولیه به توافق برسند، این توافق، مذاکرات 30 روزه ای را برای رسیدن به توافق کامل آغاز می کند.

این یادداشت تفاهم، اعلام کننده پایان جنگ در منطقه و آغاز دوره مذاکرات برای دستیابی به توافقی مفصل درباره گشایش تنگه هرمز، محدود کردن برنامه هسته ای ایران و لغو تحریم های آمریکا و بازگشت دارایی های مسدود شده ایران. و… خواهد بود. همچنین، در حالی که گفته می شد که این تفاهم نامه در ابتدا به دنبال امتیازدهی از سوی هیچ یک از طرفین نبود، اما به چندین درخواست کلیدی که واشنگتن در گذشته مطرح و ایران آن ها را رد کرده بود، مانند محدودیت برنامه موشکی ایران و پایان حمایت از متحدین منطقه ای اشاره ای نکرده است.

ایران گفته این توافق فقط در مورد پایان دادن به جنگ در همه جبهه ها است. تهران همچنین خواستار تضمین های مستقیم از سوی شورای امنیت سازمان ملل است. اگر این توافق محقق شود، در مرحله دوم، طرفین آماده مذاکره پیرامون موارد احتلافی هستند؛ هرچند ایران گفته برنامه غنی سازی هسته ای قابل مذاکره نیست.

با این حال، رویکرد متکبرانه و مستکبرانه و نگاه از بالا به پایین ترامپ نسبت به ایران، تحقیر و توهین های مکرر او به مقامات عالیرتبه ایران و تهدیدهای علنی او مبنی بر نابودی ایران می تواند دستیابی به همان توافق یک صفحه ای را که به جنگ پایان می دهد، پیچیده یا ناممکن کند. توافق پیشنهادی، در صورت نهایی شدن، پایان ساده ای برای جنگ نخواهد بود، بلکه عمدتاً تلاشی از سوی آمریکا برای تدوین یک استراتژی خروج از جنگ برای فروش در داخل آمریکا است.

ترامپ در ماه های باقیمانده تا انتخابات نوامبر می خواهد ادعا کند که او ایران را بیش از آنچه اوباما در توافق 2015 انجام داد، مجبور به عقب نشینی کرده و اینکه او جنگ را از موضع قدرت به پایان رسانده است. از همین رو، به نظر می رسد که این توافق یک صفحه ای کمتر یک توافق صلح و بیشتر تلاشی برای متوقف کردن جنگ تحت عنوان پیروزی برای فروش داخلی در درجه اول و به جهان که متاثر از آثار جنگ شدند، در درجه دوم باشد. ترامپ پیروزی خود و تسلیم ایران را می خواهد و ایران حاضر نیست با تسلیم و تحت فشار و تهدید، پیروزی مورد نظر ترامپ را عرضه کند.

با توجه به اختلاف وسیع دیدگاه دو طرف و ماجراجویی های نظامی آمریکا، توافق چندان نزدیک به نظر نمی رسد.